شب تاریك . سنگستان و مو مست

                                               قدح از دست مو افتاد نشكست

نگهدانده اش نیكو نگه داشت

                                           و گر نه صد قدح نفتاده بشكست

یا رب این نو گل خندان که سپردی به منش           می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

دراین بازار اگر سود است با درویش خرسند است

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی!

روز هجران شب فرقت یار آخر شد

                     زدم این فال گذشت اختر و كار آخر شد

یك پند ز من بشنو خواهی نشوی رسوا

  من خمره افیونم  زینهار سرم مگشا

شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی                     هر لحظه به دام دگری پابستی

 گفتا شیخا هر آنچه گویی هستم                     آیا تو آنچنان که می نمایی هستی؟!

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر با آن پوستین گرم و نمناکش

...

تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

سر ما خاک ره‌ پیر مغان خواهد بود

ترجمانی هرچه مارا در دل است        دست گیری هرکه پایش در گل است

درشت است پاسخ،ولیکن درست

درستی‌ درشتی نماید نخست

دانی که را سزد صفت پاکی؟       آن کو وجود پاک نیالاید

یارب روا مدار که گدا معتبر شود      گر معتبر شود ز خدا بی خبر شود

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو بستم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