زندگی مفهومیست در فهم زندگان
حسرتیست در وهم مردگان
ما چه دانیم زندگی چیست
تا به هنگامی ندانیم عشق چیست؟

خداوندا تو میدانی كه انسان بودن و ماندن درین دنیا چه دشوار است چه زجری می كشد آن كس كه انسان است و از احساس سرشار است

یارم به یک لا پیرهن،خوابیده زیر نسترن              ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند

بر تارك خیزاب واژگان
در لابلای صخره های تیز كلام و صوت
تا دور رانده ام
در روبروی مرگ مبهوت مانده ام

هی های
من ناخدای پیر
چرا بترسم از مرگ
وقتی كه دیدگان تو گرداب زندگی است
با زندگی چه كارم
وقتی كه شعر پرچ و میخ به تابوت زندگی است

چرا بگویم : آری
چرا بگویم :نه
وقتی نگاه تو ویرانگران اعتبار كلامند
نیاز نیست به ساغر كه دست های تو جامند
باران گرفته است
هركس به زیر حفاطی كشیده سر
مرا چه باك زباران
كه گیسوان تو چتری گشوده اند

مرا چه باك ز مرگ
كه بوسه های تو پیغام های قیامند
بدرودهای تو
تكرارهای سلامند

 قیامت قامتی قامت قیامت

قیامت میكند این قد و قامت

موذن چون ببیند قامتت را

به قد قامت بماند تا قیامت

ای مصور صورت یار مرا بی ناز کش

چون بنازش میرسی بگذار من خود میکشم

دیگر چه چیز در راه جز رد کفش باقیست

وقتی عبور از هم یک حدس اتفاقیست

دلم برای كسی تنگ است

كه افتاب صداقت را به میهمانی گل های باغ می اورد.

و گیسوان بلندش را به ابها می داد

و دستهای سپیدش را به باد می بخشید

دلم برای كسی تنگ است

كه همچون كودك معصومی دلش

برای دلم می سوخت

و مهربانی نثار من می كرد.

خدایا تو آنی که دانم توانی تپانی جهانی ته استکانی به آنی

چهره آشنا میبینم

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک