دل  را پای  گریز  ز  چشم  خوبان    تو  نیست              کس  ندیدم  که  دگر  زدیده  حیران  تو  نیست

خجل  از  وضع  بضا  عت  که  به  طا عت نرود              سرو  زیبا  به  قد        غمزه  فتان  تو  نیست

تا زلف پریشان  تو    بر دیده  ما  افتادست        دل  سو دا  زده  در  تیر  قضا  افتا دست

تا ب ان  زلف  پریشان تو  ای  مونس  جان       همچو طا وس  ز پروانه   جدا افتا دست

شرط  محبت  وفاست      در صف  اقلام  نیست             از می گلرنگ چون  باز  مرا  کام  نیست 

گفته  من  هر چه هست پیش ادیبان  خطاست            رفتن سوی      نگار    در دل ارام  نیست

قصه  عشق  و نگار  بر سر  هر  بام  نیست           سلسله  موی  یار حلقه  هر  دا م  نیست

گر چه  دو  روزی  بقاست   اخر دنیا فناست           طا قت  دیدار      یار در دل  هر  خام  نیست

این منم  عاشق  دل  خسته  گرفته  ره  مجنون  در پیش         گردن    افراشته  ام  نیست     مرا  حو صله  بیش 

ز شب  و   بر بط و ان    غلغله     چنگ  نشد  شاد  دلم         گله  دارم   گله  دارم  ز فلک باز  از ان  طا لع خویش

بیا  ساقی  جام       ما را پر     شراب  کن         ز دوستی  نگار  دل شکسته ایم  شتاب  کن

پیش  از انکه  عشق  جهانم    کند  خراب          بر خیز و     در این     میکده   بر ما صواب کن

سا قیا  بر  خیز  تا   خر قه  جان   به  کوی  جا نا ن   ببریم            نقش  هوشیاری  و مستی  بهاران  به  گلستان  ببریم

یک    دمی    زا تش      حر مان و      هوس      بگریزیم             سخن      اهل  دلا ن       را  به            مهستان  ببریم

روی  تو  خوش  می  کند  بر دل ما  جام  را           کی  تو   میسر  کنی     شادی      ایام  را

بر سر   جان و دلت     بر سر پیمان  شدم             تا می  روشن  کنی  این  دل و این  کام را  

عشق  در ذرات  هستی  وجودم

از محبت 

از وفا

از دوستی

سر شار شد

همچنان  در ظلمت  شبهای  بی  پا یا ن مرا  چون

یار  شد

یا  د  باد  ان  روزگاران   دل  چشم  انتظار 

یا د   باد  ان  مهر با نیها  ی  یا ر

ا مشب  من  اشک  چشم  را  از  دیده    وا    کردم

در یک      هیا هو       گم  شدم  دل  را رها   کردم

در سکوت

ان  مادر فریادها

در پناه  برگ  ان  شمشاد ها

خا طرا تم     در  غبار      ابر ها  پرواز  کرد

عا شقا نه  جان  ودل  لبخند  را  اغاز  کرد  

زندگی تر کیب  شادی  با  غم  است

دوست     میدارم  من این  پیوند  را

گرچه     میگویند شادی بهتر است

دوست      دارم  گریه  با  لبخند را

شبست  ساقیا  ز جام  می  ما را خراب  کن            جان و دلم  درنگ  ندارد  شتاب کن

ای   که  بر  خورشید   و ماه  هر    دم    نقاب    انداختی         خواب     هو شیاران     ومستان   در  رقاب  انداختی

عشق  لیلی  عشق  مجنون  پیش  پایت  هیچ  نیست           شمع    رخسار   جها نی  را   به     تاب      انداختی       

شبی  در خرقه   مستان    گذر کردم    به     میخانه                      ببو ی  زلف     عشا قا ن     منو ر    بود  کا شانه  

سر     تعظیم    اوردم      چو  دیدم         پا کبا زان  را                  سرودم  از  درون  جان     هزاران    شعر و افسانه

گمان  بردم  همه  مستند و از مستی  سخن  گفتم                   مرا  یک  سا قی  مهوش     جوابی   داد    مردانه

دلی  کا  مد  در این  محفل  بیکرنگی  هو  یدا  شد                    چه  با شد صو فی وزاهد چه  با شد مست و دیوانه