http://www.cloob.com/club/post/show/clubname/climbing1/topicid/2328596

"قبل از شروع پیمایش بند کفش های خود را تنظیم کنید. در زمان بالا رفتن بندها را خیلی محکم نکنید ولی درسرازیری ها بند ها را کمی محکم تر ببندید"

طبیعتا همه انسانها راه رفتن را خوب آموخته اند و در طول روز جهت فعالیتهای روزانه خود راه زیادی را طی می کنند. اما این راه رفتن اغلب در مسیرهایی می باشد که عمدتا هموار و مسطح و تکراری می باشد ولی راه رفتن در کوهستان به جهت اینکه در محلی ناهموار و با شکلهای گوناگون و در شیبها انجام می شود باید طوری انجام گیرد که ضمن ایجاد ایمنی برای خود و همراهان از حداقل انرژی استفاده شود و دچار عوارضی نشویم که ناشی از گامبرداری غیر اصولی باشد.

در هنگام پیمایش مسیر های کوهستانی باید هماهنگی های کامل بین قلب، ریه، چشم و مغز انجام گیرد. بهتر است زمان را صرف صعود سریع و استراحت زیاد نکرده بلکه سعی کنید آهسته و پیوسته حرکت کنید مخصوصا در ابتدای پیمایش با گامهای کوتاه و آرام حرکت کرده تا بدن به تدریج گرم شود تا دچار گرفتگی عضلات در ناحیه پا نشوید و اگر نزدیک به محلی که برای استراحت در نظر گرفته اید و یا نزدیک قله هستید و یا در نظر دارید در محلی اطراق موقت انجام دهید سرعت پیمایش را کم کنید و گامهای کوتاه و آرام بردارید تا بدن به تدریج سرد شود و یک باره با بدن گرم در یک مسیر برای مدت طولانی استراحت نکنید.
اصول صحیصح گام برداری را در ادامه مطلب بخوانید...

توجه به دو قسمت از بدن که کنترلهای جداگانه ای را بر روی اندام اعمال می نمایند به ما کمک می کنند تا به درستی سرعت قدم زدن خود پی ببریم.
 در درجه اول : «قلب»، زیرا هرکس به همان سرعتی می تواند حرکت کند که ضربان قلبش اجازه می دهد، هنگامی که قدم برداشتن مستلزم تلاش زیاد و همراه با افزایش ضربان قلب است این امر نشان دهنده این واقعیت است که سرعت راه پیمایی زیاد است.
دوم: «ریه ها»، چون شخص می تواند آن مقدار سرعت داشته باشد که ریه هایش اجازه می دهند، مسلماً وقتی که ریه ها با ناامیدی و تلاش زیاد دنبال هوای تازه هستند می توان نتیجه گرفت که سرعت زیاد است.

وجود هر یک از نشانه های فوق باعث می شود که از سرعت راه پیمایی بکاهیم. لذا به خاطر ارتباط مستقیم توان پاها در راه پیمایی با میزان ضربان قلب و تنفس ریه ها، معروف است که پاهای کوه نورد قلب و ریه دوم او می باشند.

گامهای متعادل از خستگی زودرس جلوگیری و انرژی شما را حفظ می نماید. در این نوع حرکت هیچ وقت نباید پای را به زمین سایید یا استخوانها و عضلات را بی جهت به حرکت درآورد. حفظ تعادل باید به صورتی عملی شود که در صورت احساس سستی زمین زیر پا، بلافاصله خود را به عقب کشیده و حرکات بعدی بدن را تحت کنترل درآورد. اینجاست که به اهمیت راه پیمایی صحیح در کوهستان واقف می گردیم.

 سرعت در خلال راه پیمایی متغیر است. در شروع راه پیمایی مخصوصاً در صبحها بهتر است که آهسته حرکت نمائیم تا بدن بتواند به خواسته های ما آگاهی یافته و هماهنگی در بین فعالیت اعضای مختلف از جمله چشم، پا، قلب و ریه ایجاد گردد. بعد از مدتی راه پیمایی شخص آمادگی بیشتری یافته و با نشاط و قدرت بدنی خوبی حرکت می نماید. در واقع ارتباط چشم، پا، قلب و ریه به نحو مطلوبی برقرار گشته و پا به جریان افتادن خون در بدن عضله ها و اعصاب مربوطه نرم گشته و تحرک بیشتر و بهتری برای عکس العمل نشان می دهند
 
