تعقیب و گریز در ماه

ماه آنقدرها هم که به نظر می‌رسد صاف و ساده نیست. در پس این چهره زیبا و فریبنده و در پشت آن نقاب روشن و صورت همیشگی تنها قمر زمین٬ اسرار زیادی نهفته است. این روزها دو کاوشگر دوقلو برای کنار زدن پرده های اسرارآمیز از وضعیت گرانشی ماه به تعقیب و گریز هم در مدار این جرم سماوی مشغول هستند.
 

دو کاوشگر فضایی گریل در طول ماموریتشان به وسیله امواج رادیویی در ارتباط خواهند بود تا بتوانند تغییرات اندکی که در فاصله میان آنها و تحت تاثیر میدان گرانشی ماه به دست می آید را مشاهده و ثبت کنند.سرانجام پس از سه ماه سفر و به فاصله ۲۵ ساعت از یکدیگر٬ هر دو کاوشگر گرانشی GRAIL با موفقیت وارد مدار خود به دور ماه شدند. ورود این دو به مداری بر دور ماه به معنی آغاز ماموریت علمی آنها نیست. آنها باید ۲ ماه آینده را نیز به اصلاح مدار خود بپردازند تا نهایتا وارد مدار کم ارتفاع قطبی با ارتفاع حدود ۵۰ کیلومتر از سطح ماه شوند.

طبق برنامه‌ریزی‌ها٬ این دو در طی ماموریتی که تا ابتدای تابستان آینده ادامه خواهد داشت با محاسبه دقیق فاصله خود از دیگری و اندازه‌گیری دقیق دور و نزدیک شدن به هم (این موضوع ناشی از تغییر شدت جاذبه در طول مسیر آنها خواهد بود)، میدان گرانش ماه را بررسی و نقشه گرانشی آن را تهیه خواهند کرد که در نهایت به درک گذشته و چگونگی شکل‌گیری ماه کمک می‌کند.

دهم سپتامبر سال ۲۰۱۱ دو کاوشگر کوچک به نام های GRAIL-A و GRAIL-B سفر طولانی خود به سوی ماه را سوار بر دماغه یک موشک دلتا ۲ از پایگاه کیپ کندی در فلوریدای آمریکا آغاز کردند.  این ماموریت که گریل یا GRAIL (به معنی قدح و جام) نام دارد، نام خود را از کنار هم گذاشتن حروف اول عبارت طولانی‌تری کسب کرده است. پروژه بازیابی گرانشی و آزمایشگاه داخلی ماه (Gravity Recovery and Interior Laboratory) ماموریت ۴۹۶ میلیون دلاری ناسا است که مطابق برنامه در نهایت و در حدود  نوروز امسال دو کاوشگر آن در مدار نهایی خود که تنها ۵۴ کیلومتر با سطح این قمر فاصله خواهد داشت، مستقر خواهند شد و بخش اصلی ماموریتشان که تهیه نقشه دقیق و بی‌نظیر گرانشی ماه است را آغاز خواهند کرد. نقشه‌ای که به دانشمندان امکان می‌دهد تا جستجوی خود برای تعیین ماهیت درونی ماه را دنبال کرده و به نتیجه برسانند.


کاوشگران گریل سال نو میلادی را در مدار ماه جشن گرفتند
    

ماریا زوبر، محقق این پروژه در موسسه فناوری ماساچوست، MIT درباره این ماموریت می‌گوید: «این ماموریت به ما کمک خواهد کرد تا کتاب‌های درسی درباره تحول ماه را دوباره نویسی کنیم.» به گفته او همه سیستم‌های این فضا‌پیماها در طول مسیر به خوبی کار کرده‌اند و آزمون‌های نهایی نشان می‌دهد ابزارهای علمی آن آماده آغاز ماموریت مهم خود هستند.

این کاوشگران دوقلو٬ سفری طولانی را برای رسیدن به ماه پشت سرگذاشته‌اند.

در حالیکه سفر انسان به ماه در پروژه‌ آپولو تنها ۳ روز به طول می‌انجامید٬ این ماموریت برای رسیدن به هدفش، مسیری طولانی‌تر اما کم مصرف‌تر  را برگزید (مهندسان فضایی به چنین مسیرهایی کم انرژی می‌گویند که نشان از نیاز اندک چنین راه‌هایی به انرژی حاصل از موتور سفینه‌های فضایی است). این مسیر طولانی که از کناره نقطه لاگرانژی زمین–ماه عبور می‌کرد، باعث می‌شد تا کاوشگران دوقلوی گریل به طور کامل با محیط فضا سازگار شوند تا هنگام آغاز عملیات٬ داده های علمی از حداکثر اعتبار برخوردار باشند. عدم سازگاری و به نوعی آب‌بندی فضاپیما در فضا باعث وارد شدن خطا در داده ها می‌شود.

سفر در این مسیر طولانی تر در عین حال نیاز به سوخت کمتری داشت و به همین دلیل این امکان فراهم می شد که بخش عمده ای از سوخت ذخیره شده تنها برای مانورهای نهایی استفاده شود و بدین تریب ابعاد فضاپیما به شکل محسوسی کاهش پیدا کرده و این امکان فراهم شد که هر دوی این ماهوراه ها را درون یک پرتابگر قرار دهند و همزمان با هم به فضا بفرستند.

GRAIL-A ،با سرعتی قریب به ۷ هزار کیلومتر بر ساعت از زیر قطب جنوب ماه به آن نزدیک شد. در لحظه قاپیده شدن توسط گرانش ماه٬ موتورهای آن به مدت ۴۰ دقیقه روشن شد و سرعت فضاپیما را تا ۶۸۷ کیلومتر بر ساعت کاهش داد و بدین ترتیب این ماهواره در مداری بیضی شکل به دور ماه قرار گرفت. GRAIL-B، همین روند را یک روز بعد انجام داد و موتورهایش برای ۳۹ دقیقه روشن بود که در نتیجه سرعت آن به حدود ۶۹۰ کیلومتر بر ساعت کاهش پیدا کرد.پس از این ترمزگیری و تزریق دو ماهواره به مداری بر گرد ماه٬ مجموعه ای از مانورها در یک ماه آینده مدار این دو کاوشگر را به شکل دایره ای در خواهد آورد و یک ماه پس از آن نیز صرف هماهنگ کردن و تنظیم دقیق این دو نسبت به یکدیگر در مدارهای قطبی اشان به دور ماه خواهد شد.

چالش اصلی پیش روی این ماموریت قرار دادن و نگاه داشتن این دو فضاپیما در مدار نهایی خود در نزدیکی سطح ماه است. جایی که باید این دو در فاصله دقیق و مشخصی از یکدیگر و در هماهنگی کامل با هم، ماموریت نهایی خود را انجام دهند.

