نمیدانم چه می خواهم بگویم      

زبانم در دهان باز بسته است

هوشنگ خان ابتهاج

مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من

 که جز ملال نصیبی نمی برید از من

- حسین منزوی -

مرا عهدیست با جانان كه تا جان در بدن دارم

هواداران كویش را چو جان خویشتن دارم

حافظ

موی سفید را فلکم آسان نداد      این رشته را به نقد جوانی داده ام

رهی

هرچند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

هرگه كه یاد روی تو كردم جوان شدم

حافظ شیرازی

شلوغه

یا زب این نوگل خندان كه سپردی به منش       میسپارم به تو از چشم حسود چمنش

حافظ

اگرچه دنیای ما غصه دار است در دلش گرچه جز درد و غم نیست

باز هم می شود پرواز کرد جای پرواز کم نیست

اگر ان ترك شیرازی بدست ارد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

حافظ

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل    کجا دانند حال ما سبک باران ساحل ها

استاد حافظ

یارب این نوگل خندان كه سپردی به منش      میسپارم به تو از چشم حسود چمنش

حافظ

ثوابت باشد ای دارای خرمن        اگر رحمی کنی بر خوشه جینی

حافظ

درد ما را نیست درمان الغیاث       هجر ما را نیست پایان الغیاث

دین و دل بروند و قصد جان كنند     الغیاث از جور خوبان الغیاث

حافظ شیرازی