"در زمان پیمایش ها طوری گامبرداری کنیم تا از اهرم های اسکلتی بدن بهتر استفاده شود تا به عضلات فشار کمتری وارد شود"

تند راه رفتن در سربالایی ها به ویژه در کسانی که فاقد آمادگی جسمانی باشند یا اینکه کوله پشتی سنگینی با خود به همراه دارند نه تنها باعث تنگی نفس خواهد شد بلکه مصرف انرژی بیشتری را می طلبد. اگر این عمل ادامه یابد شخص کوهنورد به اصطلاح خواهد برید. بیشتر کسانی که در کوه می برند کسانی هستند که انرژی خود را به خوبی تقسیم ننموده اند.

طول قدم یک کوهنورد با در نظر گرفتن قد و عامل دیگری همچون شیب مسیر تنظیم می شود. در مکانهای تقریبا تخت که شیب اندکی دارد، می توان قدمهای بلند تری برداشت ولی در سربالایی ها و مکانهای پر شیب باید فاصله قدم ها را کوتاه تر گرفت تا خستگی به کمترین میزان خود برسد.

هنگام راهپیمایی باید تمام سطح پا را روی زمین گذاشت اما در بعضی از سربالایی ها می توان فقط از قسمت جلوی پا نیز استفاده کرد.
 یکی از نکات بسیار مهم در کوهپیمایی، تنفس صحیح هنگام صعود و فرود است، زیرا که با تنفس صحیح اکسیژن کافی به بدن خواهد رسید به خصوص که در ارتفاعات به دلیل کم شدن میزان اکسیژن بدن نیاز به صرف انرژی بیشتری برای کسب اکسیژن مورد نیاز خود دارد. هنگام دم می توان هم از بینی و هم از دهان استفاده نمود. استفاده صرف از بینی با توجه به تمام مزایای آن به دلیل حجم هوای ورودی کمتر گاهی اوقات امکان پذیر نمی باشد. هنگام بازدم باید  محکم هوای درون ریه را  از دهان خارج کرد تا بتوان از حجم هوای مرده داخل ریه ها تا حد امکان کاست و هوای پر اکسیژن را جایگزین آن نمود.تعداد دفعات دم و بازدم به عواملی همچون ارتفاع ، آمادگی جسمانی ، شیب مسیر ، طول قدمها ، حجم ریوی ، میزان گازهای آلاینده موجود در هوا ، دمای هوا ، میزان تعریق ، میزان رطوبت هوا و در نهایت نحوه قرارگیری سرو گردن بستگی دارد.

معمولا نمی توان مدت زمان طی یک مسیر معین را با دقت کامل تعیین نمود. باید عادت نمود تا بعد از حدود 1 تا 2 ساعت کوهپیمایی مداوم حدود 10 تا 15 دقیقه استراحت کنیم تا بدن ما بتواند خود را برای فعالیت های بعدی آماده کند.

در طول ساعات اولیه روز وقتی که هنوز بدن خسته نشده توقفها باید خیلی کم و کوتاه باشد. برای استراحت کنندگان بهتر است در حالت ایستاده قرار گیرند و با تکیه بر یک درخت یا تخته سنگ کوله را از دوش خود بردارند و روپوش به تن کنند و تنفس عمیق انجام دهند و در طول ساعات بعدی راه پیمایی بدن نیازمند استراحت کاملتر است و در این حال راه پیمایان می توانند در یک جای مناسب نشسته و در حالی که پاها صاف و کشیده بر روی زمین قرار دارد، شخص می تواند خوردنی و نوشیدنی از نوع قندی میل نماید. از نظر روانی بهتر است که در بالای شیب استراحت نمایید نه در پایین آن و سعی کنید محلی را انتخاب نمایید که مشرف به مناظر خوبی باشد و امکان عکس برداری را برای شما فراهم سازد .انجام این کار، فکر شما را از پاها و عضلات خسته تان باز می دارد.در مناطق مشرف به باد استراحت ننمایید چون وزش باد و هوای سرد عضلات شما را به سرعت می بندد.