ماموریت اصلی این فضاپیماها برای یک دوره ۸۲ روزه برنامه ریزی شده است که از روز ۸ مارس آغاز خواهد شد. در طول این مدت GRAIL-B جلوتر از GRAIL-A ماه را در مداری که تنها حدود ۵۴ کیلومتر با سطح ماه فاصله دارد، دور خواهد زد. فاصله این دو فضاپیما از یکدیگر در طول این مدت بین ۱۰۰ تا ۲۲۵ کیلومتر متغیر خواهد بود و این تغییر به این دلیل است که دانشمندان بتوانند نقشه گرانشی ماه را نسبت به عمق های متفاوتی از این قمر به دست آورند.

فاصله این دو فضاپیما از یکدیگر در طول این مدت بین ۱۰۰ تا ۲۲۵ کیلومتر متغیر خواهد بود و این تغییر به این دلیل است که دانشمندان بتوانند نقشه گرانشی ماه را نسبت به عمق های متفاوتی از این قمر به دست آورند.این دو در طول ماموریتشان به وسیله امواج رادیویی در ارتباط خواهند بود تا بتوانند تغییرات اندکی که در فاصله میان آنها و تحت تاثیر میدان گرانشی ماه به دست می آید را مشاهده و ثبت کنند. این میدان گرانشی به دانشمندان کمک خواهد کرد تا اطلاعات دقیق تری درباره منشا و ترکیبات درونی ماه به دست آورند. ماموریت این فضاپیما به شکل خیلی ساده شبیه به یک اسکن صوتی از درون بدن انسان است با این تفاوت که به جای استفاده از امواج صوتی از امواج گرانشی ماه استفاده می شود.

این دو فضاپیما در عین حال و در کنار ماموریت اصلی خود در یک برنامه آموزشی نیز مشارکت می کنند. هر یک از این دو دوربینی را با خود حمل می کنند که تصاویری از سطح ماه را برای برنامه آموزشی MoonKAD تهیه خواهند کرد. این برنامه آموزشی از سوی سالی راید، نخستین زن فضانورد آمریکایی، رهبری می شود و در آن دانش آموزان مناطقی از ماه را مشخص خواهند کرد که دوربین های این فضاپیماها از آن نواحی تصویر تهیه خواهند کرد. انتظار می رود نخستین تصاویر یک هفته پس از آغاز ماموریت علمی این فضاپیماها به زمین ارسال شود.

ماموریت اصلی در ماه ژوئن به پایان خواهد رسید. مهندسان این ماموریت را به گونه ای برنامه ریزی کرده اند که در فاصله دو ماه گرفتگی کلی به نتیجه برسد و احتمال می دهند در هنگام رخ دادن ماه گرفتگی کلی در روز چهارم ژوئن سال ۲۰۱۲ به دلیل کاهش انرژی دریافتی از خورشید، باتری های خورشیدی این دو ماهواره نیروی خود را – که برای حفظ آنها در مدار ضروری است – از دست داده و در نتیجه کاوشگران دوقلوی گریل از مدار خود خارج و به سطح ماه سقوط کنند. اما مدیران این طرح به ناسا پیشنهاد داده اند در صورتیکه این ماموریت از این ماه گرفتگی جان سالم به در برد و باتری ها و صفحات خورشیدی آن عملکرد بهتری را از خود نشان دادند، ماموریت آن را برای یک دوره یک ساله دیگر تمدید کنند تا بتوانند یک بار دیگر به نقشه برداری گرانشی از ماه بپردازند اما این بار این کار را از مدار بسیار نزدیک تری به سطح ماه که شاید تنها ۲۴ کیلومتر با سطح قمر زمین فاصله دارد، انجام دهند.

GRAIL-A ،با سرعتی قریب به ۷ هزار کیلومتر بر ساعت از زیر قطب جنوب ماه به آن نزدیک شد.اگرچه این ماموریت کمک می کند تا دانشمندان اطلاعات دقیق تری از پیشینه و تحول قمر زمین به دست آورند اما درحالتی کلی تر این اطلاعات آنها را در درک بهتری از شکل گیری و تحول اجرام و سیارات سنگی در سامانه های خورشیدی نیز کمک خواهد کرد.

از آغاز عصر فضا ۱۰۹ ماموریت فضایی به مقصد ماه اعزام شده اند که از جمله آنها می توان به سفرهای انسان در پروژه آپولو  اشاره کرد اما مجموعه اطلاعات به دست آمده از همه این موارد٬ تا کنون نتوانسته دید کاملی از این قمر شگفت انگیز زمین در اختیار ما قرار دهد. درباره ماه، منشا پیدایش آن، تحول و آینده آن سوال های بسیاری وجود دارد که باید در سال های آینده به آن پاسخ داد.

ماه یکی از مهمترین قمرهای منظومه شمسی به شمار می رود. اگر به منظومه شمسی نگاه کنید می بینید که غیر از زمین دیگر سیارات داخلی و سنگی منظومه فاقد قمر هستند. (دو قمر فوبوس و دیموس مریخ، در واقع خرده سنگ هایی متعلق به کمربند سیارک ها بوده اند که بعدا به دام گرانش مریخ افتاده اند) با وجود این نه تنها ماه یکی از بزرگترین اقمار منظومه شمسی است که اگر نسبت جرم قمر به جرم سیاره را در نظر بگیرید، ماه به طور چشمگیری در راس این فهرست قرار می گیرد. (دیگر اقمار غول پیکر منظومه شمسی مثل تیتان در اطراف سیارات گازی بسیار بزرگی مانند مشتری قرار دارند). این نسبت به گونه ای است که ماه و زمین برروی هم تاثیرات مستقیمی می گذارند، (نیروهای کشندی ماه و زمین باعث بروز جزر و مد روی زمین و همچنین قفل شدن ماه در مدار خود به دور زمین شده است) و باعث می شود گاه از این منظومه زمین و ماه به مجموعه سیاره ای دوقلو یاد شود.

تا کنون ایده های مختلفی در باره نحوه پیدایش قمر زمین در ابتدای شکل گیری منظومه شمسی ارایه شده است. مطابق نظریه ای رایج٬ در ابتدای شکل گیری منظومه شمسی (در حدود چهار و نیم میلیارد سال قبل) جرم بزرگی در ابعاد مریخ با زمین برخورد کرده و ماه از بقایای این برخورد شکل گرفته است. در عین حال نظریه دیگری نیز وجود دارد. نظریه ای که گزارشی از آن در مجله نیچر منتشر شده است و بر اساس آن زمین در دوران نوجوانی‌اش دارای دو قمر بوده که ماه فعلی ما حاصل برخورد این دو قمر است.
 

منبع: دانش فضایی - پوریا ناظمی

تولید جوهر نقره مایع برای چاپ مدارهای الکترونیکی

محققان دانشگاه ایلینویز موفق به ابداع جوهری از نقره شده اند که در چاپ مدارهای الکترونیکی با استفاده از رایانه های خانگی کاربرد خواهد داشت.

