کلمه سورئالیسم  مشتقی از کلمات سور و رئال است که در آن از کلمه "Sur "  بمعنای بالا یاد شده ، مفهموم  بالاتر از واقعیت و در جای دیگر وهم گرایی.
سورئالیسم یعنی بیان احساس یا اندیشه ی " خالص " بطوری که هیچ گونه زمینه ی فکری قبلی یا وابستگی ذهنی  یا تعقیب و هیچ گونه ملاحظه ی اخلاقی یا قواعد هنری ، ادبی و زیباشناسی ، آن را برانگیخته و متاثر نکرده باشد.  اصطلاح سورئالیسم برای اولین بار در سال 1911 م. توسط شاعر و نویسنده فرانسوی « آپولی نر » در مورد آثار مارک شاگال نقاش روسی مهاجر که در فرانسه اقامت داشت ، بکار برده شد.  در این سبک زمان و مکان مفهوم واقعی خود را از دست دادند و احساسات هنرمند از بند سنت های قدیمی رهایی یافت و حالات مختلف ذهنی آدمی از قبیل رویا ، کابوس ، خواب ، و اوهام به تصادف ضمیر پنهان فرصت خودنمایی پیدا کرد. در تمام حالات فوق « عنصر خیال » به عنوان برجسته ترین عامل هنری مورد استفاده قرار می گیرد. هنرمندانی که پیرو این سبک بودند معتقدند که آثار خود را بر مبنای تداعی آزاد معانی و افکار و تصاویر و نوعی حالت خلسه و رویا بیان می کنند. در واقع سرچشمه این هنر ، عالم رویا است. « جدا کردن دنیای درون از دنیای بیرون » از مهم ترین ویژگی های این سبک به شمار می رود.

مارک شاگال : نقاش روسی که تابلوهایش دارای موضوع های خاطرات کودکی و تخیلات و رویاهای شاعرانه است.
ری کی ریکو : هنرمند ایتالیایی که تابلوهایش مضامین متافیزیکی دارد.
آندره برتون : شاعر و نویسنده ی فرانسوی که یکی از پایه گذاران این مکتب بوده است.
رنه مارگریت : نقاشی که در آثار و تصاویر رآلیستی و واقعیش اجزای کارها بصورتی قرار میگرفت که به علت ترکیب و مجاورت غیرعادی و اشکال گوناگون ، حالتی خیال انگیز و فوق العاده را دارا بود.
« سالوادور دالی » ، « ماکس ارنست » ، « خوان میرو » ، « پل کله » و « ایو تا نگی »  از دیگر هنرمندان مشهور این سبک هستند.