سلام

بنده هم همین سوال را به گونه ای دیگر در بحثی پرسیدم ولی کسی جواب نداد . پرسیدم : مسلمان بدکار بهتر است یا کافر درستکار ؟؟؟؟؟

سلام

آقای احمد

شما به این نکته توجه نمیکنید که اون بت پرست شاید داره مخلصانه اون بتش رو میپرسته صرفنظر از اینکه تو پیدا کردن مصداق واقعی معبودش دچار اشتباه شده ولی اون مسلمان ریا کار داره عمدا این کار رو میکنه

نیت ها رو هم باید درنظر گرفت

در این مورد قبلا مباحثی بوده و نتیجه ای که تا حدودی گرفته شد این بود که ملاک راه است نه راه رونده
هر کیش و دینی در ذات خود پاک است و اصلا انحرافی در آن راه نداشته و ندارد همه پیامبران جزو بهترینهای آدمیان و زمینیان بوده اند
حالا بنده حرف شما را منکر نمیشوم اما این بدان معنی نیست که فقط مسلمین را شامل شود
در همه ادیان پیروان و در حقیقت راه روندگان ان خواسته یا ناخواسته دچار انحراف شده اند و مسلمین هم از این مورد مستثنی نبوده اند
اما چیزی که اسلام را از بقیه ادیان و کیشان دگر متمایز کرده امتیاز اکمال دین و همگانی بودن آن بوده است.

با سلام .
دوست عزیز یک ضرب المثلی هست که میگه با حلوا حلوا گفتن دهن شیرین نمیشه .
الان شما یک لیوان سرکه را بگیرین دستتون و با تمام اعتقاد بنوشید آیا این اعتقاد شما سرکه را تبدیل به آب میکنه ؟؟؟
الان اون بت پرست با تمام اعتقاد هم بت را پرستش بکند چیزی برایش نیست .

این لااقل به خدا ضربه نمیزنه . درست است که بد کاره است ولی اگر از خداوند بگویند می تواند درست تعریف بکند ولی کافر نمی تواند وبت پرست نمی تواند تعریف بکند خدا چیست .

با سلام

بنده جوابم را از حرفهای شما نگرفتم .صحبت شما ارتباطی به سوال من نداشت. به نظر شما مسلمان بدکار بهتر از کافر درستکار هست ؟

با سلام

به نظرم مهم نیست هر کسی خدا را چطوری و به چه عنوانی می شناسه مهم اینه که با نیت خوب و نیک کارهای خداپسندانه انجام بدیم. این را خدا بیشتر می پسنده تا اینکه از صبح تا شب بشینی ذکر و ورد بخونی ولی عملت بر خلاف گفته ها و خواست خدا باشه .

حتی اگر بت را خدا بداند ؟؟؟

خانم اسوه
از اینکه مطالب کلی را هم ردیف "صحبت" قرار دادید برام جالب بود
برای نتیجه گرفتن از این بحث بنده سوال پست اولتون را جوای میدم تا سوال دوم که در پیت شماره3 قید شده است که البته این پست بر گرفته از پست 2 نیز بوده است

مسلمان بدکار بهتر است یا کافر درستکار ؟؟؟؟؟
در این مورد باید به مفهوم نیت بیشتر توجه کنیم چون اصل در اعمال نیّات هست و بس نه ظاهر و تظاهر اما در این جمله ای که شما قید کردین یک چیزی نامفهوم و آن اینکه کلمه "بهتر است" مراد از آن چی میتونه باشه چون اگر مشخص بشود بهتر میتوان بحث و نتیجه گرفت خانم اسوه
اما در مطلب دوم که این باشه:
ولی مسلمان بدکار هم بخود و هم به دین آسیب می رسونه . اینطور نیست  ؟؟؟؟

در این مورد هم قبول دارم که هر انسانی و در هر دین و کیشی باشه هم به خود و بالاتر از آن به دین خود ضربه می زند و این گناهی است نابخشودنی(طبق روایات کسی که در راه دین سنگ اندازه کنه حالا به هر طریق برای نمونه بدعت را هم میتوان ذکر کرد گناهش نا بخشودنی است)

سلام وقتی این بحثو خوندم ذهنم درگیر سوالی که قبلا داشتم شد و اون را دوباره برام یادآور کرد.