به گزارش خبرگزاری مهر، بیشتر جوهرهای چاپ الکترونیکها از ذرات فلزی برخوردارند. اما جوهر جدید تماما مایع بوده و محلولی از نقره و آمونیاک است. پس از چاپ با استفاده از این جوهر مایع تبخیر شده و رشته هایی از مواد رسانا بر روی سطح به جا می مانند.

این جوهر نسبت به بسیاری از جوهرهای الکترونیکی موجود برتری هایی دارد که یکی از آنها کوچکتر شدن دهانه جوهر پاش در چاپگر است زیرا جوهرهایی که حاوی ذرات فلزی هستند به دهانه ای بزرگتر نیازمند خواهند بود. جوهر نقره مایع به دهانه ای بسیار کوچک به اندازه 100 نانومتر نیاز خواهد داشت.

از دیگر فواید این جوهر ساده بودن تولید و قدرت بالای چسبندگی آن به طیفی گسترده از مواد از قبیل پلاستیک، کاغذ و پارچه است. از دیگر نکات مثبت درباره این جوهر درجه حرارت آن است. جوهرهای ذره ای باید در درجه حرارت نسبتا بالایی مورد استفاده قرار بگیرند تا رسانایی خوبی از خود نشان دهند. به همین دلیل است که امکان چاپ آنها بر روی سطوح کاغذی یا پلاستیکی وجود ندارد.

اما جوهر نقره مایع می تواند در حرارت 90 درجه سلسیوس به حداکثر رسانایی خود دست پیدا کند که حرارتی بالا است، اما به اندازه ای است که بسیاری از سطوح توان تحمل آن را دارند.

از سویی دیگر با وجود اینکه شاید نقره ماده ای گران قیمت به نظر بیاید، سال 2011 قیمت آن 26 و 48 دلار در هر اونس بود یک اونس نقره می تواند مقادیر زیادی نقره تولید کند، از این رو هزینه تولید آن نسبت به بسیاری از جوهرهای الکترونیکی موجود قابل مقایسه است. بر اساس گزارش دیسکاوری، این جوهر می تواند مسیر استفاده از رایانه های شخصی برای چاپ مدارهای الکترونیکی را هموار سازد.

منبع: خبرگزاری مهر

آینده جهان نامرئی



پس از سال 2014، تلسکوپ فضایی ‌هابل به ماموریت خود خاتمه می‌دهد و تلسکوپ فضایی جیمزوب باید برای ماموریت آماده شود. این تلسکوپ عمدتا در محدوده فروسرخ مطالعه می‌کند، یعنی طول‌موج‌هایی بین 500 نانومتر تا 24 میکرومتر را پوشش می‌دهد. هدف اصلی این ماموریت، تهیه تصاویری از سیاراتی به اندازه زمین و آشکارسازی کهکشان‌های اولیه در مرزهای قابل رویت جهان است.

در حوالی سال 2020 تلسکوپ فضایی فروسرخ اروپایی- ژاپنی، به نام SPICA، باید به همراه تلسکوپ‌های اپتیکی و نزدیک فروسرخ غول‌پیکر مستقر بر روی زمین (تلسکوپ بسیار بزرگ اروپایی، تلسکوپ 30 متری و تلسکوپ غول‌پیکر ماژلان) مجهز و پیشرفته شوند. آرایه میلی‌متری بزرگ آلما (ALMA)، طول‌موج‌هایی از 4/0 تا 3 میلی‌متر را پوشش می‌دهد. ساخت آلما باید در سال 2012 در شیلی تکمیل شود. این ابزار، مناطق شکل‌گیری ستاره را در کهکشان ما و دیگر کهکشان‌ها با تفکیک زاویه‌ای و حساسیت بالا بررسی خواهد کرد.

آلما حتی در مقیاس، از تلسکوپ رادیویی بین‌المللی شناخته شده تحت عنوان آرایه کیلومتر مربع (SKA) پیشی خواهد گرفت. SKA  در آفریقای جنوبی یا استرالیا قرار می‌گیرد و مجموعه‌ای از آنتن‌های رادیویی را با ایستگاه‌های گیرنده‌ای که در فاصله بیش از 3 هزار کیلومتر قرار دارند، اتصال می‌دهد. SKA بر روی تکامل تدریجی کیهان مطالعه خواهد کرد و با استفاده از رصدهایی که از گاز هیدروژن موجود در یک میلیارد کهکشان انجام می‌دهد، به بررسی طبیعت ماده تاریک و انرژی تاریک می‌پردازد. همچنین، این ابزار اندازه‌گیری‌های اساسی را برای فهم بیشتر ما از گرانش انجام می‌دهد و به آشکارسازی امواج گرانشی می‌پردازد.

ناسا و سازمان‌های فضایی اروپا و ژاپن، به بررسی امکان تاسیس یک رصدخانه بین‌المللی پرتو ایکس می‌پردازند. بدین‌منظور، IXO از میان غبار و ابرهای تاریک گاز برای کشف سیاه‌چاله‌های ابر پرجرم در دوران اولیه جهان، یعنی زمانی‌که کهکشان‌ها مراحل اولیه شکل‌گیری خود را پشت سر می‌گذاشتند، به آسمان می‌نگرد و تاریخ و تکامل تدریجی ماده و انرژی مرئی و تاریک را بررسی می‌کند. همچنین، این ابزار به بررسی این‌که عناصر در چه زمانی و چگونه آفریده شدند و چگونه در مناطق بین کهکشانی پراکنده شدند، می‌پردازد.

منبع: ماهنامه دانشمند

آگهی استخدام فضانورد از ایستگاه فضایی بین المللی

فرمانده ایستگاه فضایی بین المللی عضو ناسا در یک تماس مستقیم با زمین از جوانان آمریکایی دعوت کرد که فضانورد شوند

دان بوربانک، فرمانده ایستگاه فضایی بین المللی در یک تماس مستقیم با زمین، یک آگهی غیرعادی استخدام ارائه کرد.

این فضانورد آمریکایی در این پیام ویدیویی اظهار داشت: "من بسیار خوش اقبال بودم که عضو تیم ناسا شدم. اما اکنون ما به فضانوردان جدید نیاز داریم تا بتوانیم به کار خود در ایستگاه فضایی بین المللی و پیگیری تحقیقات علمی برای توسعه جهانی و راحتی تمام ساکنان زمین ادامه دهیم."

به گزارش خبرگزاری مهر، بوربانک، درحالی که از جوانان آمریکایی دعوت کرد که فضانورد شوند، افزود: "امیدوارم که به زودی بتوانید برای رسیدن به ماجراهای جدید بین ستاره‌ای، بخشی از تیم ما شوید."

این درخواست غیرعادی می‌تواند به این مفهوم باشد که ناسا به سبب به پایان رسیدن برنامه فضایی شاتل و وداع با تمام ماموریت‌ها، در بحران به سر می‌برد.

منبع: همشهری آنلاین

مشارکت چین و هندوستان در ساخت بزرگترین تلسکوپ جهان

چین و هندوستان برای پیشی گرفتن در مطالعات نجومی در رقابتی شدید با یکدیگر قرار گرفته و هر یک در تلاشند در پروژه ای که منجر به ساخت بزرگترین تلسکوپ جهان خواهد شد، مشارکت موثرتری داشته باشند.