تا حد امکان از صعود در شیب های پر از سنگریزه و شن اجتناب نمایید چرا که با صرف انرژی زیاد مسافت کمتری را خواهید پیمود. در این مکانها باید جایی را انتخاب کنید تا شخص به عقب لیز نخورد هنگام پایین آمدن از این نوع سطوح باید اول پاشنه پا را روی زمین گذاشت.

هنگام پایین آمدن از شیب های تند بهتر است فاصله قدم ها را کوتاه انتخاب نماییم. رعایت فاصله مناسب با نفر جلویی نیز از واجبات است، به طوری که اگر نفر جلویی ناگهان ایستاد، تعادل نفر قبلی به هم نخورد و احتمالا به نفر جلو برخورد نکند. از سویی اگر تعادل نفر عقب به هم بخورد، نفر جلویی فرصت کافی برای عکس العمل داشته باشد. باید به خاطر بسپاریم هنگام پایین آمدن متناسب با شیب مسیر زانوها را خم و بالا تنه را نیز به جلو متمایل کنیم شرط آنکه مرکز ثقل بدن هنوز داخل سطح اتکای بدن بماند.

"استفاده از بینی به دلیل گرم و مرطوب شدن و تهویه نسبی هوای دم به هنگام ورود به ریه ها ارجهیت دارد تنفس بیش از اندازه از دهان باعث خشکی دهان و احساس تشنگی بیشتر خواهد شد"

در مواقعی که در حال بالا رفتن از شیبی باشیم باید پای باردار همیشه به صورت مستقیم قرار بگیرد. این عمل باعث می شود تا فشار وزن بدن از روی ماهیچه های پا خارج شده و به استخوان ها و تاندون ها منتقل شود. در غیر این صورت ماهیچه های پا باید دایما وزن بدن را تحمل کنند که این امر باعث خستگی زود رس خواهد شد.

"در هنگام پیمایش دستهای خود را در جیب لباسها قرار ندهید در زمان عدم تعادل دستهای شما اولین ابزار حمایتی بدن شما هستند"

نحوه حرکت درسرازیری ها
اولین مرحله آمادگی هنگام حرکت در سرازیری این است که داخل پوتین جوراب ضخیم و نرم دیگری پوشیده و با بستن محکم بندکفش از حرکت اضافی پا در پوتین جلوگیری نماییم.

مراحل چهار گانه حرکت در سرازیری
1. قدمهای برداشته شده در سرازیری می باید متعادل تر از قدمهایی باشد که تنها تحت تأثیر قوه جاذبه قرار می گیرد و بی اختیار برداشته می شود.
2.پا در هر قدم با زانوی شکسته بر روی زمین قرار می گیرد و پاها مرتب و متواتر در کنار یکدیگر حرکت می نمایند. راه پیمایی هیچ کجا به اندازه راه پیمایی در سربالایی مشکل نیست ولی نباید شدت جراحات وارده را در سرازیری نادیده گرفت.
 3.در سرازیری است که خراشهای پوستی ایجاد می شود و مفصل زانوها جابجا شده مچ پا می پیچد، لذا سرعت راه پیمایی در سرازیری نباید خیلی بیشتر از سرعت سربالایی باشد.
 4.در سرازیری شخص باید گامهای خود را با اختیار و کنترل شده بردارد و به دلیل همین کنترل حرکت است که شخص باید به میزان سرعت خود دقت نماید. معروف است که کامیون با هر دنده ای که در سربالایی می رود حداکثر با یک دنده سبکتر از آن در سرازیری حرکت کند. همچنین به استراحت در سرازیری به همان اندازه استراحت در سربالایی اهمیت دهید.

"به زانوهایتان فشار زیادی نیاورید تا بتوانید یک عمر از کوهنوردی لذت ببرید."

استفاده از باتوم تلسكوپی ، بصورت جفت، موجب می شود كه درهر گام برداری وزن قابل توجهی از پایین تنه برداشته شود وبه بالا تنه منتقل شود وتقسیم مناسب نیرو را باعث شود. البته باید توجه داشت كه بند باتوم به طرز مناسبی به دور مچ انداخته شود تا انگشتان دست زیاد تحت فشار نباشند. همچنین طول باتوم می تواند متناسب با قد افراد و بسته به صعود یا فرود تنظیم شود.

کفش کوهنوردی

http://www.cloob.com/profile/memoirs/one/username/hmottaghi/memid/2327562/redirectkey/086b3d937964ade9b26253fbfd882da5d6a12d3a

کفش کوه .... باید ها و نبایدها !

