همانطور که همه می دانیم مهریه در واقع نوعی هدیه و نشان صداقت از طرف داماد به عروس است، و احیانا اگر خدای ناکرده کار به طلاق کشید کمک خرجی برای خانوم ها باشد..!!

پس نه در میزان آن باید تفریط شود نه افراط، نه آنقدر زیاد که داماد بخت بر گشته کمرش زیر بار آن خم شود و نه اونقدر کم مثل یک سکه و یا چند شاخه گل و... که در زمینه فرهنگ سازی برای مهریه کم در رسانه ها پخش می شود!! ولی بقول استاد ما اینقدر کم هم خوب نیست، این افراد واقعیت را نمی گویند که چقدر زمین و باغ و غیره پشت قباله ازدواجشان است..!!!

میزان مهریه باید معقول باشد، وقتی در اسلام حکم داریم که مهریه عندالمطالبه است پس یعنی باید مقدار آن طوری باشد که بمحض مطالبه خانم، مرد توان پرداخت آنرا داشته باشد!! در خانواده هایی هم بیشتر بحث مهریه ی زیاد مطرح می شود که مادی نگرند آنها حساب این را نمی کنند که همانطور که بجای شخصیت و وضعیت معنوی داماد، او را با پول می سنجند متقابلا خانواده ای داماد هم همین نگاه را به دختر ایشان در مورد جهیزیه و... می کنند.! در چنین خانواده هایی به محض بروز کمی اختلاف دختر مهر خود را مطالبه می کند و در صورت عدم توانایی داماد از پرداخت، شوهر خود را روانه زندان می کند! اما این خانوم نمی داند مردی که در اوایل زندگی بخاطر همسرش راهی زندان شده دیگر برای او مرد زندگی نخواهد بود (بر طبق تجربه قضات خانواده)

یکی دیگر از عوامل مهریه زیاد، چشم و هم چشمی های بیجاست خانواده ها باید به سطح مالی طرف مقابل هم نگاه کنند نه اینکه بیشتر از اندازه از او توقع داشته باشند!!

یکی دیگر از عوامل تجربه تلخ شکست در خود خانواده ی عروس یا فامیل و دوست و آشنایان می باشد که برای محکم کاری دست به چنین عملی می زنند، اما غافل از اینکه مهریه زیاد نه خوشبختی می آورد نه جلوی تلخ کامی ها را می گیرد..!!

خواهر گرامی باید عرف با عقل هم در تعارض نباشد
اگر اسلام بر عرف ارزش قایل بوده و هست البته که از نظر اسلام چیزی که با عقل و سرشت آدمی در تعارض باشه موافق آن نبوده و نیست.
بالاخره باید به عرفی پابند بود که نه تنها از نظر دین بلکه از نظر عقل هم مشکلی نداشته باشد
امیدوارم مطلب را گرفته باشید

با سلام

یکی از رسومی که امروزه به غلط در جامعه ی ما رواج پیدا کرده است، بالا بردن میزان مهریه می باشد. به گونه ای که گاهی خانواده ها بر سر این رقابت می کنند که مهریه ی بیشتری برای دخترانشان ببُرند. گاهی این وضع چنان بالا می گیرد که تنها این مطلب را به ذهن متبادر می کند که خانواده ها به جای قبول ازدواج دخترانشان، می کوشند آنها را به نرخی بالاتر بفروشند. در برخی شهرها در کنار این سنّت غلط، رسم غیر شرعی شیر بها را اضافه می کنند که از نظر شرع باطل است.

   خوب است برخی توجیهات را که در توجیه این رسم گفته اند، در اینجا بیاوریم و سپس با نظر دین مقایسه کنیم:

   1. مهریه مایه ی افتخار دختر می باشد و هر چه بیشتر باشد، نشانه شأن بالای دختر و خانواده ی وی است.

   2. خانواده ها برای بزرگ کردن دخترشان زحمت کشیده اند و این از انصاف به دور است که او را مجانی در اختیار خانواده ای دیگر قرار دهند. بارها دیده شده که خانواده ی شوهر، کم بودن مهریه را به عنوانی ابزاری برای آزار زن و کاستن ارزش او قرار داده اند. مثلا اینکه اگر تو برای خانواده ات ارزش داشتی، به چنین مهریه ای تو را شوهر نمی دادند.

   3. پذیرش مهریه ی بالا نشانه ی صداقت مرد در علاقه و عشق به زن می باشد. وگر نه « کی گرفته، کی داده؟ »

   4. دختر باید در مقابل مخارج جهیزیه که متحمّل شده، از شوهر چیزی بگیرد.

   این دست جوابها بسیار اند که معمولا از یک طرز تفکر واحد ناشی می شوند. امّا ببینیم نظر دین در این زمینه چیست؟ و آیا اسلام این طرز فکر را می پذیرد؟

   از نظر اسلام، مهریه اگر چه از لوازم عقد ازدواج است و  باید در هنگام عقد ـ چه دائم و چه موقّت ـ ذکر شود، ولی در عقد دائم جزء اصلی عقد نیست. یعنی مانند سایر عقد قراردادهای بشری، مهریه جزء قرارداد به حساب نمی آید. دو شاهد بر این مدّعا ذکر می کنیم:

   الف. طبق فتوای فقها، اگر در عقد ازدواج، مهریه ای تعیین شود که از نظر عرفی یا شرعی باطل باشداصل عقد باطل نمی شود و رابطه ی زناشویی همچنان پایدار است. فقط به جای مهریه ی مذکور، مهر المثل بر مرد واجب می شود.