به گزارش خبرگزاری مهر، چین و هندوستان بخشی از هزینه های ساخت و ساز این تلسکوپ بزرگ در هاوایی را که انتظار می رود به یک میلیارد دلار نیز برسد، خواهند پرداخت. تلسکوپ سی متری در قله کوه آتشفشانی مائونا کی در هاوایی بنا خواهد شد.

این دو کشور در ازای پرداخت هزینه های ساخت این تلسکوپ مدتی تعیین شده را برای استفاده از تلسکوپ در مطالعات نجومی خود در اختیار خواهند داشت. این اولین تلسکوپ پیشرفته ای است که این دو کشور در ساخت آن مشارکت داشته و از آن استفاده خواهند کرد.

چین و هند اکنون از شرکای اصلی پروژه ساخت تلسکوپ سی متری که قرار است در سال 2018 پس از پایان یافتن پروژه ساخت آن، به عنوان بزرگترین تلسکوپ جهان شناخته شود را امضا کرده اند. این تلسکوپ با نام اختصاری TMT می تواند سیاره هایی که در مدار ستاره ها و خورشیدهای بیگانه در حرکتند را رصد کرده و به اخترشناسان امکان دهد تا شکل گیری سیاره ها و ستاره های جدید را مشاهده کنند.

همچنین TMT به اندازه ای قدرتمند است که به دانشمندان کمک کند تا بتوانند با نگاه کردن به فاصله  13 میلیون سال نوری از جهان، نشانه هایی از ساختار جهان اولیه را به دست آورند.

چین در سال 2009 به عنوان ناظر به این پروژه پیوست و هند یک سال پس از چین وارد پروژه شد، اکنون هر دو این کشورها در این پروژه مشارکت داشته و نمایندگانی را در هیات اجرایی آن دارند. ژاپن که خود تلسکوپ 8.3 متری "سوبارو" را در هاوایی دارد نیز یکی از شرکای این پروژه به شمار می رود.

با این همه در صورتی که این تلسکوپ پس از تلسکوپ 42 متری کشورهای اروپایی ساخته شود، هرگز نخواهد توانست عنوان بزرگترین تلسکوپ جهان را از آن خود سازد.

بر اساس گزارش تلگراف، چینی ها قصد دارند از این تلسکوپ برای مطالعه بر روی منشا سیاره های فراخورشیدی، سیاهچاله ها، ماده تاریک و انرژی تاریک استفاده کنند. دانشمندان چینی امید دارند این تلسکوپ بتواند به چین در غلبه به مشکل کمبود تجهیزات رصدهای نجومی کمک کند.

منبع: خبرگزاری مهر

فضاپیماهای روس سقوط می کند

شهرهای لندن و نیویورک دو منطقه‌ای هستند که در خطر سقوط فضاپیمای روس‌ها قرار دارند اما احتمال قوی‌تر این است که فوبوس-گرانت، پروژه شکست خورده روس‌ها در دریا سقوط خواهد کرد

دانشمندان اعلام کردند فضاپیمای از کار افتاده فوبوس-گرانت ساعاتی پس از ظهر روز یکشنبه 14 ژانویه 2012 به زمین سقوط خواهد کرد از این رو پروژه کنترل شدید مدار این فضاپیما آغاز شده است.

این امکان وجود ندارد که محل دقیق برخورد فضاپیما با زمین تعیین شود اما احتمال تکرار سناریوی همیشگی سقوط در درون دریا بسیار قوی است، با این همه شهرهای بزرگ جهان از قبیل لندن و نیویورک نیز در خطر برخورد این فضاپیما قرار دارند.

با این همه به دلیل اینکه بیشترین بخش زمین را آب فرا گرفته است، دانشمندان اطمینان زیادی دارند که فوبوس گرانت به درون آب اقیانوس سقوط کند. مسیر کنونی حرکت فضاپیما آن را در زاویه 51.4 درجه شمال و جنوب خط استوا قرار داده است. قرار بود فوبوس-گرانت بر روی قمر فوبوس فرود آمده و پس از نمونه برداری از خاک آن به زمین بازگردد، اما نقص فنی ناشناخته‌ای تمامی نقشه‌های روس‌ها را نقش بر آب کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، دانشمندان برای پیش بینی محل دقیق فرود این فضاپیما، کاری که در مورد سقوط فضاپیمای ناسا و آلمان‌ها نیز موفقیت آمیز نبود، باید مسیر حرکت آن را در مدار زمین ثانیه به ثانیه تا رسیدن به اتمسفر دنبال کنند. احتمال می‌رود در آخرین لحظات رسیدن به اتمسفر سرعت فوبوس گرانت به هشت کیلومتر بر ثانیه برسد از این رو می‌تواند در هر نقطه‌ای در محدوده چهار هزار و 300 کیلومتری سقوط کند.

متخصصان احتمال می‌دهند بیش از 30 تکه از این فضاپیما با وزن کلی 200 کیلوگرم به سطح زمین برسند اما خطرناک‌ترین بخش این رویداد سوخت فوبوس گرانت است که امید می‌رود در اتمسفر زمین سوخته و نابود شود. بر اساس کنوانسیون سازمان ملل متحد در صورتی که قطعات به هر بخشی از زمین خسارتی وارد آورد، هزینه این خسارات به عهده دولت روسیه خواهد بود.

در گذشته هیچ گزارشی مبتنی بر آسیب‌های انسانی و خسارت‌های مالی در اثر برخورد فضاپیما یا قطعاتی از یک فضاپیما با زمین ارائه نشده است.

منبع: همشهری آنلاین

ابداع ابزاری برای شنیدن صدای سلول ها

محققان در دانشگاه مونیخ آلمان موفق به ابداع حساسترین ابزار شنیداری در جهان شده اند، ابزاری با ابعاد 60 نانومتر که می تواند به صدای سلولها و باکتری ها گوش فرا دهد.

به گزارش خبرگزاری مهر، میکروفنها را فراموش کنید زیرا اکنون دوران نانوفنها فرا رسیده است! کره ای طلایی با ابعادی 60 نانومتری که عنوان حساس ترین ابزار شنیداری که تا کنون در جهان ابداع شده را به خود اختصاص داده است، این نانوفن می تواند مسیر ثبت صدای باکتری ها و دیگر ارگانیزمهای تک سلولی را هموار سازد.

محققان دانشگاه مونیخ این ابزار را به واسطه معلق ساختن نانوذرات طلا در یک قطره آب ابداع کرده اند. محققان یکی از نانوذرات را در یک پرتو لیزری به دام انداخته و سپس پالسهای لیزری قوی را از منبعی دیگر و با فاصله چند میکرومتری به آن تاباندند. این پالسها نانوذره را داغ کرده و آب اطراف آن را پراکنده ساخته و در نهایت موفق به ایجاد امواج فشار یا صوت شده است.