در جایی از قرآن یعنی در سوره بقره آیه 62 نوشته شده: هر مسلمان و یهود و نصارا و ستاره پرست که از روی حقیقت به خدا و روز قیامت ایمان آورده و نیکوکاری پیشه کند البته از خدا پاداش نیک یابد.

من برداشتم از این آیه این بود که هر کسی با هر دینی اگر به خدا ایمان داشته باشه نزد خدا پاداش داره.

برای ای آیه چه توضیحی هست؟

یا مثلا چوپانی که به بیان خودش با خدا راوز ونیاز میکرد و از نظر حضرت موسی راه درستی را برای عبادت خدا پیش نگرفته بود اما عبادت آن چوپان نزد خدا با ارزش بود.

البته شاید مورد دوم  یه کم خارج از بحث باشه ولی به هرحال اگه کمی منو روشن کنید ممنون میشم.

خانم فرشته برای اینکه بحث خوب و مفیدی داشته باشیم لازم است متن و ترجمه آیه را ببینیم و بعد در مورد آن به تبادل نظر بپردازیم

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَالَّذِینَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِینَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ (کسانی که ایمان آوردند و کسانی که آیین یهودان و ترسایان و صابئان را، برگزیدند ، اگر به خدا و روز بازپسین ایمان داشته باشند و کاری شایسته کنند، خدا به آنها پاداش نیک می دهد و نه بیمناک می شوند و نه محزون) "آیه 62  سوره مبارکه بقره"

بیان‏ "ایمان ظاهرى و ایمان واقعى‏" در این آیه مسئله ایمان تكرار شده، و منظور از ایمان دومى بطورى كه از سیاق استفاده  میشود، حقیقت ایمان است، و این تكرار مى ‏فهماند: كه مراد از "الَّذِینَ آمَنُوا" در ابتداى آیه، كسانى هستند كه ایمان ظاهرى دارند، و باین نام و باین سمت شناخته شده‏اند، بنا بر این معناى آیه این میشود: (این نامها و نامگذاریها كه دارید، از قبیل مؤمنین، یهودیان، مسیحیان، صابئیان، اینها نزد خدا هیچ ارزشى ندارد، نه شما را مستحق پاداشى  مى‏ كند، و نه از عذاب او ایمن میسازد). هم چنان كه یهود و نصارى بنا به حكایت قرآن  مى‏ گفته‏اند: "لَنْ یَدْخُلَ الْجَنَّةَ، إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى‏، داخل بهشت نمیشود، مگر كسى كه (بخیال ما یهودیان) یهودى باشد، و یا كسى كه (بزعم ما مسیحیان)، نصارى باشد"

 

بلكه  تنها ملاك كار، و سبب احترام، و سعادت، حقیقت ایمان بخدا و روز جزاء است، و نیز عمل  صالح است. و به همین جهت در آیه شریفه نفرمود: (من آمن منهم، هر كس از ایشان ایمان  بیاورد)، یعنى ضمیرى به موصول (الذین) بر نگرداند، با اینكه در صله برگرداندن ضمیر  بموصول  لازم بود، تا آن فائده  موهومى را كه این طوائف براى نامگذاریهاى خود خیال مى ‏كردند، تقریر نكرده باشد، چون اگر ضمیر بر مى‏ گرداند، نظم كلام، این تقریر و امضاء را مى ‏رسانید. و این مطلب در آیات قرآن كریم مكرر آمده، كه سعادت و كرامت هر كسى دائر مدار و  وابسته به عبودیت است، نه بنام ‏گذارى

