رضا عابدینی درباره طراحی عنوان کتاب‌ها می‌گوید:" پیش از اینکه ببینیم طراحی عنوان کتاب به چه صورتی است ، باید وضع تایپوگرافی را در ایران بررسی کنیم. من همیشه از خودم این سوال را می‌کنم که مگر در مکتب ما خوشنویسی مهم‌ترین و یا دست‌کم یکی از مهم‌ترین هنرها نبوده است؟ تا جایی که شاید در جهان فرهنگ ما را با این خط به راحتی بشناسند ، پس چطور امروز در بحث تایپوگرافی اینگونه پیشرفت نداشته‌ایم؟ یعنی هم در طراحی فونت و هم در بکارگیری خط در گرافیک بویژه در این سال‌ها دیگر کمتر کسی به فکر طراحی خاص برای عناوین کتاب‌هاست و بیشتر کارها تکراری شده‌اند".

عابدینی ادامه می‌دهد:" گرافیک مثل دیگر هنرهای تکنولوژیک است. چون ما صاحب تکنولوژی‌اش نبوده‌ایم ، تا حد زیادی متاثر از آفرینندگان اصلی‌اش هستیم".

وی بر این گمان است که:" با توجه به اینکه از عمر این هنر در ایران بیش از پنجاه سال نمی‌گذرد ، نباید توقع داشت که در این هنر به سرعت به همان غنایی که در مینیاتور داریم ، برسیم. هر چند با تکیه بر همین فرهنگ می‌توان به این غنا دست یافت".

عابدینی خلاق نبودن طراحان جوان را بعنوان یکی از مشکلات عنوان کرد و افزود:" گرافیک ایران به بنیادهای فکری نیاز دارد که من تصور می‌کنم بدون آنها به جایی راه نمی‌بریم و از این نظر به زمان نیاز داریم".

این گرافیست ادامه داد:" حروف فارسی قابلیت فراوان گرافیکی دارد. وقتی کسی می‌گوید حروف فارسی گرافیکی نیستند خیلی عصبانی می‌شوم. هنوز فرصت پیدا نکرده‌ام که دقیق و تخصصی در مورد تک تک این حروف فکر و کار کنم. تنها در یک دوره کوتاه دو ساله آنها را بررسی کردم و کتاب‌های قدیمی را ورق زدم ، تمرین‌هایی انجام دادم و بعد آنها را در کارهایم قرار دادم. اما متاسفانه آنقدر از روی همین اتودهای من کپی شد که این فرصت از خودم گرفته شد که بخواهم آن را ادامه بدهم".