نكاتی كه در رابطه با استفاده و نگهداری كفش كوه مورد توجه قرار می گیرد :

1.        ابتدا كفش كوه خود را با استفاده از برس پلاستیكی نرم و پارچه  كاملا تمیز كنید . سپس اقدام به اسپری نمودن كامل محلول ضد آب بر روی كفش بنمائید . و پیش از استفاده از كقش ، اجازه دهید تا این محلول كاملا خشك شود . محلول های معرفی شده  توسط تولید كنندگان معتبر كفش های كوه بهترین گزینه برای نگهداری قابلیت های كفش می باشند .

2.        همواره مطمئن شوید كفش و بخصوص محیط داخلی آن تمیز و خشك است . توجه داشته باشید در محیط های مرطوب و تاریك قارچ ها و باكتریها بسرعت تكثیر می شوند این موضوع نه تنها باعث فاسد شدن چرم كفش می شود بلكه می تواند باعث زخم های خاصی در پای كوهنورد گردد .

3.        معمولا بعد از هر برنامه مقداری سنگ ریزه و خار بدرون كفش راه پیدا می كند و عامل صدمه دیدن لایه های داخلی كفش می شوند . تمیز  نمودن داخل كفش از اینگونه موارد را فراموش نكنید .

4.        با قرار دادن مقداری كاغذ روزنامه در كقش ضمن جلوگیری از تغییر شكل كفش به خشك نگاه داشتن آن نیز كمك خواهید كرد .

5.        بخش آج دار زیره كفش كوه عامل ایجاد اصطكاك و عملكرد مناسب كفش می باشد . بعد از هر برنامه با استفاده از یك برس نیمه سخت ( برس با رشته های سیمی نازك ) گل و سنگ ریزه های برجای مانده رو پاك نمائید و سپس با پارچه ای كه آغشته به مقدار كمی الكل است این بخش را كاملا تمیز كنید .

6.        استفاده از گتر هایی كه رویه كفش رو می پوشانند . در برنامه هایی كه مسیر گل آلوده و یا برف آب وجود دارد باعث مراقبت از رویه كفش می شود . گل و رسوبات بر جای مانده بر روی رویه كفش باعث انسداد منافذ چرم شده و عمر كفش را كم می كند .

7.        توجه داشته باشید ، در كفش هایی كه دارای پوش های داخلی هستند . به منظور خشك و تمیز ماندن كفش می بایست پوش های داخلی را از درون كفش اصلی خارج نمود .

8.        در صورت امكان سعی كنید برای كفش هایتان كیف مناسبی تدارك ببینید . با وجود اینگونه كیف ها نه تنها نگهداری كفش ساده تر است ( در معرض رطوبت محیط و خاك كمتر قرار می گیرد . ) بلكه حمل و نقل آن نیز راحت تر خواهد بود .

9.        فراموش نكنید ، جوراب مناسب و با كیفیت ( از نظر جنس و بافت ) مكمل كفش كوهنوردی تلقی می شود  . جوراب مناسب قابلیت تنفس و هدایت رطوبت از پا به محیط داخلی كفش را داراست  . اینگونه جوراب ها بعلت بافت مناسب عایق حرارتی خوبی نیز می باشند  .

10.    بدیهی است كه كفش می بایست متناسب با اندازه ( سایز ) پای كوهنورد باشد . بهترین كفش ها اگر تنگ و یا گشاد انتخاب شوند نه تنها آسایش كوهنورد را از بین می برند ، بلكه بر عملكرد و كارائی وی نیز تاثیر منفی می گذارند .  

11.    استفاده از هرگونه روغن صنعتی ( مانند گریس )  و روغن های حیوانی به منظور محافظت و ضد آب نمودن كفش كوه تنها به صدمه دیدن كفش منجر خواهد شد  . اینگونه مورد روغنی منافذ طبیعی چرم را مسدود می كنند  كه خود  مانع تنفس و خشك شدن تدریجی  چرم كفش می شود  . نتیجه آنكه این عمل به ایجاد ترك و پوسیدن چرم می انجامد .

12.    استفاده از ماشین لباسشوئی و مواد شوینده شیمیائی  تنها به از بین رفتن كفش ها كمك می كند .

