با سلام

دوست گرامی جناب humanityهنوز هم بنده منتظرم چطور آیه ای که بدان اشاره کردید بر گفته ما دلالت دارد؟؟

ان شاالله بتونیم در این مورد بحث های خوبی داشته باشیم

موافقم

سلام بزرگوار

ممنون كه این شعر زیبا را نقل فرمودید.

      این در شرائطی است كه جاهل مقصر نباشد. همانگونه كه عطار هم به این مسئله واقف بوده و در مصرع «می نداند، زان غلط کردسـت راه» اشاره كرده كه این جهالت از روی تقصیر نیست.

 اگر پست 19 را بار دیگر بخوانید به این مطلب اشاره شده است.

و همانطور كه قبلاً بیان شده مقایسه منظور عطار با كسی كه با نیت بد ادعای مسلمانی می كند منطقی نیست.

جواب شما رو عطار نیشابوری داده

حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب می کرد و خدا خطابش را لبیک می گفت)

یــــک شـــبــی روح الامـــیــن در ســــدره بــود          بـــانــــگ لــبــیـــکـــی ز حـــضـــرت می شنـود

بـــنـــــده ای گــــفـت ایـــن زمان می خواندش          مــــی نـــدانــم تا کـــســـی مــــی دانــــدش؟

ایــــن قـــدر دانـــم کـــه عــــالـــی بنده ایست          نـــفـــس او مـــرده اســـت، او دل زنـده ایست

خـــــواســــت تـــــا بـــــشــناسد او را آن زمان          زو (از او) نـــگـــشـــت آگـــاه در هــفت آسمان

در زمــیـــن گــــردیــــد و در دریـا بـــگــــشـــت          بــــار دیــــگر گــــرد عــــالـــم در بـــگــــشـــت

هم ندید آن بـنـــده را، گــــفــــت: ای خـــدای!          ســـــوی او آخــــــر مــــرا راهــــی نــــمـــــای

حـــق تـــعـــالـــی گـــفــــــت: عـــــزم روم کن          در مـــیـــان دیـــر (عبادتگاه) شـــو، مـعلوم کن

رفـــت جـــبـــریـــیـــل و بـــدیـــدش آشـــکـــار          کــان زمــــان مـــی خـــوانـــــد بـــــت را زار زار

جـــبـــریـــیـــل آمـــد از آن حـــالـــت بـه جوش          ســــوی حــضـــرت بــــــازآمــــــد در خـــــروش

پـــس زفـــان بـــگـــشـــاد، گـفـت: ای بی نیاز          پـــرده کـــن در پــــیــــش مــــن زیـــن راز بـــاز

آنـــکـــه در دیــــری کــــنــــد بـــت را خــطــاب          تـــو بــــه لـــطـــف خـــود دهـــی او را جــواب؟

حـــق تـــعـــالی گـــفت: هست او دل ســیـاه

مـــی نــــدانــــد، زان غـــلــط کـــردســــت راه

گـــر زغـــفلت ره غــلط کرد آن سقط (خطاکار)

مـــن چــــو مــی دانــم، نــــکـــردم ره غــلــط

هـــم کـــنـــون راهـــش دهـــم تـــا پـیـشـگاه          لـــطف مـــا خـــواهـــد شـــد او را عـــذر خواه

ایـــن بـــگـــفـــت و راه جــانــش بـــرگـــشــاد          در خـــــدا گــفـــتـــن زفـــانـــش بـــرگـــشــاد

تـــا بــدانـی تــو کــه ایـن آن ملـت (دین)ست          کانچه (که آنچه) اینجا می رود بی علت ست

گــــر بــــریــــن درگــــه نــــداری هـــیـــچ تــو

"هــیــچ"، نــیــســت افــکــنــده، کمتر پیچ تو

نـــه هـــمـــه زهـــد مــســلــم مــی خــرنــد

"هــیــچ" بـــر درگــــاه او هــــم مــی خــرنــد

منبع: منطق الطیر

((مقامات طیور))

شیخ فریدالدین محمد عطار نیشابوری

 به اهتمام سید صادق گوهرین

---------------------------------

سدره: درخت کُنار است بالای آسمان هفتم که منتهای اعمال مردم است و آن را سدرةالمنتهی گویند و حد رسیدن جبرییل همانجا است.

هیچ، نیست افکنده: در درگاه خداوند "هیچ" هم افکنده نمی شود.

سلام دوستان

   در عنوان این بحث از دو انسان صحبت شده و سعی شده این دو در دو طرف ترازوی سنجش قرار بگیرند در حالیكه این دو گروه افراد در یك سوی كفه ی ترازو هستند و هر دو راه اشتباه را می پیمایند. و مقایسه این دو خصلت آنها با یكدیگر شاید ما را به سوی قضاوت اشتباه سوق دهد. بنابراین مقایسه ی این دو گروه صرفاً با این خصائص صحیح نیست.

باسلام

این کلام کلامی شعر مانند است و برای تصدیق مخاطب بکار می رود و بغیر از ان کذب محض می باشد.

زیرا امکان اینکه اون بت پرست براه راست هدایت بشه خیلی کمتر از اون شخصی است که در مسجدالحرام می باشد البته زمانی که دین او را اسلام وعقاید او را سالم فرض کنیم.

کجای اون بت پرست محبوب نزد خداوند است او که با این همه نشانه ها خدای جهان را نمی بیند و برای سنگ عبادت می کند،مگر جزاین است که بزرگتر از شرگ و کفر گناهی نداریم .

گریه گردن بت پرست خالصانه در مقابل بت خبر از عمق گمراهی و بدبختی او می دهد.

البته آن شخص در مسجدالحرام ممکن است حال او بدتر از بت پرست مذکور باشد و ان در جایی است که عقایدش منحرف ودر فکر براندازی اسلام و بدعت در آن باشد.

وچنین اشخاصی زیاد بوده اند در گذشته مانند ابن ملجم مرادی که نماز شب هم می خواندو شقی ترین شخص شد حتی از کفار هم شقی تر.

فکر کنم این ایه برای جواب به شما کافی باشه

إِنَّ الَّذِینَ ءَامَنُوا وَ الَّذِینَ هَادُوا وَ النَّصرَى وَ الصبِئِینَ مَنْ ءَامَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الاَخِرِ وَ عَمِلَ صلِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَ لا هُمْ یحْزَنُونَ

بدرستی كسانیكه مومنند و كسانیكه یهودی و نصرانی و صائبی هستند هركدام بخدا و دنیای دیگر معتقد باشند و كارهای شایسته كنند پاداش آنها پیش پروردگارشان است نه بیمی دارند و نه غمگین شوند