من اومدم دانشگاه که.... نه،بذارین از اول براتون بگم:

اولش(یعنی حدودا وقتی اول،دوم دبیرستان بودم) می خواستم بیام دانشگاه که بزرگ شم(از لحاظ فکری،علمی،شخصیتی... و سعی میکردم که کتاب زیاد بخونم که مثلا وقتی میام دانشگاه حرفی واسه گفتن داشته باشم! فکر میکردم دارم تو فرانسه زندگی میکنم!)

بعدش هرچی به کنکور نزدیکتر میشدم(حدودا دوران پیش دانشگاهی) میخواستم بیام دانشگاه که مهندس بشم(آخه واسه بچه رشته ریاضی افت داره که مهندسی قبول نشه!یعنی جو اینجوری بود!)

....بعد نزدیکهای روزهای کنکور که شد فقط میخواستم که قبول بشم!حالا یک رشته روزانه توی یک دانشگاه دولتی(که دست کم جلو دوست و آشنا آبروم نره!)

حالا از وقتی اومدم دانشگاه فقط دارم تلاش میکنم که مشروط نشم! اون اندک علاقه ای هم که به فیزیک داشتم(چرا اندک،خیلی دوسش داشتم)با این وضع تدریس استادها و با این نمره هایی که من گرفتم،کلا نیست و نابود شد...(علاقه به فیزیک که جای خود داره،تمام خودباوری و اعتماد به نفسم رو هم از دست دادم...اصلا انگار فقط اومدم دانشگاه که تحقیر شم!)

خلاصه اینکه دل خوشی از این دانشگاه ندارم و گمون نکنم دانشگاه من رو به جایی برسونه....

حالا هم که داره پایان ترم شروع میشه انگار دارم میرم تو تونل وحشت!