نه طاقت خاموشی نه میل سخن دارم

من مرده‌ام
و بر مردارم آویخته‌اند یادگاری از بودنم
پارچه‌ای پر نقش
که برا آن حک کرده‌اند تمامی‌ام را
نزدیکانم مرا محک می‌زنند
و دورترها بر لبخندشان غمی نهاده‌اند

باز فرقی نمی‌کند
آسمان من فرو ریخته است
ستاره هایم  بر نقش قالی در زمین جان داده‌اند
و من بی‌لذت پرواز
تمام شده‌ام

و تنها تو گریه می کنی
هراسان بر آغوش می کشی بی جانی‌ام
و من با مرداری بی توان
بی تو خاک می شوم

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی

بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده

بر آب دیده ما صد جای آسیا کن

خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا

باشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد

ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن

دردی است غیر مردن کآن را دوا نباشد

پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن

 در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم

با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

گر اژدهاست بر ره عشق است چون زمرد

از برق این زمرد رو دفع اژدها کن

بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی

تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن

گوش کن مولانا ست، صداش رو می شنوی ، واسه تو شعر می خونه دختر!!