مرسی
لحظه ی آخر که دوستش شلیک می کنه و دنیرو دستش رو روی زخم سر دوستش می گیره...
این چند دقیقه ی فیلم واقعا شاهکار بود...

آقای تکرار نشدنی سکانس قشنگ زیاد داره ولی جلوی آینه تو راننده تاکسی یه چیزه دیگست

صحنه ای از رفقای خوب که خبر مرگ جو پشی رو می شنوه و از عصبانیت باجه تلفن رو از جا درمیاره

صحنه فوق العاده استثنایی ای بود..

البته من اون سکانس فیلم مخمصه رو که آل بزرگ و باب در کنار هم بودن رو یه میز رو هم فوق العاده دوست می دارم.

فیلم راننده تاکسی انتهای فیلم انگشتش رو گرفت رو پیشانیش و با اون شلیک کرد

- از تو سریعترام...حرومزاده لعنتی
- دیدم که میایی آشغال
- من اینجا وایستادم... تو حرکت کن
- تو حرکت کن
- نوبت توئه
- سعی نکن کلک بزنی
- با من حرف می زنی؟
- با من حرف می زنی؟ پس با کی داری حرف می زنی؟
- خوب من تنها آدم اینجام.
- تو فکر می کنی داری با کی حرف می زنی؟ اوه بله...
- گوش کنید عوضی های کله خراب اینجا یه مرد هست که دیگه تحمل نداره
- کسی که دیگه...
- کسی که بر علیه کثافت ها ایستاده
- اشغالها ،سگها ،عوضیها ،فاسدها...
- اینجا کسیه که ایستاد گی کرده اینجا...
- تو مردی...



او خود ماست

تراویس جلوی آینه مشغول تمرین است این همان سكانس معروف « با من حرف میزنی؟» هست، سكانسی كه در تاریخ سینما بیش از هر سكانسی مورد نقل قول قرار گرفته. دنیرو این جمله را از كمدینی كافه ای به وام گرفته بود و از این پس همچون صلیبی حملش به دوشش افتاد. كمتر روزی پیش می آید كه غریبه ای از كنار دنیرو بگذرد و این جمله را، به علامت اینكه او را می شناسد، توی صورتش نگوید.
در 32 سالی كه از نمایش این فیلم می گذرد. سكانس آینه هویتی مستقل یافته و به شیئی مورد پرستش تبدیل شده است  به نمادی از جنسیت مذكری كه از هر طرف محاصره شده ولی هنوز دارد ایستادگی و عرض اندام می كند. این شیء پرستی دوم تا اندازه ای واكنش به شیء پرستی نهفته در خورد این سكانس است. به نوشته اورا مالوی:« شیء پرستی ، به طور كلی، عبارت است از انتساب خود ایستایی و نیروی مستقل به اشیای مرد محور. بنابرین شی پرستی وابسته است به توانایی انكار جنبه شناخته شده شی و جایگزین كردن آن با باور و تعلیق نا باوری» در نظریه فروید درباره روان انسان ، آنچه این سازو كار پیچیده را به حركت وامی دارد همانا هراس از اختگی است.
تراویس كه بازتاب خودش را در آینه به مصاف می طلبد در واقع دارد جایگاه شناخته شده آن ( یعنی تصویری در آینه ) را انكار می كند و به آن نیروی مستقل می بخشد، و تصویرش را به دشمنی فرضی تبدیل می كند تا به خودش اثبات كند از او بهتر است. تصویر درون آینه همزمان هم تراویس هست هم نیست. فردی دستخوش فروپاشی روانی را میبینیم كه دست به قتلی می زند كه خودكشی هم هست.
كنش تراویس در سكانس آینه هماهنگ با الگویی است كه رابرت وارشو در مقاله تحسین بر انگیزش«وسترنر» توصیف كرده است.
تراویس در واقع می خواهد ببیند« آدم وقتی می كشد یا كشته می شود چه شكلی پیدا می كند» وارشو می گوید كه خشونت به مثابه یك روش می تواند مستقل از « میل به آسیب رساندن به دیگران» نیز وجود داشته باشد، ولی سكانس آینه خلاف این را نشان می دهد. نكته نگران كننده درباره این سكانس ، دقیقا همین میل به خونریزی است كه در پشت این بازی نهفته است.
اسكورسیزی این سكانس را چنان فیلمبرداری و تدوین كرده كه سردرگمی و نا شناسایی تراویس به سردرگمی و نا شناسایی ما تبدیل می شود. تلفیق برش های پرشی و زوایای معكوس و چرخشهای سریع و 180 درجه ای دوربین باعث می شود كه تراویس را از تصویرش در آینه تشخیص ندهیم. آنچه این هراس را می افزاید این است كه  ما تقریبا درست بر محور شلیك تراویس قرار گرفته ایم. بنابراین وقتی تراویس می پرسد « با من حرف میزنی؟» تقریبا با اختلاف 10 درجه دارد مستقیم توی چشمان ما نگاه میكند. انگار تراویس دارد ما را در این سردرگمی درباره خود و غیره ، درباره خود و تصویر خود، شریك می سازد. انگار ما آینه او باشیم ، پس او خود ماست.

