من، وقتی که عصبانی می شم به اولین چیزی که فکر می کنم اون تصویریe که اشخاص دور و برم دارن از من می بینن. به این فکر می کنم که همه چیز به این لحظه ختم نمی شه و به همین خاطر در درجه اول به فکر تاثیری هستم که بر روی اطرافیان می ذارم.

در هنگام عصبانیت آدم ممکنه تمرکزش رو تا حد زیادی از دست بده و به صورت کاملا ناخودآگاه اعمالی ازش سر بزنه که در کمترین مدت بعد از پایان اون فشار عصبی باعث پریشونی و یا حتی پشیمونیش بشه که متاسفانه دیر به این نتیجه می رسه. اینها رو می گم تا خدایی نکرده این کنترل رفتار به هنگام عصبانی بودن رو به پای ظاهرسازی نذاریم.  حس عصبانیت به خودی خود دردسری به همراه نداره بلکه اعمالی که بعد از عصبانی شدن و قبل از پایان عصبانیت به طور کامل، صورت می گیرن امکان ایجاد تنش و ناامنی در محیط اطراف رو به وجود میارن. لازم می دونم اینجا خدمت خانم کریمی عرض کنم که که اون قاتی! کردنی که شما ازش نام بردین بعد از مرحله عصبانی شدن به سراغتون میاد.

متاسفانه نمی تونم راه کار موثری برای جلوگیری از هرگونه ایجاد دردسر در مواقع عصبانیت در اختیارتون بذارم. شاید دلیلش اینه که من هم گاهی اوقات کنترل اعمال خودم رو به هنگام تنش عصبی از دست می دم ولی به جرآت می تونم بگم که یک مکث کوتاه در خیلی مواقع نتیجه مثبتی رو به همراه داشته و از رخ دادن حتی یک فاجعه هم جلوگیری کرده. خوشحال می شم نظر بقیه دوستان رو هم ببینم.

با آرزوی لحظات خوش و خالی از هرگونه تنش برای تک تک شما عزیزان.

یا حق