تا به حال چندین بار پیش اومده که شنیدم کسی در برنامه نویسی احساس ضعف می کرد، ولی احساس می کرد هوش و استعداد و توانایی ارائه الگوریتم های مناسب رو داره و وقتی صحبت از کار در یک شرکت نرم افزاری می شه سوال می شد که چه کاری می تونن انجام بدن، می گفتن: "من الگوریتم می دم بقیه برنامه شو بنویسن."

اما حقیقت ماجرا اینه که بدون داشتن فن پیاده سازی الگوریتم های مناسب چنین چیزی تقریبا به طور کامل امکان ناپذیره.
چیزی که در شرکت های نرم افزاری اتفاق میفته اینه که افراد معمولا در ابتدای ورود به صورت برنامه نویس مشغول به کار می شن. کسی که فن نوشتن برنامه رو براساس الگوریتم از قبل تهیه شده داره.
اما این الگوریتم چطوری تهیه می شه؟ کی اون رو تهیه می کنه؟ و چطوری به برنامه نویس ارائه می شه تا از روی اون برنامه بنویسه؟
کسانی که ما اونها رو به صورت افرادی که الگوریتم ارائه می دن میشناسیم، طراح نامیده می شن و این عمل هم طراحی نامیده می شه. طراحان هم کسانی دور از محیط برنامه نویسی نیستند. اونها برنامه نویسان خبره هستند. برنامه نویسی هم انجام می دن. همه ی ابزارهای برنامه نویسی رو هم در روی کامپیوترهاشون نصب شده دارند و هر روز از اونها استفاده می کنند. اما وظیفه اصلی اونها طراحی نرم افزار هست.
احتمالا UML رو که می شناسید؟
جدا از طراحان، عده ی دیگری تجزیه و تحلیل رو به عهده دارند و همینطور عده ی محدودی هم به عنوان معمار نرم افزار شناخته می شن.
جالبترین نکته اینه که حتی گاهی اوقات وقت زیادی از مدیران بلند مرتبه شرکت های نرم افزاری خالص صرف برنامه نویسی می شه. چون اونها مدت هاست در این زمینه تجربه دارند و خبره ترین برنامه نویسان هستند. فقط "زمانی" که صرف برنامه نویسی می کنند به مرور کمتر شده.
اگر واقعا به دادن الگوریتم، یا در واقع طراحی نرم افزار علاقمند هستید، بد نیست فن برنامه نویسی رو درست یادبگیرید و اصول اولیه اون رو بدونید تا بتونید جایگاه خودتون رو به مرور ارتقا بدید.