به نام خدایی که ما را بیشتر دوست دارد

با سلام

آیا ایران شبیه مصر تونس و یا لیبی است؟

دوستان به دو دلیل این بحث را پیش میکشم.

دلیل اول از دست دادن 3 هموطن بیگناه در اعتراضات اخیر است .

دلیل دوم عدم تداوم موثر و اصولی حرکت اعتراض آمیز معترضان .

پس از جریانات ضد دولتی که از تونس آغاز و مانند یک آنفولانزا کشور های عربی را در بر گرفت دنیا با حرکتی روبرو شد که سرعت وقوع آن از توانایی تحلیل آن بسیار بیشتر بود.

خوب بهترین راهکار چیست ؟

سکوت که نمی توان کرد تحلیل درست و حسابی هم که وجود نداشت پس بهترین کار همان کاری است که تا کنون میکردیم یعنی یکی یه نعل و یکی به میخ.

در ابتدا در مقابل حرکت تونس فقط به پخش خبر لحظه به لحظه قناعت کردند .پس از رایزنی های بن علی با دولت فرانسه و گرفتن امان نامه سیاسی از این کشور مهد دموکراسی فرار کرد .

این موج سریعا به مصر رسید و تمام کشور را در بر گرفت . خوب مصر مانند تونس نبود مبارک بزرگ ترین حامی عرب و منطقه از سیاست های آمریکا و حامی بزرگ اسرائیل بود پس نمی شد بی خیال شد .

یک عقب گرد میکنم به سال 1979 هنگامی که در دی ماه 1357 شاه از حمایت غرب در آرام کردن فضای داخلی ایران نا امید شد از ایران گریخت ،آمریکا که ایران را در سال 1355 جزیره ثبات در منطقه نامیده بود و بزرگ ترین حامی نظامی و اقتصادی شاه بود پس از گسترش اعتراضات پشت شاه را خالی کرد و به شاه دستور خروج داد.

زمانی که دیگر متحدان امریکا این عدم حمایت را دیدند متوجه سیاست دوگانه آمریکا شدند ولی از آنجا که هر دولتی برای آمریکا تاریخ مصرفی دارد سعی کردند با خم شدن در مقابل آمریکا به تاریخ مصرفشان بیفزایند یکی از همین کشور ها عراق بود و صدام حسین نوکر بی چون و چرای آمریکا و غرب در منطقه شد تا حدی که هزینه گزاف حمله به ایران را گردن گرفت تا اربابش را خوشحال کند . پس از حمله به کویت صدام نا خواسته نسخه خود را پیچید و آمریکا طرح بر اندازی رژیم بعث را در دستور کار گذاشت .

پس از این فلاش بک باید عرض کنم این حرکات از معدود حرکاتی است که در 100 سال اخیر از دست استراتژیست های غربی در رفت و به همین دلیل سخنان ضد و نقیض بسیاری از آنها در محافل بین المللی بیان شد .

باید متذکر شوم غربی ها بخصوص آمریکا بدون اجازه استراتژیست هایش حتی آب هم نمیخورد و در زمانی که هر استراتژیستی یک چیز بگوید مانند کامپیوتری که داده های غلطی به آن داده باشند فعلا در حال هنگ تشریف دارند و موضع رسمی اتخاذ نمیکنند و صرفا کلی گویی میکنند .

ولی موضوع ایران با این کشور ها زمین تا آسمان متفاوت است .

حرکتی که پس از انتخابات دهم شکل گرفت و جنبش سبز نام گرفت یک حرکت اعتراض آمیز به نحوه عملکرد نظام و نه دولت بود زیرا دولت قسمتی از نظام را شامل میشود ولی این بهانه ای بود که آتش زیر خاکستر الو بگیرد .

متاسفانه به دلیل نبود بصیرت نزد رهبران این جنبش و عدم درک فضای سیاسی آن روز کشور ها ی غربی با سوار شدن بر روی موج مردمی حرکت را از اصالت انداخته و به نظام اجازه جولان دادند و نتیجه نهایی حاصل نشد . به نظر من این جنبش به 30% اهداف خود هم نرسید ولی این هم خوب بود و مانند توپ صدا کرد .

پس از آن باز هم با بیکفایتی رهبران مردم به دلائل واهی به خیابان ها کشیده شدند و باز هم این دفعه به علت عدم حمایت توسط اکثریت جامعه رنگ و بوی اصل خود را نداشت و باز هم اهداف اصلی تیک نخورد .

بنده با این روش مخالف بوده و هستم ولی یکی از اصول اولیه اعتراضات سخت افزاری مانند تجمعات  ادامه دار بودن آن است که دو شخصیت به اصطلاح کار کشته از اجرای آن نا توان بودند و اگر اینگونه اعتراضات ادامه پیدا نکند باعث دلزدگی و ریزش نیرو های فعال میگردد و باعث میشود عناصر تاثیر گذار توسط جناه مقابل شناسایی و به انحاء مختلف خنثی شوند و حرکت از شور و نشاط بیفتد . به نظر من نباید این حرکت در فضای فعلی انجام شود اگر هم شد باید ادامه یابد و گر نه تلفات آن جبران نا پذیر خواهد بود .

تصور کنید مردم مصر 2 روز می آمدند و میرفتند خانه هایشان حرف آن دو روز را میزدند و نصفشان دو باره هفته بعد می آمدند به خیابان .دولت مبارک فرصت داشت عناصر اصلی و فعال راشناسایی و  خفه کند و کم کم با کمک غرب حرکت قلع و قم میشد چیزی شبیه وضعیت فعلی جنبش سبز در ایران .

به نظر من عوام مصر از رهبران جنبش سبز شعور سیاسی بیشتری دارند .

ادامه دارد . . .