رابرت دنیرو : درس بازیگری می دهد

1. معروفترین سكانس دنیرو را خیلی زیاد باید پای خودش گذاشت. در فیلمنامه پل شرایدر فقط دو كلام نوشته شده بود « تراویس اسلحه را به طرف آینه امتحان كرده و زیر لب زمزمه می كند» و بنابرین این رابرت دنیرو بود كه جاهای خالی را پر كرد و تك گویی اش را هم با همان پرسش اصلی كمدین های نیویوركی در برنامه های تك نفرشان روی صحنه، شروع كرد.
2. دنیرو با كمك تدوین عصبی اسكورسیزی در این سكانس، اسلحه اش را چند بار به طرف آینه می كشد و ژست می گیرد و جملاتی از وسترن های قدیمی نقل می كند. آنچه دنیرو موفق می شود در این سكانس منتقل نمیاد این است كه تراویس به مقدار زیادی از دنیای واقعی بریده ....
3. ... و در واقع در دنیای خودش را در ذهنیت خود به وجود آورده است. بیكل به بداهه پردازی ادامه می دهد و تصویر خود را در آینه به چالش می طلبد.
4. در حالی كه تراویس سوال اساسی « با من حرف میزنی؟» را مطرح می كند. دنیرو واریاسون های مختلفی از همین جمله را تحویل می دهد. در اینجا با مردی روبرو هستیم كه دارد فكر میكند در میانه یك تیر اندازی و زد و خورد چطور به نظر خواهد رسید و دنیرو موفق شده آینه ای از یك فانتزی خشونت بار و ترسناك و لذت و شادی « هفت تیر بازی» یك بچه را به طور همزمان به بیننده منتقل نمیاد.
5. در حالی كه تراویس به خیال پردازی خود ادامه می دهد، بر می گردد تا ببیند آیا رقیب تخیلی اش دارد با كس دیگری حرف می زند. وقتی به جمله « لعنتی فكر میكنی داری با كی حرف می زنی؟» می رسد زهری كه توی واژه ی «لعنتی!» اش می ریزد از درون شخصیتی بیرون می آید كه كاملا در دنیای خودش غرق شده است.
6. آنچه این سكانس را رعب آورتر كرده. این است كه تراویس اسلحه اش را تقریبا مستقیم به طرف دوربین نشانه می رود. یك هنرنمایی خارف العاده و بی عیب و نقص كه در عین حال در مقایسه با سبك بازیگری« متد» كسی مثل جیمز دین ظریف و كنترل شده تر است و دقیقا به حال و روز مردی تجسم بخشیده كه در آستانه دیوانگی است.