سپس این تک نانوذره به دام افتاده درون پرتو لیزری آغاز به نوسان می کند، درست مانند اینکه در حال واکنش نشان دادن به امواج صوتی است. محققان به منظور اطمینان از اینکه ذره تحت تاثیر امواج صوتی نوسان می کند فرکانس امواج ایجاد شده را تغییر داده و مشاهده کردند حرکات ذره متناسب با تغییرات فرکانس و جهت حرکت آن همراستا با جهت امواج صوتی است.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، این ذره کوچک می تواند صداهایی به کوچکی منفی 60 دسیبل را احساس کند، صدایی یک میلیونیوم طیف صدای قابل ردیابی توسط گوش انسان، از این رو این نانوذره طلایی حساسترین ابزاری است که تا کنون برای ردیابی امواج صوتی ابداع شده است. این تکنیک روزی می تواند امکان شنیدن صدای کوچکترین ساختارهای زنده طبیعت از قبیل سلولها و ویروسها را فراهم آورد تا به این شکل اطلاعات بیشتری درباره ویژگی های مکانیکی سلولها و چگونگی تغییر آنها تحت تاثیر بیماری ها به دست آید.

منبع: خبرگزاری مهر

کشف نخستین سیاره حلقه دار شبیه به زحل

دانشمندان اخیرا اعلام کرده‌اند که جسم ناشناسی که پنج سال پیش در آسمان کشف شده بود، ممکن است اولین سیاره حلقه‌دار شبه زحل در خارج از منظومه شمسی باشد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این یافته‌ها که اخیرا در دویست و نوزدهمین نشست انجمن نجوم آمریکا ارائه شده، در پی بررسی یک گرفتگی نور متغیر از یک ستاره در نزدیکی این جسم مبهم بدست آمده‌اند.

به گفته محققان، بررسی‌ها بر روی گرفتگی نور عبوری یک ستاره کروی یا یک صفحه دور ستاره‌ای از برابر ستاره مادر نشان داد که تنها گزینه ممکن برای توضیح این رویداد می‌تواند وجود نوعی سیستم حلقه‌ای غبار به دور مدار یک همسایه کوچکتر باشد.

این کشف در زمان بررسی مجموعه صورت فلکی عقرب و قنطورس توسط محققان برای تحلیل تغییرات نور ستاره‌های خورشید مانند در طول زمان اتفاق بیفتاد. این مجموعه، نزدیکترین ناحیه شکل‌گیری ستاره در نزدیکی خورشید به شمار می‌رود.

یکی از ستارگان این مجموعه موسوم به 1SWASP J140747.93-394542.6 بطور خاصی در طول یک دوره 54 روزه در اوائل سال 2007 به نمایش تغییرات چشمگیری پرداخته بود که نمایشگر وجود یک جسم دیگر در مدار آن بود. حجم این ستاره مشابه خورشید بوده با این تفاوت که سن آن حدود 16 میلیون سال و بسیار جوان‌تر از خورشید است. این تفاوت در حد یک 300 هزارم سن خورشید بوده و فاصله آن با زمین در حدود 420 سال نوری است.

فاصله جسم اطراف این ستاره 1.7 برابر فاصله زمین تا خورشید بوده که حدود 150 میلیون کیلومتر است.

در صورت عبور یک جسم کروی ساده از برابر این ستاره، شدت نور آن باید بتدریج کم و زیاد شود. اما دانشمندان در این پژوهش متوجه یک گرفتگی طولانی و پیچیده با کاهشهای خاموش و روشن شدند. در عمیق‌ترین بخشهای گرفتگی، حداقل 95 درصد نور ستاره توسط غبار متوقف می‌شد.

طبق برآورد دانشمندان این جسم ناشناس احتمالا یک سیاره حلقه‌دار با چندین حلقه نازک غبار است. این کشف احتمالا اولین سیستم حلقه‌های غبار نازک و گسسته بدست آمده در اطراف یک جسم کم حجم در خارج از منظومه شمسی است.

اسامی حلقه‌های کشف شده تاکنون به ترتیب از حلقه متراکم داخلی تا سه نازک بیرونی آن روچستر، سوثرلند، ‌کامپاناس و تلولو هستند.

بیرونی‌ترین حلقه این جسم حدود 60 میلیون کیلومتر با سطح سیاره فاصله دارد. درصورتی که که این سیستم با سیستم زحل تشابه داشته باشد، حجم ترکیبی آنها با یکدیگر به میزان هشت برابر حجم ماه زمین است.

این درحالیست که سوالات زیادی در مورد طبیعت این جسم حلقه‌دار از جمله امکان سیاره بودن آن، یا یک ستاره کم حجم یا نوعی ستاره کوتوله قهوه‌ای بودن این جسم هنوز باقی است.

در صورتی که اندازه این جسم کمتر از 13 برابر حجم مشتری باشد، امکان شباهت آن به سیاره زحل زیاد بوده و در صورت 13 تا 75 برابر بودن آن نسبت به سیاره مشتری، احتمالا یک ستاره کوتوله قهوه‌ای است. در صورت بزرگتر بودن آن و وجود همجوشی هسته‌ای، امکان ستاره بودن این جسم وجود دارد.

مشاهدات تلسکوپی بیشتر می‌تواند در تعیین کشش گرانشی این جسم بر روی ستاره میزبان و در نهایت حجم آن کمک کند.

از دیگر جذابیت‌های این جسم می‌توان به فاصله حلقه‌های آن از یکدیگر اشاره کرد. در صورت سیاره بودن این جسم، امکان وجود قمر در اطراف آن افزایش یافته و در صورت ستاره بودن آن، ممکن است سیارات جدیدی در اطراف آن بوجود بیایند.

منبع: ایسنا

تماشای متفاوت جهان با شمشیر ایکس کالیبور



ناسا تلسکوپ جدیدی با عنوان "ایکس کالیبور" ساخته است که با اندازه گیری قطبی شدگی پرتوهای ایکس می‌تواند تحولی در نگاه به جهان ایجاد کند

این پروژه عظیم GEMS نام دارد  و با تلسکوپ جدیدی که به پلاریزاسیون (قطبی شدگی) پرتوهای ایکس بسیار حساس است، اجرا خواهد شد. این تلسکوپ همراه با یک بالون ایرواستاتیک به ارتفاع 40 کیلومتری حمل می‌رود.

"هنریک کراوژینسکی"، دانشمند فیزیک نجوم و استاد فیزیک دانشگاه واشنگتن همراه با محققان ناسا با استفاده از این تلسکوپ سیاه چاله‌ها را دنبال خواهند کرد.

این تلسکوپ که برگرفته از نام شمشیر افسانه "شاه آرتور و جادوگر مرلین"، "ایکس کالیبور" نام دارد و به پرتوهای ایکس با انرژی‌های بین 20 هزار تا 60 هزار الکتروولت حساس است در بهار 2013 یا در پاییز 2014 پرتاب خواهد شد.

