یه کلام.نه

سلام شیدا جان از اینكه اومدی و این كلوب رو از خواب زمستونی درآوردی ممنونم

با سلام

به نظر من و البته با توجه به دورانی که در حال زندگی هستیم و با توجه به پیشرفت هایی که میشه میشه گفت که هیچ گاه نمیشه دین و سیاست رو در یک ترازو و در کنار هم قرار داد.دین و سیاست مانند دو خط موازی هستند که هیچگاه به هم نمیرسند و تاریخ نشون داده که هر موقع این دو با هم تلفیق شدند نه دین در جایگاه خودش قرار گرفت و نه سیاست به رشدی که می خواست رسید.

 

دیکتاتوری سوسیالیستی جنبه مذهبی و دینی میگیرد و خدمت دولت همچون عبادت به نظر می آید.(خوب یا بد با نظر شما)

اما  مساله مهمتر اینکه در زیر سایه بی عیب نقص دین میتوان از شر معایب احتمالی خلاص شد.(یعنی انتقاد مساوی است با نفی دین) در صورتی که یکی از امتیازهای آمریکایی های لعنت شده این است که همواره از خود انتقاد میکنند و این راز ماندگاری است.خطر بزرگ فرهنگ مکزیک تحجر است.فکر میکنم این اوضاع در آمریکا برعکس است بهرحال نقادانه فکر کردن ویژگی آزادی و دموکراسی است.

رژیم شاهنشاهی نیز با برخورد تحجر آمیز مقدمات براندازی اش را فراهم  کرد و حال موضوعی که امروز برای جمهوری اسلامی پیش آمده ناشی از این موضوع نیست بلکه ناشی از حماقت عده ای بازی خورده و نادان است موضوعی که سالها به شکل استعمار اما با اشکال متفاوت و خلاف ظاهر، ایران  و تمدن ایرانی را آزار میدهد.وحالب اینجاست که افرادی به بهانه دموکراسی و تحریک افکار عمومی دائما قصد برکناری همدیگر را دارند و به اصطلاح روشنفکران هم دنباله رو این موضوع هستند.

سالهاست که تفکر برای ما بی معنی شده و دنبال یه جومونگ میگردیم که بیاد و همه چیز تغییر کنه در صورتیکه احمقانه ترین کار ممکن همینه به جای اینکه خودمون رو تغییر بدیم میخوایم کشور و ......... تغییر بدیم .

واقعا متاسفم.

البته جوابم کاملا مربوط به موضوع این بحث نمیشد و لی برداشت کلی من همینه لطفا نظر بدید.

به نظر من دین وسیاست در حوزه هایی با هم متداخل هستن و در بعضی جاها از هم جدا میشن هر دو اینها برای خوشبختی بشر هستند ولی هر کدام با روش خودشون در واقع این روشها و مرام  دین وسیاست هست که باعث جدایی این دو از هم میشه در دین ارزشها و اخلاقیات مطلق هستند وتغییر نمیکنند ولی اخلاق در سیاست منطبق با مصلحت روز ، دین با مطلق نگری سعی داره انسان ها رو به همدیگر  شبیه کنه تا نزاع بین افراد رو از بین ببره اما سیاست نزاع بین افراد رو تشخیص میده و اون رو حل میکنه  ،دین بیشتر به مسایل ماورایی ارتباط پیدا میکنه و سعی میکنه با ارتباط انسانها با یک موجود ناشناخته و فضایی مرموز انسان رو امید وار نگه داره در واقع مشکل رو حل نمیکنه فقط فرافکنی میکنه ولی سیاست مشکلات رو در رفتار خود مردم میبینه و سعی در حل مشکلات با کمک خود مردم داره

اول که هر جور که حکومت کرد بیشتر از پنج سال دوام نیاورد و حذف شد ازعرصه و فکر کنم تنها خلیفه ای بود که قبل از مرگش برکنار شد، اما حالامثلا گیریم طرف حاکم خوبی هم بوده خوب که چی، حکومت بر یک جامعه ی بدویعرب هزار و چهار صد سال پیش با سیاست امروزی که بیشتر مفاهیم کنترلاقتصادی پیدا کرده چه تنسابی دارد؟ ایشون مثلا نظریه ی اقتصادی خاصی پیادهکردند که حالا ما باید بریم به حکومتش نگاه بکنیم ببینیم چی کار کردن؟ یاشاید هم نظریه های مدیریتی جدیدی دادن که هنوز هم کارآمد است؟ واقع بینباشید یعنی تخیلی فکر نکنید و شرایط امروز رو در نظر بگیرید. یا شاید همفکر میکنید ما باید ایران را از نظر تمدنی به هزار و پانصد سال پیش ببریمبعدش از علی الگو بگیریم که حالا با یک جامعه ی بدوی چی کار کنیم؟

 

ایشون با شهادتشون كنار رفتند و بركنار نشدند

قلمرو حكومت حضرت تا از شمال تا تركمنستان و از شرق تا افغانستان و پاكستان از غرب تا مركز آفریقا گسترده بود و با امكانات حكومتی آن روز ایشان نه الگو برای زمان ما بلكه الگو برای حكومت های ایده آل تا آمدن حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه هستند

...

