چکامه ای برای سالوادور دالی
 
 به تازگی ترجمه شعری از لوركا :

 
 آرزوت، رزِ سرخی به باغ بلند.
 گردونه‌ای از زبان آبدار پولاد ناب.
 کوهساران جامه‌ی مه امپرسیونیست‌ها را از تن می‌افكنند،
 خاکستری‌ها از فراز آخرین طارمی ها نظاره‌گرند.
 
 ****
 نقاشان مدرن در آتلیه های سپید،
 ریشه های چارگوش گلهای سترون را هرس می کنند.
 بر آبهای سِن کوهی مرمرین از یخ هست،
 كه می‌ماسد بر پنجره ها و عاج می پراکند.
 
 ****
 به استواری گام می زند مرد بر گذر سنگفرش
 بلورها از جادوی پژواک رخ می‌پوشند
 حکومتیان دكان عطر فروشان را تخته کرده اند
 ماشین به ضرب دوتای‌اش در تپش است.
 
 ****
 چیزی چونان غیابِ جنگل ها و تجیرها و چکادها،
 معلق است بر فراز خانه های كهن.
 هوا منشورش را بر دریا صیقل می‌زند
 و افق به گونه‌ی آبگذری عظیم بر می افرازد.
 
 ****
 نه شراب را می شناسند نه سایه روشن ها را، گزمگان
 آنان سیرن‌ها را بر دریاهای سرب گردن می زنند.
 و شب، مجسمه‌ی سیاهِ حزم
 آینه‌ی گرد ماه را با دستانش می پوشاند
 
 ****
 
ترجمه اشعار : سیاوش روشندل