چون نشسته خاک غربت بر رخ بیمار ما                                    رخصتی ده مهدیا یک دم دم دیدار ما

یک سحر یک جمعه از ماه ضیافت کن قیام                                خسته ی هجر تو ایم کم کن دگر آزار ما

آن دلیخا که به یوسف صد نگاه خیره داشت                             بی خبر بود از خم ابروی آن دلدار ما

کاش یک قطره ز می خوان تو بر لب نوش بود                         تا که می شد مرحمی بر قلب پر افگار ما

شهپرا تا کی به دنبال نشانی بی نشان                                  عالمی آزرده خاطر شد ز حال زار ما