همه سکانسایی که بقیه گفتن محشره
تک تک که میخوندم خاطره ها زنده میشد. واقعا این کلوب محشره !

منم یه سکانس اضافه میکنم :
شکارچی گوزن
صحنه رولت روسی
کریس واکن شلیک کرده و خالی بوده. کریس با حالت عصبی میخنده. رابرت هم خوشحاله که کریس نمرده هم زار میزنه چون میدونه نوبت اونه و اسلحه پر
رئیس ویتنامیا میزنه تو گوشش
با عصبانیت زل میزنه تو چشمای یارو
بعد کم کم میخنده. یه لحظه داره بین اخم و خنده. چند ثانیه بیشتر نیست ولی تن آدمو میلرزونه !

وقتی انتهای فیلم heat روی زمین افتاده و دستش رو به طرف آل پاچینو دراز میکنه.

و در راننده تاکسی وقتی پلیس ها وارد اتاق میشن و دنیرو دستش رو روی شقیقه اش میذاره و ادای شلیک کردن رو در میاره و بعد چشماشو میبنده.

ضمنا توی همه ی فیلمهاش لبخندهای دنیرو فوق العاده اند! مثلا به یاد بیارین راننده تاکسی رو، وقتی انتهای فیلم بتسی سوار تاکسی میشه و میگه سلام تراولیس و دنیرو لبخند میزنه و میگه سلام... وای محشره !!

(good fellas)
sahneei ke behesh migan joe pesci morde mizne telefono daghon mikone
ragning ball
hameye sahnehaye in film aliyan vali man sekansi ke rey sugar mosht zan siyah ba zadan zarabat farvan nemitone ono az pay darare va mogheyi ke bazi tamom mishe ba vojod shekast va ba sorati khon alod deniro mire jolosh behesh mige to hich vaght nemitoni mano zamin bezani.
king of comedy
sahniyi ke avale film ba jerry lewis to mashin neshaste va mikhad ono motaghaed kone comediane khobiye
heat
sahneye marof cafe shop ke ba al pacino dare sohbat mikone
meet the fockers
sekanse otobos ke dar hal raftan be khoneye pedar mader ben stiller hastan.
once upon a time in america
sahneye akhar fim ke to otagh ba james wood sonbat mikone
we are no angel
sekans akhare film
taxi driver
sahneyi ke ba jodi foster to restoran neshaste sohbat mikone
casino
sahneyi ke do nafar az moteghalebino peyda mikone va to otagh bahashon sohbat mikone
untochable
sahneye akjhar film dar dadgah
 

توی فیلم  heat یه سكانس تقریبا پایانی داره كه رابرط میره اون خائن كثیف رو میكشه تو اتاقش تو هتل كه داد میزنه (نگام كن)

و اسلحه رو بطرفش نشونه گرفته  واقعا زیباست اون سكانس

همه سکانس های راننده تاکسی به ویژه این دو تا سکانس:

سکانسی که با پاش تلویزیون رو جلو عقب می کنه و آخر هلش می ده
سکانسی که رابرت تیر می خوره و میره رو مبل می شینه انگشتشو عین تفنگ می ذاره رو سرش و صدای شلیک در میاره !

منم دقیقا همین صحنه رو انتخاب میکنم ولی من بازی رابرت رو در این صحنه بهتر از آل میدونم . 

اگر به نگاههای فکورانه رابرت دقت کنید  میفهمید که چی میگم . 

تو گاو خشمگین اونجایی که برادرش تو خونه نشستن و به برادرش میگه منو محکم بزن

برادرش میزنه اون هی تکرار می کنه

harder

hit harder

بعد به خاطر اینکه محکمتر بزنه یه سیلی بهش میزنه ! دوباره میزنه!و...

فوق العاده بود

 

tu king of cmedy  vagti bakhodesh tanha ejra mikone