در شبم او نقشِ مطلق می کشد
گوشه ی چشمش اناالحق می کشد...
من فقط گفتم: کمی دلواپسم
شیخ صنعانی غریب و بی کَسَم
در نگاهت عشق را حک می کنم
نذرِ صد جعبه ، عروسک می کنم
گریه ام را از نگاهت پاک کن
این دلم را با دو دستت خاک کن
بعد از آن ، از من به این و آن بخوان
هیچوقت! ، بر گور من قرآن نخوان....
در شب ِ تشویش ِ شعرم حاضری
در غزل آباد زخمم ، شاعری
بی تو من داغ ِ عروسک داشتم
کاشکی! ، من چون تو قلّک داشتم
جمع می کردم ، شبی غم های ناب
می شکستم اشک هایم را به خواب
سهم چشمانم همیشه چکّه بود
کار و بار غم در اینجا سکّه بود
فکر اینجا را نکردی ماه ِ من؟
شعله دارد حسرت این آه ِ من!
نذر چشمانت دو چشم یاس من
حافظت باشد فقط احساس من
من نسب از پشت حسرت بُرده ام
مهربانم! ، پیش از اینها مُرده ام....


شاعر : مهدی شریفی

دیگــر نـمی نــویسـمت ..

.

هــرکـس بــه چشــم هــایــم نگــــــاه کنــد

تـــو را خــواهــد خــوانـد....

به دریا میزنم شاید به سوی ساحلی دیگر

مگر آسان نماید مشکلم را مشکلی دیگر

من از روزی که دل بستم به چشمان تو می دیدم

که چشمان تو می افتند دنبال دلی دیگر

به هر کس دل ببندم بعد از این خود نیز میدانم

به جز اندوه دل کندن ندارد حاصلی دیگر

من از آغاز در خاکم نَمی از عشق می بینم

مرا می ساختند ای کاش از آب و گلی دیگر

طوافم لحظه ی دیدار چشمان تو باطل شد

من اما همچنان در فکر دور باطلی دیگر

به دنبال کسی جامانده از پرواز می گردم

مگر بیدار سازد غافلی را غافلی دیگر...

تو را با غیر می بینم ، صدایم در نمی آید
دلم می سوزد و کاری زدستم بر نمی آید

می خواستم رها شوم از عاشقانه ها

دیدم که در نگاه تو حاصل نمی شود

تا نیستی تمام غزل ها معلق اند

این شعر مدتی ست که کامل نمی شود

یادم نکرد یار قدیمی که یاداز او

یادش به خیر گرچه دلم نیست شاد از او

دلشاد باد آنکه دلم شاد از او نگشت

وان گل که یاد ما نکند یاد باد از او.

شهریار

 

man pshiman nistam man be in taslim miandisham
in taslime dardalod
man salibe sarneveshtam ra
bar faraze tapehaie ghatlgahe khish bosidam

چه میگفت با که میگفت

من که هرگز ندانستم

بدان جهت بود خود را گنه کار در کوتاهی جواب

نمیدانستم 

سیاه چادرم را

 

بنگر

 

چه سرد و تاریک است

 

می پیچم از سرما

 

درون آن

 

شعله ای می خواهم

 

دنبال من میگردی و حاصل ندارد

این موج عاشق کاربا ساحل ندارد

 

باید  ببندم  کوله  بار رفتنم را

مرغ مهاجر هیچ جا منزل ندارد

 

من خام بودم،داغ دوری! پخته ام کرد

عمری که پایت سوختم قابل ندارد

 

من عاشقی کردم تواما سرد، گفتی :

از برف اگر آدم بسازی دل ندارد

 

باشد ولم کن باخودم تنها بمانم

 دیوانه با دیوانه ها مشکل ندارد 

 

شاید به سرگردانی ام دنیا بخندد

موجی که عاشق میشود ساحل ندارد

 

 

 مهدی فرجی

 

ای رفته ز بر، رفته ز دل، رفته ز خاطر
بر من منگر تاب نگاه تو ندارم...

من همان قطعۀ مملو از نتهای سکوتم

گر درد درونم را خواهی دانستن

عمق نگاهم کندو کاو را بسی کم دارد