هنگامی كه عشق فرا می خواند تان ، از پی اش بروید ... گر چه راهش سخت و ناهموار

 باشد .

هنگامی كه بال های عشق در بر می گیردتان ، خود را در آن بالها رها كنید ... گرچه در لا

 به لای پر هایش تیغ باشد و زخمی تان كند .

و هنگامی كه با شما سخن می گوید ، باورش كنید ... گر چه طنین كلامش ، رویاهایتان را

 بر هم زند .

عشق ، همانطور كه تاج بر سرتان می گذارد ، بر صلیبتان نیز می كشد .

عشق ، همانطور كه شما را می پروراند ، شاخ و برگ تان را نیز می زند و هرس می كند .

عشق ، همانطور كه از تنه ی ستبرتان بالا می رود و نازك ترین شاخه هایتان را كه در

آفتاب می لرزند ، نوازش می كند ... به ریشه هایتان نیز فرود می آید و آنها را كه در خاك

 چنگ انداخته اند ... می لرزاند .

عشق ، شما را چون خوشه های گندم ، دسته می كند ... آنگاه می كوبدتان ، تا برهنه

شوید ... به غربال بادتان می دهد ، تا كه از پوسته آزاد شوید ... وتا سر حد  سپیدی ، به

آسیاب تان می سپارد ... ورزتان می دهد ... نرمتان می كند ... سپس در آتش قدسی اش ،

 گرمتان می كند ، تا كه نانی مقدس شوید ، برای ضیافت بزرگ خداوند .

عشق با شما چنین می كند تا رازهای دل خود را بدانید ... و بدینسان ، به پاره ای از قلب بزرگ زندگی بدل شوید .