نمیگویم شعرهایم را

توان و قَدَر بر سر ره نشست
دلم لرزید،گمانم ز خود برنگشت

سوال ها تلنبار و انبار شد
کزین قصه ها باز تکرار شد

درین فکر بودم که از چشمم چه افتاد؟
ز فکرم قلم بی تاب شد از دستم افتاد!

تار و پود دل فرسود در بیداد عشق
حال دیگر نای نیست بر فریاد عشق

بسی نالید دل بر این روزهای پر ز راز
وای بر دل چه گمراه شد در این سودای خام

زبان دل چه نالان است زین درد
نگاه عقل شادمان است زین درس

تنها ترانه تا ابد جاوید

می ستایم تو را تا تهایت آسمان

نرو من بی تو  روح بی بال میشوم

نخواه از من بریدن هستی من

از تنگه ی تن  به جان امده ام

مرا در یاب درتنگنای نابودی ام

 

 

نزدیك ترین درخت گردو .. شاخه ای راست شده به سمت جنوب داشت ..

 

یادت هست ؟

 

شاخه ای به قد ٤ انسان ..

 

خرامان می روی دلدار مرا دلگیر می سازی       و این بیچاره عاشق را به ناگه پیر می سازی

تو با خود می بری این دل مرا سرگشتگی حاصل        ودرپایان این مشکل غمت ارزانی سائل

 

من از بی قدری خار سر دیوار فمیدم                      که نا کس , کس نمی گردد بر این بالانشیمنها.

یک شب از ما می گریزی ، روز دیگر آشنا

 

                                                                        از چه بابت از دلت اینسان شکایت می کنی ؟؟؟

دلا تا کی در این زندان فریب این و آن بینی

یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

 

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهدشد         قضای آسمانست این و دیگرگون نخواهد شد.

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم         کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهدشد.

                                                                                                                                                      <حافظ>

تا كه یك چشم زدم دل همه را باخت و رفت

دل ز دنیا ببریدم ،‌همه را ساخت و رفت