دلا خو کن به تنهایی که از تنها بلا خیزد

سعادت آن کسی دارد که از تنها بپرهیزد

نگار من که به مکتب نرفت و حط ننوشت

به غمره مسأله آموز صد مدرس شد

دل بردی از من به یغما ای ترک غارتگرمن

دیدی که آوردی ای دوست از دست دل بر سر من

آنان که به سر در طلب کعبه دویدند 

چون عاقبت الآمر به مقصود رسیدند

من که همیشه عاشقم ، بهم بگو کی و کجا

تو میشی یار و همدمم ، سوگلی قصه ی ما

(برای اینکه مشاعره درست ادامه پیدا کنه با میم نفر قبل تر ادامه دادم)

آسمان بار امانت نتوانست کشید

  قرعهء فال به نام من دیوانه زدند 

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده ایم

از پی حادثه اینجا به پناه آمده ایم

هر سو كه دویدم همه روی تو دیدم

هر جا كه رسیدم سر كوی تو دیدم

هر قبله كه بگزید دل از بهر عبادت

آن قبله ی دل را خم ابروی تو دیدم

د.باره دل هوای با تو بدون كرده

نگو این دل دوری عشقتو باور كرده

...

مگذار که دندانزده ی غم شود ای دوست

این سیب که ناچیده به دامان تو افتاد

...

لب بر لب عشق تا ابد خرسندیم

با بوسه به ریش زندگی می خندیم

دستور رسیده عشق تعطیل شود!

ناچار دکان بوسه را می بندیم!

وبلاگ اشعار من

www.heraklitos.blogfa.com

ای وای از رفیق نارفیق
که خنجر می کشه از پشت
به وقتش می کاره تو قلبت
تا عقده هاشو خالی بکنه
اما
یه راه دیگه هم داشت
می شد باهاش دست داد و
آروم از کنارش رد شد
اما نه
فقط خوب شد شناختمش زود
و الا
معلوم نبود
فردا چه نقشه ای داره