13.    از نگهداری كفش در محیط های با حرارت بالا و رطوبت زیاد جدا اجتناب نمائید .

14.    بعد از تمیز نمودن كفش ها ، از قرار دادن آن در مقابل نور آفتاب و یا كنار بخاری به منظور خشك كردن آنها خود داری نمائید .

15.    چه در زمان حمل كفش در درون كوله پشتی و چه زمانی كه در خانه كفش را نگاه می دارید ، هیچگاه نباید كفش را تحت  فشار قرار دهید . له شدن كفش به رویه و شكل آن صدمه جدی وارد می كند (deformation = دگردیسی-زشتی-کجی-عیب) كه این عامل می تواند به پای كوهنورد آسیب رساند .

http://www.cloob.com/club/post/show/clubname/climbing1/topicid/2166292/redirectkey/a5bd1de07160cb643c893cd07cf4b2f5cc2e1940

اگر در كوهستان گم شدید؟

اولین كار توقف است.افراد دیگر گروه را جستجو كنید فریاد بزنید و منتظر جواب بمانید.

اگر تنها جواب سكوت است بنشینید و آرامش خود را حفظ كنید و منطقی با نیروی ترس مبارزه كنید.

زمانی كه آرامش خود را بدست آوردید به نقشه نگاه كنید تا موقعیت خودتان را پیدا كنید. در صورتی كه امكان ملحق شدن شما به افراد گروه وجود ندارد راه بازگشت را انتخاب و پیدا كنید

موقعیت خود را با سنگ چین و سایر وسایل علامت گذاری كنید و سپس در هر جهتی مقداری جلو بروید و تجسس كنید و سپس به نقطه سنگ چین یا علامت گذاری شده باز گردید.

قبل از اینكه هوا تاریك شود با پیدا كردن آب و پناهگاه مناسب آماده شب مانی شوید.

به یك محوطه باز بروید تا از بالا قابل مشاهده  باشید.

لباسهایی با رنگ روشن و یا چیزهایی مشابه را در اطراف خود پهن كنید تا برای جستجوكنندگان چیزی قابل مشاهده وجود داشته باشد.

مشغول شدن به چیزی باعث میشود تا روحیه شما بالا باشد.سعی كنید آوازی بخوانید تا صدای شما برای جستجوگران قابل شنیدن باشد و هم كاری برای انجام دادن داشته باشید.

بعد از یك شب تنهایی بسر بردن تصمیم بگیرید كه به طرف عوارض و یا خط مبنا یا پایه كه در ابتدای برنامه مشخص كرده اید حركت كنید چیزی مثل یك رود , یال  ویا یك راه.

اگر فكر میكنید كه جهت رسیدن به آن نقطه برای شما مشكل است بهتر است تلاش خود را روی این مسئله تمركز كنید كه بقیه شما را پیدا كنند.

برای جستجو گران پیدا كردن یك فرد گم شده ثابت كه هر چند وقتی فریادی سر میدهد بسیار راحتتر از گمشده ای است كه دیوانه وار در فاصله كوتاهی از جستجوگران به هر طرفی می دود.

ادامه مطلب پیام 2:

کاهش دمای بدن (هیپوترمی ): افت واضح و مشخص دمای مرکزی بدن در اثر تماس طولانی یا ناگهانی با سرما می باشد . این وضعیت شدیدا تهدید کننده حیات در کوهنوردان معمول می باشد ، بالاخص کوهنوردانی که با علائم اولیه و هشدار دهنده آن آشنا نیستند . حتی در سرماهای خفیف هم احتمال افت دمای بدن وجود دارد . باد و رطوبت می توانند منجر به شروع ناگهانی هیپوترمی شوند . علایم : لرز، کلام منقطع و بی تفاوتی.

برای پیشگیری از افت دمای بدن خودتان را گرم و خشک نگه دارید و مایعات به میزان کافی بنوشید . لباس های خیس خود را با لباس های گرم و خشک عوض کنید ، کلاه فراموش نشود ، غذا و مایعات گرم مصرف کنید.

