«27»  وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّی خَالِقٌ بَشَرًا مِّن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ «28»  فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِن رُّوحِی فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِینَ «29»  فَسَجَدَ الْمَلآئِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ «30»  إِلاَّ إِبْلِیسَ أَبَى أَن یَكُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ «31»  قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا لَكَ أَلاَّ تَكُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ «32»  قَالَ لَمْ أَكُن لِّأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ «33»  قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِیمٌ «34»  وَإِنَّ عَلَیْكَ اللَّعْنَةَ إِلَى یَوْمِ الدِّینِ «35»  قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ «36»  قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنظَرِینَ «37»  إِلَى یَومِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ «38»  قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَیْتَنِی لأُزَیِّنَنَّ لَهُمْ فِی الأَرْضِ وَلأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ «39»  إِلاَّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ «40» (حجرات)

  و [به خاطر بیاور] هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان گفت‏: (من بشرى را از گل خشكیده‏اى كه از گل بدبویى گرفته شده‏، مى‏آفرینم‏.  «28»   هنگامى كه كار آن را به پایان رساندم‏، و در او از روح خود [یك روح شایسته و بزرگ‏] دمیدم‏، همگى براى او سجده كنید!)  «29»   همه فرشتگان‏، بى استثنا، سجده كردند...  «30»   جز ابلیس‏، كه ابا كرد از اینكه با سجده‏كنندگان باشد.  «31»  [خداوند] فرمود: (اى ابلیس‏! چرا با سجده‏كنندگان نیستى‏؟!)  «32»   گفت‏: (من هرگز براى بشرى كه او را از گل خشكیده‏اى كه از گل بدبویى گرفته شده است آفریده‏اى‏، سجده نخواهم كرد!)  «33»   فرمود: (از صف آنها [= فرشتگان‏] بیرون رو، كه رانده‏شده‏اى [از درگاه ما!].  «34»   و لعنت [و دورى از رحمت حق‏] تا روز قیامت بر تو خواهد بود!)  «35»   گفت‏: (پروردگارا! مرا تا روز رستاخیز مهلت ده [و زنده بگذار!])  «36»   فرمود: (تو از مهلت یافتگانى‏!  «37»   [امّا نه تا روز رستاخیز، بلكه‏] تا روز وقت معیّنى‏.)  «38»   گفت‏: (پروردگارا! چون مرا گمراه ساختى‏، من [نعمتهاى مادّى را] در زمین در نظر آنها زینت مى‏دهم‏، و همگى را گمراه خواهم ساخت‏،  «39»   مگر بندگان مخلصت را(40)