جاهای جالب که زیاد داشت من ایناش یادم مونده ، البته تقدم و تاخر اتفاقات تو داستان یادم رفته. اولیش اونجایی که به دوست دخترش سلی پیشنهاد میکنه با هم فرار کنن برن ورمونت بعد با هم ازدواج کنن بعد دوست دخترش بهش ضدحال میزنه و جدی نمیگیرتش . دومیش اونجایی هست که پول اون دختره رو نمیده بعداً از متصدی آسانسور کتک میخوره و یارو پولشم به زور می گیره ، یا جایی که شب میره پیش معلم سابقش اما نصفه شب وقتی از خواب می پره می بینه معلمش داره سرش رو نوازش می کنه فکر می کنه معلمش بهش نظر سوء داره و از خونه میزنه بیرون . آخریش هم اونجایی بود که تو رستوران با دخترا گرم می گیره و میرقصه اما وقتی از گارسون میخواد تو نوشیدنی ش یه کم سودا بریزه اما طرف به خاطر سن کمش ، قبول نمی کنه و کنفش میکنه . به نظر من کلاً هولدن یه جورایی نماد آدمهایی هست که خیلی ادعاشون میشه اما خودشون هم خودشونو قبول ندارن . با این حال خیلی هولدن رو دوست دارم و باهاش همذات پنداری می کنم .

من عاشق موقعیت هایی هستم كه هولدن دچار تهوع می شه.. و این كه این حس چقدر ماهرانه منتقل می شه...

یه نکته: دوبار از من ناطور دشت دزدیدن! یه بار کیفمو زدن یه بار هم تو یه مغازه دستم بود قاپیدن!

صحنه ای که خیلی دوست دارم اونجاییه که به سلی هیز میگه که میخواد چه جوری زندگی کنه. ازش میخواد با هم فرار کنن، که سلی قبول نمی کنه.

به همه پیشنهاد می کنم دلتنگی های نقاش خیابان ... رو بخونن.

بگو کجاش جالب نبود.همه جاش قشنگ و زیبا بود.من گفت و گوش راجع به اینکه می خواد چی کاره بشه و زمانی که داشت از کسایی که دوستشون داره حرف می زد.مثلا همون پسره که خودشو از ساختمون مدرسه پرت کرد پایین.

ای همه جاش.این کتاب محشر بود.

اون جایی که با آقای اسپنسر حرف می زنه و معلوم میشه که پایین ورقه امتحانیش نوشته اگر من را رد کنید از شما ناراحت نمی شوم نمی شوم!!.....و اون قسمتی که مشروب خورده و میگه حس میکنه که تیر خورده توی شکمش!

 

بزرگترین نکته این کتاب اینه مه همه میتونن خودشون رو جای همولدون بذارن !