به گزارش خبرگزاری مهر، به محض اینکه بالون محتوی تلسکوپ در هوا معلق شد این دستگاه دو سیاه چاله کهکشان راه شیری، یک ستاره معروف نوترونی، سحابی خرچنگ و سیاه چاله‌ای در بیرون از کهکشان ما را هدف تحقیقات خود خواهد کرد.

تاکنون، ستاره شناسان تنها قطبی شدگی پرتوهای ایکس یک منبع نجومی خارج از منظومه شمسی یعنی سحابی خرچنگ را اندازه گیری کرده‌اند و اکنون منتظرند که تلسکوپ ماموریت GEMS سایر چشمه‌های قطبی شدگی این پرتوها را هم رصد کند

ایکس کالیبور، برپایه محور نوسانگری عمل می‌کند که پرتوهای ایکس را در حلقه‌هایی که در اطراف آنها وجود دارد متفرق می‌کند.

با اندازه گیری جهتی که در آن فوتون‌ها متفرق می‌شوند محققان می‌توانند قطبی شدگی پرتوهای ایکس را نتیجه گیری کنند.
این دستگاه همچنین می‌تواند نظریه نسبیت عمومی را در نزدیکی سیاه چاله‌ها آزمایش کند.


منبع: همشهری

برای نخستین بار رنگ واقعی کهکشان راه شیری رویت شد

تیمی از ستاره‌شناسان دانشگاه پیتسبورگ در جست‌وجوی رنگ حقیقی کهکشان راه‌شیری اخیرا دریافته‌اند که رنگ آن به قدری سفید است که در چشم انسان مانند برف به نظر می‌رسد.

به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، رنگ یک کهکشان یکی از ویژگی‌های مهم آن محسوب می‌شود؛ چرا که با آن می‌توان سن کهکشان را حدس زد.

کهکشان‌ها معمولا به دو گروه عمده قرمز و آبی تقسیم می‌شوند. کهکشانهای قرمز از سن بیشتری برخوردار هستند؛ چرا که تعداد ستارگان جوان در آنها بسیار کم است و این در حالیست که کهکشان‌های آبی به دلیل وجود مقادیر زیادی از ستارگان جوان از سن کمتری برخوردارند.

سنجشهای جدید، کهکشان راه شیری را در نزدیکی مرز میان این دو گروه قرار داده است.

این نتایج بسیار قابل توجه است؛ چرا که پیش از این مشاهده رنگ کهکشان راه شیری به دلیل قرار گرفتن زمین در میان آن بسیار مشکل بود. به همین دلیل، ابرهای گاز و غبار، تمام مناطق به جز نواحی نزدیک را در خود گرفته و از نمایش یک تصویر بزرگ و کامل خودداری می‌کرد.

برای حل این مشکل، دانشمندان با استفاده از تصاویر بدست آمده از کهکشانهای دورتر دیگر که مشاهده آنها واضح‌تر است، استفاده کردند.

این کهکشانها توسط تلسکوپ اسلوان مشاهده شده که به اندازه‌گیری ویژگی‌های دقیق حدود یک میلیون کهکشان پرداخته و تصاویر رنگی از تقریبا یک چهارم آسمان را ثبت کرده است.

بدون این داده‌ها برای مقایسه، تعیین رنگ دقیق کهکشان ممکن نبود. این سنجش رنگ جدید به دانشمندان در درک بهتر توسعه کهکشان راه شیری و چگونگی ارتباط آن با دیگر اجسام مشاهده شده توسط ستاره‌شناسان کمک خواهد کرد.

این محققان به شناسایی کهکشانهایی با ویژگی‌های مشابه راه شیری مانند تعداد ستارگان آنها و سرعت تولید ستارگان جدید در آنها پرداختند که هر دو در رنگ و درخشش کهکشان تاثیرگذارند. طبق این مشاهدات آنها دریافتند که احتمالا راه شیری در جایی میان دو گروه رنگ کهکشانی قرار می‌گیرد.

این در حالیست که گفته دانشمندان، از آنجایی که این کهکشان هنوز در حال تولید ستاره بوده، احتمالا در میلیاردها سال آینده به سوی گروه قرمز حرکت کند.

نور کهکشان راه شیری بسیار نزدیک به نور یک لامپ با حرارت چهار هزار و 700 تا پنج هزار کلوین است که در چشم انسان به رنگ سفید دیده می‌شود.

منبع: ایسنا

آیا اژدهایی برخواهد خواست ؟




روز پنج‌شنبه 26 فروردین 1389 برای سازمان ملی هوا و فضانوردی ایالات متحده (ناسا) و البته برای صنعت فضایی جهان روز مهمی به شمار می‌رفت. باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده در آن روز برای تبیین برنامه جدید فضایی آمریکا به فلوریدا و پایگاه فضایی کندی رفت.

او قرار بود خبر لغو برنامه بلند پروازانه جورج بوش را اعلام کند؛ برنامه‌ای که در آن در یک طرح پیچیده که کانسلیشن (به معنی صورت فلکی) نام گرفته بود نسل بعدی پرتابه‌های فضایی چه برای مدارهای پایین و چه برای سفرهای دور و دراز میان سیاره‌ای پیشنهاد شده بود. کسر بودجه اما مانع به تحقق پیوستن آن طرح شده بود و اینک اوباما قصد داشت برنامه‌ای که چند سالی نه تنها بودجه ناسا را بلعیده بود بلکه در راس تبلیغات این سازمان نیز قرار گرفته بود را لغو و به جای آن برنامه‌ای واقع‌گرایانه و البته کم‌هیجان را جایگزین کند. یکی از مهم ترین چالش‌های او در این راه این بود که با لغو طرح قبلی و با بازنشسته شدن شاتل‌های فضایی دیگر امکان سفر به مدارهای پایین یعنی جایی که ایستگاه بین‌المللی فضایی پس از سال‌ها تاخیر آماده فعالیت شده است، از بین می‌رفت و ناسا که بخش عمده‌ای از هزینه‌ها و کار این ایستگاه را بر عهده داشت، برای انتقال فضانوردانش باید به پرتاب‌های سایوز روسیه وابسته می‌شد و این چیزی نبود که ناسا و مردم آمریکا که هنوز خاطره رقابت‌های فضایی را در ذهن دارند، براحتی بپذیرند. به همین دلیل او و تیم مشاورانش، وابستگی روسیه را گامی موقت دانستند و اعلام کردند بخش خصوصی آمریکا به حدی رسیده است که بزودی این نقل و انتقالات را بر عهده بگیرد.

