دیده بگشود و به هر سو نگریست

دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد

سعادت آن کسی دارد که از تن ها بپرهیزد

یار مفروش به دنیا که کسی سود نکرد                                       آنچه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

هر تا رموی حافظ در دست زلف شوخی

تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه
پرکن قدح باده که معلومم نیست
کاین دم که فرو برم برآرم یا نه

دل را كه مرده بود،حیاتی بجان رسید

یا وفا خبر وصل تو یا مرگ رقیب
                                                 بود آیا که فلک زین دوسه کاری بکند

دو نصیحت بكنمت بشنو وصد گنج ببر

@سعید:دل از من برد و ......

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد..........کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد

دل برد و روی از من نهان کرد/ خدایا باکه این بازی توان کرد

مبتلا گشتم درین بندو بلا      

تا تو مراد من دهی کشته مرا فراق تو            تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده ام

ما ز یاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود انچه میپنداشتیم