پس خانم فرشته هیچ یك از این نامها سودى براى صاحبش ندارد، و هیچ وصفى از اوصاف كمال، براى صاحبش باقى نمى‏ ماند، و او را سود نمى ‏بخشد، مگر با لزوم عبودیت. و حتى این نامگذاریها، انبیاء را هم سود نمیدهد، تا چه رسد بپائین‏تر از آنان هم چنان كه مى ‏بینیم: خداى تعالى در عین اینكه انبیاء خود را با بهترین اوصاف  مى ‏ستاید مع ذلك در باره آنان مى ‏فرماید: (وَ لَوْ أَشْرَكُوا، لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما كانُوا یَعْمَلُونَ، انبیاء هم اگر شرك بورزند، اعمالى كه كرده‏اند بى اجر میشود).

و در خصوص اصحاب پیامبر اسلام، و كسانى كه  به وى ایمان آوردند، با آنكه در جاى دیگر از عظمت شان و علو قدرشان سخن گفته، مى‏فرماید: (وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْهُمْ: مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظِیماً، خدا به بعضى از كسانى كه ایمان آورده، و عمل صالح كرده ‏اند، وعده  مغفرت و اجر عظیم داده است)، «3» كه كلمه (منهم)، وعده نامبرده را مختص به بعضى از ایشان كرده، نه همه آنان. و نیز در باره دیگران كه آیات خدا بسوی شان آمده، فرموده: (وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها، وَ لكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ، وَ اتَّبَعَ هَواهُ، و اگر میخواستیم او را با آیات خود بلند مى‏كردیم، ولى او بزمین‏ گرائید، و از هواى خود پیروى كرد)

و از این قبیل آیات دیگرى كه تصریح دارد: بر اینكه كرامت و سعادت مربوط بحقیقت است، نه بظاهر.

و همچنین روایتى‏ در همین موضوع و مضمون در کتاب المنثور(ج 1 ص 73 3) است كه: از سلمان فارسى روایت شده است که بخاطر طولانی شدن بحث ذکر نمیکنم.

امیدوارم به قول شما "توضیح" داده باشم

سلام

منم همین برداشتی که شما دارید رو بهش معتقدم

من فکر میکنم خدا بیشتر به نیات واخلاص توجه میکنه

از خیلی از ایه های قران میشه برداشت کرد که خدا کار خوب یک انسان رو به صرف مسلمان نبودنش نفی و رد نمی کنه در ایه 17 سوره حج خدا میفرماید  
سانى كه یهودى شدند و صابئى‏ها و مسیحیان و زرتشتیان و كسانى كه شرك ورزیدند البته خدا روز قیامت میانشان داورى خواهد كرد زیرا خدا بر هر چیزى گواه است (۱۷)

این نشون میده که خدا جدا از اینکه چه کسی چه دینی داشته دربارشون قضاوت میکنه

یک فردی مثل گاندی با این که بت پرست بود ولی من فکر میکنم پیش خدا قرب داره شاید بت پرست بودنش از روی عناد وستیز نبوده و فقط در پیدا کردن مصداق واقعی معبود دچار اشتباه شده فرق هستش بین انسانی که عمدا و از روی اگاهی کفر میورزه با انسانی که ناآگاهانه این کار رومیکنه

با سلام .

دوست عزیز میشه بفرمایید كه در این صورت كار پیامبران  چیه ؟؟ و برای چی آمده اند . اگر هر كس بر اساس نیت و خواست خود خدا را عبادت بكند فكر نمیكنید كه كار پیامبران بیهوده میشه ؟؟؟

سلام

ببینید مشکل شما اینه که فکر میکنید پیامبرا اومدن که مو به مو درخواست های خودشون رو ازمون بخوان و ما هم با دقت و وسواس اینا رو انجام بدیم

در ضمن من ربط اومدن پیامبرا با اون حرف هایی که زدم رو متوجه نمیشم فکر نمیکنم تناقضی با هم داشته باشن

من تمام حرف هایی که میزنم رو برا تک تک شون از قران آیه دارم