صحنه افتتاحیه ای که در آن چشمان یک زن با تیغ شکافته می شود، از مکالمه ای بین لوئیس بونوئل و دوستش سالوادور دالی در باره خواب هایشان ریشه می گیرد. بونوئل به دالی گفت که یک تکه ابر، ماه را از وسط به دو نیم می کند، « درست مثل تیغی که چشم را بشکافد». دالی نیز به او گفت که او نیز خواب شگفت انگیزی دیده که در آن مورچه ها از زخمی بر روی یک کف دست بیرون می جهند و « چطوره که از همین اینجا شروع کنیم و فیلمی بسازیم.».

در واقع دالی با این پیشنهاد، ریسک بزرگی کرد و آنها فیلم را ساختند. این دو تصویر منجر به ساخت فیلم 17 دقیقه مشترکی شد به نام « سگ آندلسی». یکی از نخستین فیلمهای تاریخ سینما که تاثیر جلوه های تصویری اش هنوز تا امروز حس می شود.

در آغاز فیلم تصویری از ماه نشان داده می شود. مردی که سرگرم تماشای ماه بر بالکن خانه است خود بونوئل است که دارد تیغ دلاکی را با تسمه چرمی تیز می کند. بونوئل آماده می شود که تخم چشم زنی را که کنار او بی حرکت ایستاده است و صورت او جایگزین تصویر ماه شده است را بشکافد. او با انگشتانش چشم چپ زن را به زور باز می کند و بر مردمک چشم او تیغ می کشد. اگرچه تمام این فیلم کوتاه پر از تصاویر چشمگیر و خیره کننده است- مثل تصویر پیانوی بزرگی که جسد گندیده الاغی روی آن افتاده است – اما هیچکدام قابل مقایسه با صحنه شروع فیلم نیستند که با موسیقی عصبی تانگو همراه است. این نخستین فیلمی بود که برای بیگانه سازی تماشاگر طراحی شد و از کیفیت های سوررئالیستی و تغزلی آن فیلمسازان سوررئالیست و آوانگارد و سازندگان کلیپ ها و ویدئوهای موسیقی به وفور الهام گرفتند.