سر سبـز تـر اسـت طـالـع آن مـرغ گرفتـار

کاو را قفسی باشد و ما را قفسی نیست

نشان عهدو وفا نیست در تبسم گل

بنال بلبل بی دل که جای فریادست

خــــــــــاطراتم را الک کردم

چـــیزی جـــز دلتنــــگی تـــو نمــاند

دلم تنگ است

مثل لباس سال های دبستانم

مثل سال های ماموریت های طولانی پدر

که نمی فهمیدم

وقتی می گویند کسی دور است

یعنی چقدر دور است.

پچ ِ پچ ِ باران را می شنوی

عاشقانه هایش را برای تو فرستاده

گاه در کوچه می رقصد و پای کوبی می کند

گاه شیشه ی ِ پنجره ی ِ اتاقت را می زند

برای قدم زدن، می خواندت

برخیز و خویش را از غمی که تا مرگ ِ احساس می بردت، رها ساز

خیس شو در بارانی که روحت را طراوات می دهد

باران، همه بهانه است

موهبتی ست از سوی ِ خدا

آری

گاه، خدا نیز بهانه می کند

و  مست می شود

برای بارش ِبوسه هایش

تا آغوش بکشد تو را

از همه ی ِ آن لرزه گناهانی که سبب ِ اندوهت می شوند

آری، سروده ام را بگذار به حساب ِ تب و هذیان

اما باور دار که

آغوش ِ او بسیار بزرگ است
گاهی به پچ پچ های باران گوش کن

(رضا روستا)

آی بی انصــــاف

چشمانم سفـــــید شـــدند

بســـکه انتظار کشـــیدند

 روزهــا را

هفتـــه هــا را

مــاه ها و ســال هــا را وجـــب کــردنــد و

نیـــــــــــــــــــــــامـدی

تتتم