یخ زدگی: منجمد شدن بافت ها و پوست می باشد. در یخ زدگی پوست ظاهری خاکستری به خود میگیرد، تغییر رنگ می دهد و بافتی سخت پیدا می کند . برای درمان ، عضو یخ زده را به مدت 20 دقیقه در آب گرم (30 تا 40 درجه سانتیگراد) قرار دهید . برای گرم کردن ناحیه آسیب دیده از آتش استفاده نکنید،عضو را ماساژ ندهید و اجازه ندهید یخ زدگی تکرار گردد.

خستگی گرمایی: معمولا توسط کرامپ های عضلانی ، تشنگی شدید ، خستگی شدید و ناگهانی مشخص میگردد.

گرمازدگی: در اثر پیشرفت خستگی گرمایی ایجاد میگردد.علائم شامل : تعریق شدید،گیجی، سردرد، تهوع و تندی ضربان قلب می باشد.

حمله گرمایی: شدیدترین آسیب ناشی از گرما میباشد . در این وضعیت خطرناک سیستم کنترل دمای بدن آسیب می بیند . قربانیان حمله گرمایی از سرگیجه شدید وعدم تعریق رنج می برند و در برخی موارد سیستم عصبی کاملا از کار میفتد . حمله گرمایی می تواند کشنده باشد .

مصدوم را به پشت بخوابانید ، پاهای او را بالا قرار دهید تا جریان خون کافی به مغز برسد . هرچیز خنک و سردی را در محل عبور شریان های بزرگ قرار دهید(زیر بغل،کشاله ران،گردن) . دستمالی خیس بر روی پیشانی مصدوم قرار دهید و او را باد بزنید.

 همیشه ده قلم ضروری را با خود همراه داشته  باشید و مطمئن باشید که به درستی کار میکنند . در صورت لزوم آیا آمادگی گذراندن مدتی  طولانی یا شب را در خارج از خانه دارید؟

o       لباس های لایه لایه (سینتتیک یا پشم)

o       نقشه منطقه ( در یک پوشش ضد آب)

o       آّب نوشیدنی و غذای اضافی

o       قطب نما

o       کیسه بیوآک (سرپناه اضطراری ضد آب )

o       کیت کمک های اولیه

o       چاقوی جیبی چندکاره

o       کرم ضد آفتاب و عینک ضد آفتاب مناسب

o       فندک یا کبریت ضد آب

o       هدلامپ یا چراغ قوه با باطری و لامپ

 اضافی

o       طبق برنامه و با زمانبندی پیش بروید .

o       در مکان های نامناسب کمپ برپا نکنید .

o       طبیعت را آلوده نسازید (زباله ها  را به مکان مناسب برسانید) .

o        تا حد امکان از درست کردن آتش در طبیعت پرهیز کنید و آثاری از آتش برجا نگذارید .

o       به حیات وحش احترام بگذارید .

o       طبیعت یک سرمایه همگانی می باشد ،  به حقوق دیگران احترام بگذارید .

                                                    پیروز باشید . . .

برخی از مطالب متن زیر برای كوهنوردی حرفه ای بكار می آید ولی در هر صورت یك بار خواندنش ضرر ندارد.

چگونه به کوه برویم؟؟ 

  کوهستان محیطی جذاب ، پرهیجان و پرمخاطره است که سلامت و شادابی را برای ما به ارمغان می آورد.

o       هرگز تنها به کوهستان نروید.

o       قبل از صعود به ارتفاعات از وضعیت آب و هوایی منطقه اطلاع حاصل نمایید . باید همواره آمادگی ، زمان و تجهیزات لازم برای مواجهه با هوای بد و نامناسب را همراه داشته باشید .

از به همراه داشتن کلیه وسایل ، تجهیزات ، لباس و غذای مناسب   اطمینان حاصل نمایید. برای اینکه چیزی را فراموش نکنید از چک لیست استفاده کنید .

قبل از حرکت رونوشت کاملی از  برنامه تان را در اختیار یکی از دوستان یا آشنایان قرار دهید ، که شامل موارد زیر باشد:

ü      مدت برنامه

ü      نام ، آدرس ، و شماره تلفن کلیه اعضای گروه

ü      سوابق پزشکی اعضا

ü      مسیر  حرکت از ابتدا تا انتها با جزییات کامل (وسیله نقلیه ، مبدا ، مسیر ، مکان های استراحت و کمپینگ ، مقصد نهایی و مسیر بازگشت )

ü      نحوه اطلاع رسانی و عملکرد در صورت بروز هرگونه حادثه

لازم است کلیه اعضا کارت شناسایی خود را در یک پوشش ضد آب در کوله پشتی داشته باشند.

