آن چه مسلّم و قطعی است‌، خواندن قرآن در هر حال‌، یكی از بهترین عبادت‌ها و عامل مهمی برای نزدیكی بنده به خدا است‌، در صورتی كه با توجه و تدبر در معنا و مفهوم آن خوانده شود. قلب با زمزمه آیات الهی صفا پیدا می‌كند و رحمت و لطف خدا شامل انسان می‌گردد.

«کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته ولیتذکَّر اولوْ الالباب.»(ص/29)

«آن کتابی بسیار با عظمت –که آنرا بسویت فروفرستادیم – و بسیار پر خیر و برکت است تا که در آیاتش تدبر نمایند.»

با دقت و تامّل در سیاق این آیه در می‌یابیم که بدون «تدبر در قرآن» نمی‌توان از ذخائر بیکران و پرخیر و برکت کلام خدا بهره‌ای جست و هم‌چنین نمی‌توان از ظلمت شک و تردید و حیرت و سرگردانیِ نفاق، خود را رهانید و به ایمانی راسخ و یقینی استوار، دست یافت.

 حضرت امیر در نهج البلاغه (خ106) می‌فرماید: تنها «شخص متدبر» می‌تواند مغز و حقیقت ناب و خالص اسلام را دریابد:

«فجعله (الاسلام) أمناً لِمَن عَلِقَه … و فَهْماً لِمَنْ عَقَلَ و لُبّاً لِمَن تَدَبَّرَ…»

(پس خداوند اسلام را امنیت قرارداد برای آنکه بدان متصل شود و … و فهم قرارداد برای آنکه تعقل کند و مغز قرارداد برای آنکه تدبر نماید.)

این بیانات «نقش اساسی تدبر» را در وصول به حقیقت قرآن و اسلام به ما نشان می‌دهد.

     باسلام     همه این روشها که در سؤال آمده با هم خوب است نه به صورت جدا  .  اما رعایت چند نکته ضرورت دارد :
     اول : خواندن خود قرآن به اندازه ای که امکان دارد و میسر است ( طبق آیه 20 سوره مزمل )
     دوم : تداوم خواندن . یعنی در هر روز تلاوت قرآن باشد . بنا به روایتی از امام صادق علیه السلام که می فرماید : قرآن سفارشنامه ای است که از سوی خداوندکه به مردم ابلاغ شده است . پس شایسته است که مرد مسلمان در این نامه سفارشی بنگرد و هر روز پنجاه آیه از قرآن تلاوت کند .    « اصول کافی ج2 باب فی قراءته »
    سوم : خواندن ، همراه با تفکر و تدبر در آیات باشد ؛ چرا که طبق روایتی از امام علی علیه السلام است که فرمود : آگاه باشید که خواندن قرآن بدون تدبر و تأمل خیری ندارد .   « مشکات الانوار ص 137 و 138  »
   امام صادق علیه السلام قبل از خواندن قرآن دعایی می خواندند که ترجمه قسمتی از آن چنین است : خدایا پیمان نامه و کتابت را گشودم . خدایا نگریستن مرا در آن عبادت قرار ده و خواندنم را اندیشیدن و اندیشیدنم را مایه عبرت و چنان کن که از پندهای تو در آن پند گیرم و از گناهانت دوری جویم و هنگام خواندن آن بر دل و گوشم مهر مزن و به چشمم پرده میفکن و خواندنم را خواندن بی تدبر قرار مده ؛ بلکه چنان کن که در آیات و احکام آن تدبر کنم و دستورات دین تو را از آن بدست آورم . نگریستن مرا در آن توأم با غفلت و خواندنم را خواندنی تند و شتابزده مگردان که تویی که مهربان و بخشاینده ای .     « کتاب الحیاة با ترجمه احمد آرام ج2                                                                                                                                                 ص 156 »