   ب. خداوند در آیه ی 4 از سوره نساء می فرماید: ) وَ ءَاتُواْ النِّسَاءَ صَدُقَاتهِِنَّ نحِْلَةً فَإِن طِبْنَ لَکُمْ عَن شىَ‏ْءٍ مِّنْهُ نَفْسًا فَکلُُوهُ هَنِیًا مَّرِیًا( «و مَهرِ زنان را به عنوان هدیه‏اى از روى طیب خاطر به ایشان بدهید و اگر به میل خودشان چیزى از آن را به شما واگذاشتند، آن را حلال و گوارا بخورید.» از این آیه به خوبی بر می آید که مهریه هدیه است و اصلا به عنوان قیمت زن یا ارزش برای او به حساب نمی آید. در حقیقت این آیه به ما می فهماند که مهریه هدیه ای است از طرف مرد به همسرش، از آن جهت که او، خواستگاریش را پذیرفته و این امکان را داده که در کنار او به آرامش برسد. مرد خواستگار است و زن خواسته شده، و این می طلبد که مرد به گونه ای محبّت خود را به زن نشان دهد و مهریه نشانه و سمبلی از این محبّت است. ناگفته پیداست که در هدیه، میزان و ارزش مادّی آن خیلی تأثیر ندارد. مهم این است که هدیه به گونه ای باشد که محبّت و علاقه ی مرد به زن را نشان دهد. پس در ازدواج نه دختر به مرد فروخته می شود و نه مهریه تعیین کننده ی قیمت زن و خانواده اوست. بالا بودن مهریه هم لزوما نشانه ی محبّت مرد نیست. هدیه ای نشانه ی محبّت مرد به زن است که از روی خلوص و به اصطلاح آیه ی مذکور، با طیب خاطر باشد. نه این که از روی اجبار و ناچاری و با فشار خانواده ی زن، به او پرداخت شود. پس غرض اسلام از وجوب مهریه، چیزی نیست جز تقویت محبّت و علاقه بین زوجین و شروع زندگی با یک سمبل از عشق زوجین به یکدیگر. نکته ی قابل توجّه اینجاست که هدیه وقتی اثر می کند که پرداخت شود. نه اینکه به عنوان بدهی به آینده ای نامعلوم موکول شود. حال شما قضاوت کنید؛ چند در صد مردان جامعه ی ما قدرت اقتصادی پرداخت چنین هدیه ای را همزمان با عقد ازدواج دارند؟ و اصلاً چند درصد آنها قدرت پرداخت مهریه های سنگین امروزی را عند المطالبه یا حتی در طول عمرشان دارند؟  آیا با مهریه های امروزی، غرض اسلام حاصل می شود؟ شما کافی است نگاهی به ازدواجهای پیرامون خود بیندازید و ببینید چند درصد از زندگی های جدید با ناراحتی و اختلافات خانوادگی شروع می شود و چقدر از این اختلافات از مسایلی بی ارزش مثل تعیین مهریه ناشی می شود؟ به این هم فکر کنید که آیا چنین زوجهایی می توانند در آینده یک زندگی همراه با محبّت و علاقه ی خالصانه داشته باشند؟ و همچنین، آیا مهریه های سنگین واقعا به معنی فروش دختران، همچون کنیزکان نیست؟ اصلا آیا مهریه هر چه قدر هم که بالا باشد، می تواند قیمت یک دختر نجیب باشد؟ اصلا آیا می توان برای انسان با همه ی عظمتش، قیمتی تعیین کرد؟ و اصلا آیا زنی که قرار است همراه همیشگی برای یک مرد باشد، و مادری صبور و معلّمی سازنده برای کودکان خانواده، چنین قیمت هایی دارد؟ و آیا می توان با مقادیر مادّی او را ارزش یابی نمود؟ این جاست که افتخار می کنیم به پیامبری که فرمود: « بهشت زیر پای مادران است» (1)

   راستی برای اینکه بدانید، این ضرب المثل که می گویند «کی داده، کی گرفته؟» چقدر مطابق واقع است، کافی است سری به دادگاه های خانواده و زندانهای کشور بزنید. آمارهای داده شده درباره زندانیان مهریه هم قابل توجه است.

التماس دعا

1. الْقُطْبُ الرَّاوَنْدِیُّ فِی لُبِّ اللُّبَابِ، عَنِ النَّبِیِّ ص أَنَّهُ قَالَ الْجَنَّةُ تَحْتَ أَقْدَامِ الْأُمَّهَاتِ؛ قطب راوندی از پیامبر 9 نقل کرده است که: بهشت زیر پای مادران است.

همچنین: وَ قَالَ ص تَحْتَ أَقْدَامِ الْأُمَّهَاتِ رَوْضَةٌ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّةِ؛ زیر پای مادران، باغی از باغهای بهشت است.

مدرک هر دو روایت: محدّث نوری، مستدرک الوسائل، ج 15 ص180و181،

با سلام

خواهر محترم منظور از عرف این است كه امثال این شخص بدون افراط و تفریط چقدر مهریه معین می كنند به آن رجوع شود و منظور از عرف عرف اشتباه یا غلط و افراطی نیست.

500سكه چیزی است كه امروزه حتی ثروتمندان توانایی پرداخت آنرا ندارند چه برسد به طبقه متوسط یا فقیر،پس در هر عرفی به عرف صحیح و منطقی رجوع می كنند نه عرف غلط و اشتباه.

موفق باشید.

 

من تازگیها یه روایتی از پیامبر شنیدم : برای كسی كه خودش  نمیخواست مهریه تعیین كنه ، پیامبر فرمودند كه

ببینید عرف موجود در جامعه چقدره و همون رو براش قرار بدید....

با این روایت الان 500 سكه عرف موجود است.....