سلام
مساله: آیا دین با سیاست جمع می شود؟

دوستانی که در این بحث به ابراز نظر اقدام کرده بودند از شواهد تاریخی و ماوقع برای بیان جمع ناپذیری دین و سیاست استفاده کرده بودند،
یکی گفته بود که از رنسانس به این سو دین از سیاست جداست، یکی گفته بود امیر المومنین با سیاست دینی و دین سیاسی پنج سال بیشتر حکومت نکرد و تنها خلیفه ی برکنار شده بود و به همین سیاق...

این دوستان توجه نکردند که هرچه از رنسانس به این سو اتفاق افتاده لزوما درست نیست و پیشرفت تکنولوژیک لزوما به سیاست ارتباط ندارد. آنچه مسلم است ایندو با هم نسبتی دارند اما این دلیل بر آن نیست که سیاست تولید کننده تکنولوژی باشد.

دوم آنکه رنسانس و ما بعد آن یعنی عصر مدرن و وضع پست مدرن همه در یک مسیر هستند و اگر رنسانس بی عیب و نقص بود و دنیای مدرن میتوانست بشر رو به منزل مقصود برساند دیگر نیازی به طرح گریز و گذر از مدرنیته نبود و فلاسفه ی غرب در تبیین و توضیح اشکالات فلسفی مدرن نه چیزی میگفتند و نه چیزی می نوشتند.

منطق حکم میکند که بصورت کودکانه هر چیز را در پایان تاریخی آن خلاصه نکنیم، فی المثل حضرت علی(ع) پنج سال بیشتر حکومت نکردند و چنین و چنان؛ این نه نشانگر خوبی زمامداری ایشان است و نه نشانگر بدی آن، همانطور که شما غایت زمامداری و هدف اون رو "در عرصه ی قدرت ماندن" می دانید به دیگران نیز حق بدهید که زمامداری رو در کناره گیری به وقت و یا تن دادن به خواست مردم و الخ ببینند.
نظام اقتصادی کلاک و میزان خوبی رابی سنجش دوتها و حکومتها نیست، ما در جهان نظامهای اقتصادی نداریم، بلکه نظامی اقتصادی داریم که از بسط فردیت و یا جمعیت انسان بوجود آمده و بر این دو بسط یافته است. نظام اقتصادی جهان نیز واحد شده و اصلا در روزگاری که اجداد ما زیست میکرده اند نظام اقتصادی وجود یا ارزش نداشته، پس اقتصاد و مقتصد بوده از ارزشهای دنیای مدرن است و الا اقتصاد فی فسه بی ارزش است.
پس صحیح نیست که هر ارزشی را که قدسی بودن آن اثبات ناپذیر است به عنوان سنگ محک سنجش همه چیز طرح کنیم.
و...
این سوال رو نمیشه باین صورت پرسید چون آن دو چیزی که با هم جمع نمیشوند، نقیض هم هستند و نقیض به معنی رفع شئ هست، مثلا نقیض میز میشود رفع میز، نقیض دین میشود بی دینی و الخ!
پس دین و سیاست نقیض هم نیستند که نتوانند جمع شوند و یا رفع گردند.

minu  شما که دینو خیلی سختش کردی بابا تورو خدا با هم ساده و راحت حرف بزنید اینهایی که شمه نوشتید همان فرقه گراییه

 

 

درود بر شما

اول اینه ما آخرش نفهمیدیم دین چیه اگه منظورتون فرقه گراییه که بله دین و سیاست از هم جدا نیستن ولی اگه منظورتون از دین حقوق انسان و برابری... است که دین وسیاست ارتباطی با هم نداران

شما هم دقیقا باید معنی کلمه ی معنی رو برای ما معنی  بکنید

salam be hame

dar in mored aslan niazi be bahs nist

hatman hame az dorane ronesans khabar darand

sekolarizm(jojai din az siasat) chizie ke gharb tajrobe karde va natayejesh ro alan mibinim

gharbi ke dar ghorone vosta dar aghabmandegie elmi va fekri bood ba jodai din az siasat be pishrafthai resid ke bashar fekresh ro ham nemikard.

fek konam bejaye ideal garai behtare cheshmamono baz konim. 

اول که هر جور که حکومت کرد بیشتر از پنج سال دوام نیاورد و حذف شد از عرصه و فکر کنم تنها خلیفه ای بود که قبل از مرگش برکنار شد، اما حالا مثلا گیریم طرف حاکم خوبی هم بوده خوب که چی، حکومت بر یک جامعه ی بدوی عرب هزار و چهار صد سال پیش با سیاست امروزی که بیشتر مفاهیم کنترل اقتصادی پیدا کرده چه تنسابی دارد؟ ایشون مثلا نظریه ی اقتصادی خاصی پیاده کردند که حالا ما باید بریم به حکومتش نگاه بکنیم ببینیم چی کار کردن؟ یا شاید هم نظریه های مدیریتی جدیدی دادن که هنوز هم کارآمد است؟ واقع بین باشید یعنی تخیلی فکر نکنید و شرایط امروز رو در نظر بگیرید. یا شاید هم فکر میکنید ما باید ایران را از نظر تمدنی به هزار و پانصد سال پیش ببریم بعدش از علی الگو بگیریم که حالا با یک جامعه ی بدوی چی کار کنیم؟

اگرمسلمان وشیعه هستی

ببین حضرت علی چگونه حکومت کرد

هر کشوری اگه بخواد پیشرفت کنه باید دین رو از سیاست جدا کنه

البته حرف ایشونم کاملا درست الان سیاست ما عین دینانت ماست(البته دین ما نه دین جمهوری اسلامی)