نمیخوام بدبینانه نگاه کنم و بدبینانه نظر بدم، اما چیزی که هست، اعمال افراد بیشتر دیگرگرایانه س و تابع جامعه، انسان یه ذهن داره، یه ناخودآگاه فردی و یه جمعی، ما بیشتر کارهایی که انجام میدیم ماشینیه و تو ناخودآگاهمون ضبط شدن یا بمون منتقل کردن یا خوروندن، کنترل ذهن کاره سختیه، چه برسه به ناخودآگاه جمعی، ازونجایی که جامعه همیشه به افرادش نیاز داشته و داره، مجبوره از طریق هیپنوز یا آموزشی که به نفع خودش باشه(میشه گفت بنفع کله گنده ها)، افرادشو خیلی راحت تحت تسلط خودش قرار بده و فرد رو وابسته ی خودش کنه، کمتر کسی هست که خودگرا باشه و همین خودگراها هستن که همیشه انقلاب کردن و تفکرات جدیدی بوجود آوردن...............................................

سلام دوست عزیز

دو حالت را قابل تصویر است:

1-حالت توصیفی:در این حالت ما گزارش می دهیم،یعنی مثلا در باب دروغ میگوییم 57 درصد مردم دروغ می گویند.اگر سوال شما در این حالت در نظر گرفته شود نمی توان به طور دقی گفت که چقدر از اعمالی که ما بدان ها دست می زنیم معطوف به خود یا معطوف به دیگری.اما نظر غیر علمی بنده این است که عموم اعمال ما انسانها معطئف به خود و منفعت و ضرر خود را پیش از عمل در نظر می گیریم.این نزدیک به رای راسل است که می گفت ما همه اراده معطوف به قدرت داریم و باز نزدیک به رای نیچه که می گفت ما باید اراده معطوف به قدرت داشته باشیم.به تعبیری در اینجا من وقتی حتی به کسی کمک هم می کنم به خودم توجه دارم حال حتی اگر کمک کردن من برای پاداش اخروی هم باشد باز ما به خودمان توجه داریم و به تعبیر شما ما همه اگر به خودمان نظر کنیم میبینیم که در همه کارها خواسته یا ناخواسته و دانسته یا نداسته به خودمان توجه داریم.

2-حالت تجویزی:در این حالت ما در مورد حسن و قبح یک امر بحث می کنیم یعنی مثلا می گوییم آیا دروغ خوب است یا بد؟در اینجا من باید بگویم که هر چه ما از خودگرایی به سمت دیگرگرایی حرکت کنیم می توانیم زندگی اخلاقی تری داشته باشیم.البته به این نکته باید توجه کرد که ما باید خودگرایی هم در زندگی مان داشته باشیم اما به دو شرط،یکی اینکه خودگرایی مان مخالف دیگرگرایی مان نباشد(مثلا برای کسب ثروت حقوق دیگران را پایمال کنیم) و دیگر اینکه خودگرایی مان بالقوه و بالفعل در جهت دیگرگرایی مان باشد.