مطربا سر مده آن نغمه ی داوودیِ خود

تا نیفتد به در از پرده برون راز امشب

مرسی کیاینا  زیبا بود

تا شدم حلقه بگوش در میخانه عشق

هر دم اید غمی از نو به مبارکبادم

نشد پیدا مرا یاری بفهمد همزبانی را

که تا بیرون کنم از دل غم و رنج نهانی را

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافری است رنجیدن

من دگر غصه از این پس به دلم جا ندهم

بی جهت بر دل خود وعده ی فردا ندهم

مکن تو منع من از راز انزوا طلبی

ز دست مردم نادان دلم کباب بود

هر کجا صحبت نا اهل شنیدم به خدا

خون دل خوردم و لب را به سخن نگشودم

تا بوده چشم عاشق در راه یار بوده

بی ان که وعده باشد در انتظار بوده

نـاپـخـتـه مـرد، دم ز کرامـت چـــــــرا زنـد؟

زیرا نشان اهل کرم بذل و بخشش است

در به رویم بگشا ور نه زمان می گذرد

تا منور شود این بزم فقیرانه ی من

ناز پرورده تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

مـاه من از فـراق تـو وز غم اشتیـاق تـو

تیره بود چو بخت من لیل من و نهار من