بوسه ات را به من ببخش

دست هایت را نمی خواهم

آغوشت را به من ببخش

از من مخواه که مالک تو باشم

که عشق را نمی توان داشت

کندوی تنت را نمی خواهم

شیرینی عسلت را به من ببخش.

و چشمانت رازِ آتش است.



و عشقت پیروزیِ آدمی‌ست
... هنگامی که به جنگِ تقدیر می‌شتابد.



و آغوشت
اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریزِ از شهر
که با هزار انگشت
به وقاحت
پاکیِ آسمان را متهم می‌کند...

بتاب بر جانم ای خورشید  خوبان         که  در دا م  غم  عشقت  اسیرم   

ببار    باران    خوب     صبح  امید        که   گر جانم  بری    منت   پذیرم

من از نگاه چشم  عریان کودکی گستاخ  و با زیگوش

که  پیوسته 

با عروسک  های  کو کی  زندگی  می  کرد و می  خندید 

دانستم

که  نسپارم  به  دست  نا امید ی ها

دل  امید وارم  را

من  رنگ   لا له        و  شقا یق  را از یاد  نبر ده ام  هنوز

من  رنج    انتظار     دقا یق  را از   یاد     نبر ده ام    هنوز

بر ارزوی  دیدن خانه کوچک  عشق   و یک  اسمان  صاف

صدای    صداقت باران    عشق را از  یاد  نبر ده ام  هنوز

بحریست بحر عشق که هیچش کناره نیست

آنجا  جز آنکه جان بسپارند چاره نیست