اوباما برای نشان دادن تعهدش به این وعده که از بخش خصوصی در این زمینه حمایت می‌کند پس از پیاده شدن از هواپیمای ریاست جمهوری که با نام ایر فورس وان شناخته می‌شود مستقیم به یکی از سکوهای پرتاب پایگاه کیپ کندی رفت، جایی که موشکی به نام فالکون ‌روی آن آماده پرتاب آزمایشی بود. موشک فالکون نخستین پرتابه تجاری است که بخش خصوصی آن را ساخته و مورد آزمایش قرار داده است. کمپانی اسپیس ایکس Space X مالک این پرتابه است اما اگرچه در اختیار داشتن پرتابه‌ای استاندارد توسط بخش خصوصی گام بزرگی به شمار می‌رود اما در مقایسه با محموله‌ای که این پرتابه با خود به مدار خواهد برد بسیار کم اهمیت خواهد بود.

دراگون، یک کپسول چند کاربرده فضایی است که کمپانی اسپیس ایکس آن را طراحی کرده و ساخته است و در قراردادی با ناسا متعهد شده تا بخشی از فعالیت‌های رفت و آمد محموله‌ها و در آینده دورتر انتقال خدمه به ایستگاه فضایی را بر عهده بگیرد. کمپانی اسپیس ایکس 2002 میلادی و با هدف مشارکت در برنامه‌های تجاری فضایی تاسیس شد. موسس این شرکت یکی از کارآفرینان معروف آمریکایی به نام ایلان ماسک است. برای آنهایی که او را نمی‌شناسند باید گفت او بنیانگذار شرکت پی پال است که خدمات نقل و انتقال پول آنلاین را فراهم می‌کرد و اکنون توسط ای بی (Ebay) خریداری شده است. اسپیس‌ایکس به دنبال وارد کردن بخش خصوصی به بدنه اصلی برنامه‌های فضایی است و این کار را با ساخت محصول اصلی خود پیش برده و البته در این راه از انبوهی از مهندسان و افراد بازنشسته ناسا و سایر متخصصان استفاده کرده است. 2 پرتابگر فالکون 1 و فالکون 9 و کپسول دراگون محصول این شرکت هستند. بر اساس قراردادی که این شرکت با ناسا امضا کرده است پس از پایان آزمایش‌های مختلف، این شرکت به پیمانکار ناسا برای انجام حمل و نقل محموله‌ها به ایستگاه فضایی بدل خواهد شد. در جهت همین هدف بود که برای اولین بار اتحادیه فدرال نظارت بر حمل و نقل هوایی و فضایی آمریکا مجوز بازگشت یک سفینه بخش خصوصی از مدار به زمین را برای این شرکت صادر کرده است.

کپسول دراگون با جرمی معادل 4200 کیلوگرم استوانه‌ای به قطر 6‌/‌3 متر و ارتفاع 9‌/‌2 متر است. فضای مفید درون این کپسول که درون بخش آب‌بندی شده آن قرار دارد 10 متر مکعب خواهد بود. این کپسول نیروی خود را از صفحات خورشید که پس از قرار گرفتن در مدار باز می‌شوند تامین می‌کند و قرار است به شکل چند منظوره‌ای مورد استفاده قرار گیرد. کاربرد اولیه این کپسول انتقال بار و محموله‌های مورد نیاز به ایستگاه فضایی است. با همکاری ناسا این کپسول به سیستم اتصال به‌ایستگاه بین‌المللی فضایی مجهز شده است و می‌تواند به این ایستگاه متصل شود. به این ترتیب در صورت عملیاتی شدن این طرح، کپسول دراگون می‌تواند جایگزین پروگرس‌های روسی شود که در حال حاضر نقل و انتقال بار به این ایستگاه را به‌عهده دارند. این موضوع به ویژه زمانی اهمیت می‌یابد که به یاد آوریم در حال حاضر ناسا برای همه نقل و انتقال‌های مورد نیازش به ایستگاه وابسته به روسیه و کپسول‌های قدیمی پروگرس است.

نکته: دراگون، یک کپسول چند کاربردی فضایی است که کمپانی اسپیس ایکس آن را طراحی و ساخته است. این کپسول فضایی قرار است در 18 بهمن ماه برای نخستین بار عازم ایستگاه بین المللی فضایی شود

اما طراحی کپسول دراگون به گونه‌ای است که قابلیت حمل مسافر را نیز دارد. بر اساس طرح اولیه با تغییر ساختار داخلی کپسول، دراگون می‌تواند تا 7 فضانورد را به ایستگاه برده ‌یا آنها را به زمین بازگرداند. کاری که پس از پایان ماموریت شاتل‌های فضایی به طور انحصاری به‌عهده روسیه و کپسول‌های سایوز قرار دارد. زمانی که دراگون به این مرحله عملیاتی برسد ناسا می‌تواند برای انتقال فضانوردانش به جای روسیه به بخش خصوصی خودش که زیر نظر استانداردهای ناسا کار می‌کند متکی باشد و به این ترتیب بخشی از برنامه اعلام شده در چشم‌انداز جدید ناسا که اوباما آن را وعده داده بود محقق می‌شود. در این برنامه پیش‌بینی شده بود با توجه به توانایی بخش خصوصی نقل و انتقال بار و مسافر به مدارهای پایین و از جمله مداری که ایستگاه فضایی در آن قرار دارد به عهده بخش خصوصی گذاشته می‌شود و ناسا توان و نیروی خود را صرف توسعه پیشران‌ها و فناوری لازم برای سفر به مقاصد دور دست‌تر خواهد کرد. پیش‌بینی شده است زمانی که دراگون عملیاتی برای ناسا را به‌عهده ندارد بتواند به عنوان یک آزمایشگاه مداری بدون سرنشین در اختیار دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی قرار بگیرد تا آنها بتوانند آزمایش‌هایی که نیاز به حضور کوتاه مدت در مدار زمین را دارند به انجام برسانند. به این ترتیب بخش تحقیقاتی فضایی می‌تواند بدون این‌که نیازمند انتظار رسیدن نوبت برای استفاده و انجام آزمایش در ایستگاه فضایی باشد به کمک بخش خصوصی این آزمایش‌ها را به انجام برساند.

اولین آزمون‌های دراگون انجام شده و قرار است آزمون نهایی این کپسول در روز 18 بهمن امسال انجام شود. در این مرحله کپسول دراگون به کمک پرتابه فالکون به مدار زمین می‌رود و در آنجا به ایستگاه فضایی ملحق می‌شود. فضانوردان پس از تخلیه بار و سوار کردن بارهای برگشتی به زمین درهای کپسول را قفل می‌کنند و کپسول راه برگشت به زمین را در پیش می‌گیرد و در سواحل فلوریدا در آب فرود خواهد آمد.

اگر این آزمایش به طور کامل موفق باشد از همین امسال کار نقل و انتقال بار به ایستگاه فضایی توسط دراگون و در کنار پروگرس‌ها رسما آغاز خواهد شد.