در صورت هر گونه تغییر در برنامه سریعا دوستتان را مطلع سازید.

مرتبا موقعیتتان را بر روی نقشه کنترل کنید ، حتی اگر مسیریمشخص را طی میکنید. شیوه کار با نقشه های توپوگرافی ونحوهپیداکردن موقعیت خود را بر روی آن فرابگیرید . از گروه فاصله نگیرید. طی کردن مسیر به تنهایی ممکن است منجر به جداشدنیا  گم شدن شما گردد.اگر گم شدید :

STOP (Stop, Think, Observe, and Plan)

(بایستید، فکر کنید، مشاهده کنید و برنامه ریزی کنید)

بایستید: اگرحس کردید گم شدید ، بایستید ، تا ده بشمارید، آب بنوشید ، میان وعده ای بخورید و موقعیتتان را ارزیابی کنید.

فکرکنید: آخرین بخش مشخص از مسیر که به یاد می آورید کجا بود؟ آیا می توانید به نقطه مشخصی بر روی نقشه باز گردید؟ اگر مطمئن هستید ، با دقت به آن نقطه باز گردید و موقعیتتان را ارزیابی کنید .

مشاهده کنید:آیا می توانید به مسیر یا موقعیتی مشخص باز گردید؟ اگر نه ، همانجا بمانید . پیدا کردن شما نزدیک به مسیر اصلی براینجاتگران راحت تر میباشد .

برنامه ریزی کنید: در صورتیکه چند نفرهستید در مورد برنامه به  بحث  بنشینید . در صورتیکه تنها هستید ، برنامه را با صدای بلند برایخودتان مرور کنید . اگر با اجرای برنامه موقعیت شما تغییر یافت مجددا ازstop     استفاده کنید تا به راه حل برسید.

 همیشه یک سوت همراه خود داشته باشید . یک سوت صدایی بلند تر و نافذ تر از صدای شما دارد . مطمئن باشید کلیه اعضا گروه و حتی کودکان سوتی برای خودشان دارند.

(سه سوت کوتاه ، علامتی جهانی برای درخواست کمک می باشد.)

در صورتیکه تلفن همراه دارید با گروه ، دوستتان ، سازمان های امداد رسان یا در صورت عدم آنتن دهی، تماس اضطراری با 110 برقرار کنید.

موقعیت خودتان و شاخص های آن را به دقت توضیح دهید . پس از درخواست کمک ، سر جایتان بمانید . برنامه تان را با باطری کاملا شارژ شده آغاز کنید و به یاد داشته باشید تلفن همراه شما یک وسیله اضطراری تلقی میگردد . در صورت طولانی بودن مسیر باطری اضافه شارژ شده همراه داشته باشید.

پس از درخواست کمک ، تا رسیدن نجاتگران به شما مدت زمانی طول خواهد کشید . از ضروریات  بسته (+10) استفاده نمایید و مکانی مناسب را دور از درختان و موانع  بطوریکه به راحتی از آسمان قابل رویت باشید،  انتخاب نمایید ، اگر کمپ بر پا کردید ، دور از آبهای خروشان مستقر شوید تا صدای نجاتگرانی را که به دنبال شما میگردند به خوبی بشنوید. 

دهیدراتاسیون یا از دست دادن مایعات بدن در اثر از دست دادن آب و الکترولیت ها (املاح بدن) ایجاد می گردد. اکثر  کوهنوردان  در  برنامه های سنگین  دچار درجاتی از آن می گردند  که  ناشی  از فعالیت بیش از حد می باشد ، اما استفراغ و اسهال افراد را آسیب پذیر می سازد.

کمبود آب بدن یک وضعیت جدی می باشد که نیاز به توجه فوری دارد.

آب بنوشید قبل از اینکه تشنه شوید . در ارتفاعات بیشتر بنوشید و از مصرف الکل وکافیین خوداری نمایید(آنها منجر به تسریع روند دهیدراتاسیون میگردند) . از فرد دهیدره بخواهید و اورا تشویق کنید تا هر 10 تا 15 دقیقه مقداری مایعات مصرف کند ، حتی اگر احساس تشنگی نداشته باشد.