در حال حاضر سیستم فرود دراگون شبیه به کپسول‌های آپولو است که در ماموریت‌های هیجان‌انگیز، به همین نام، 12 فضانورد را برسطح ماه فرود آوردند. این کپسول در بازگشت از مدار و پس از عبور از جو زمین با کمک چترهای نجات در اقیانوس فرود می‌آید اما مهندسان این طرح در نظر دارند سیستمی را توسعه دهند تا با کمک موتورهای معکوس، دراگون بتواند به آرامی روی سطح زمین فرود آید که اگر این اتفاق بیفتد فرود محموله‌های بار و فضانوردان در آینده نرم‌تر و مطمئن‌تر از سیستم‌های کنونی صورت خواهد گرفت.

به این ترتیب روز 18 بهمن برای صنایع فضایی روز مهمی به شمار می‌رود. آزمایش موفق دراگون نه تنها آمریکا را از وابستگی به روسیه نجات می‌دهد که گام مهم‌تری را در تاریخ ثبت می‌کند و آن ورود رسمی بخش خصوصی به فعالیت‌های فضایی رسمی است. وارد شدن بخش خصوصی بالقوه می‌تواند باعث انقلابی در زمینه صنایع فضایی شود. با ظهور شرکت‌های رقیب، رقابت بر سر به دست آوردن بازار افزایش می‌یابد. به دست آوردن بازار مطمئن نیازمند ساخت سفینه‌هایی است که نه تنها استانداردهای لازم را دارا باشد که هزینه کمتری برای کارفرمایان داشته باشند و این امر به توسعه فناوری‌های لازم برای سفرهای مداری کمک می‌کند. این امر در کنار رشد مراکز توریسم فضایی خصوصی باعث تجاری شدن فضا می‌شود. بویژه که در سال آینده شرکت ویرژین گالاکتیک نیز پروازهای زیرمداری توریستی‌اش را آغاز خواهد کرد. به این ترتیب بسیاری از کارشناسان امیدوارند انقلابی که با ورود بخش خصوصی به بازار اینترنت رخ داد در فضا هم تکرار شود. البته نگرانی‌هایی هم درباره حضور بخش خصوصی در فضا وجود دارد. مسائل از جمله حقوق استفاده از فضا و رقابت شرکت‌ها و بسیاری دیگر باید حل شود اما فرصت‌های پیش رو به قدری زیاد است که نگرانی‌های موجود نمی‌تواند سدی در راه توسعه آن قرار دهد.

فضا بر خلاف زمین فاقد مرزهای سیاسی و جغرافیایی است. شکسته شدن این مرزها شاید در آینده سیاستمداران را وادار کند بیشتر به زمین به عنوان یک کل و یک سیاره نگاه کنند و تعاریف جدید از مفاهیمی مانند امنیت ارائه دهند. اما اینها بحث‌هایی متعلق به آینده است. اینک باید منتظر ماند و دید آیا دراگون در آزمایش ماه آینده‌اش سربلند خواهد شد و آیا صنایع فضایی شاهد تولد اژدهایی توانا و قدرتمند خواهد بود؟

منبع: جام جم - پوریا ناظمی

بازسازی سطح یک سیاره کوتوله




محققان دانشگاه تگزاس با استفاده از مجموعه تجهیزاتی به نام ماشین Z در حال بازسازی سطح یک ستاره کوتوله بر روی زمین هستند.

"دان وینگت" اخترشناسی در دانشگاه تگزاس می گوید که به عنوان یک اخترشناس همواره به ستاره هایی چشم دوخته است که در فاصله چندین سال نوری از وی قرار داشته اند. از این رو لحظه ای که وی توانست از فاصله ای پنج سانتیمتری بر روی یک ستاره مطالعه کند، لحظه ای فراموش نشدنی بوده است.

این ستاره در واقع در مجموعه ای قدرتمند که معمولا برای شبیه سازی سلاحهای اتمی مورد استفاده قرار می گیرد، شبیه سازی شده است، در این مجموعه تجهیزاتی برای شلیک 26 میلیون آمپر جریان از میان مخزنی از هیدروژن وجود دارد تا بتوان به این شکل سطح جهنمی یک ستاره کوتوله سفید را شبیه سازی کرد.

ماشین Z در اصل به منظور شبیه سازی انفجار بمب اتمی ساخته شده است اما اکنون در 15 درصد از موارد به انجام آزمایش‌هایی از قبیل شبیه سازی ستاره ها اختصاص یافته است. میزان انرژی این ماشین به اندازه ای است که می توان با کمک آن الماس را ذوب کرد.

حرارت تولید شده در این ماشین برابر 3.7 میلیارد کلوین است، بیشترین سطح انرژی که تاکنون به واسطه انسانها تولید شده و مشابه حرارتی است که در مرکز انفجار یک بمب هیدروژنی به وجود می آید. این مجموعه همچنین می تواند انرژی التریکی معادل 80 برابر انرژی برق تولید شده در کل زمین را تولید کند.

در آزمایش شبیه سازی کوتوله سفید، محققان طیف سطحی یک کوتوله سفید را به واسطه شلیک 26 میلیون آمپر برق از میان کابلهای تنگستن که منجر به تبخیر کابلها و آزادسازی پرتو ایکس می شود، شبیه سازی کردند. زمانی که پرتوهای ایکس با مخزنی از گاز هیدروژن برخورد می کند، یونیزه شده و به حرارتی در حدود 10 هزار درجه می رسد و به این شکل سطح ستاره شبیه سازی می شود.

وینگت به همراه تیمش از سال 2010 در حال انجام آزمایشهای متعدد با کمک ماشین Z هستند. زمانی که این ماشین شلیک می کند، جریان شدید در 36 کابل در یک شبکه واحد به صورت همزمان و به واسطه کلیدهای لیزری شلیک می شوند. این کابلها توسط آب عایق شده اند و پالس برقی 50 تریلیون واتی را به هدفی به اندازه یک قرقره نخ شلیک می کنند.

بر اساس گزارش میل آنلاین، با وجود اینکه انرژی تولید شده در ماشین Z بسیار زیاد است، این انرژی در کسری از ثانیه تولید می شود. انرژی مصرف شده در این ماشین برای تامین انرژی 100 خانه مسکونی برای دو دقیقه کافی خواهد بود.


منبع: خبرگزاری مهر

سلام
دوستان کسی اینجا هست که ارشد ذرات بنیادی خونده باشه؟
من تراز و درصد ها رو میخوام

این مقاله در 4 نوامبر برای مراكز علمی، دانشگاهها و رسانه های دنیا فرستاده شده است و دانشمندان و صاحبان علوم نوین تا دوماه بعد فرصت پاسخگویی به اشكالات مطروحه دارند.

- ناگفته هایی از زندگی دانشمندان(به اصطلاح دانشمند) نیوتن و ...

- نقض یافته‌های حتمی علم (سرعت نور، عدد پی و...)

- و اشكالات فراوان دیگر بر علم مجازی جدید

- نابودی دنیا بر اثر اشتباهات دانشمندان

آن را را دانلود كنید و بخوانید
و در آینده منتظر بازتاب آن در دنیا باشید

http://www.scientistscriticism.blogfa.com/

www.naghde-daneshmandan.mihanblog.com/

 

مونواکسید کربن همیشه بد نیست !