خوب البته کتاب فیزیک زیمانسکی کتاب معتبریه ...
مطلب دیگه اینکه عرض نکردم انرژی از بین میره که شما قانون بقای انرژی رو یاد آوری کردید. گفتم انرژی اون جسم  خاص کاهش می یابد. طبیعیه اجبارا باید به صورتهای دیگه ای تبدیل و از سیستم خارج شود. دراینجا مقداری از انرژی پتانسیل از طریق انرژی جنبشی (حرکت کردن) به انرژیهای صوتی (در اثر برخورد ناشی از سقوط) و گرمایی (در اثر اصکاک)  تبدیل شده و از سیستم (گوی یا توپ یا تیله)  خارج می شود و سیستم حاوی انرژی کمتری خواهد بود. (کل انرژی موجود در جهان تغییری نکرد)

در مورد رفتن توی فیزیک هم راستش من فکر می کنم فیزیک در فلسفه نقش مهم و حیاتی اما نامحسوسی بازی می کنه


پیام در تاریخ 85/12/11 ویرایش شده است.

تعریفی که گفتم از کتاب ترمودینامیک و مکانیک آماری زیمانسکی بود. البته به نظر من بیان شما هم هم ارز همین تعریف است. اما انرژی کاهش نمی یابد (بقای انرژی یا هم ارز آن جرم یکی از بنیادی ترین قوانین فیزیک است). درست تر این است که بگوییم انرژی پست می شود. و پست ترین نوع انرژی، انرژِی گرمایی است که در طبیعت همه انواع انرژِی تمایل دارند به گرما تبدیل شوند. مثلاً در مورد همان مثال شما ابتدا گوی ها (گوی بودند دیگه؟ ) انرژِی جنبشی می یابند اما سرانجام در اثر نیرو های اتلافی تمام انرژِی شان به گرما تبدیل شده و از حرکت باز می ایستند.

ظاهراً دیگه رفتیم تو فیزیک!

راستش من تا حالا همچین تعریفی از نظم نشنیده بودم ...
فکر کنم شما می خواستید به این قانون فیزیکی اشاره کنین که می گه برای ایجاد نظم باید انرژی صرف کرد و بعد می گه پدیده ها به طور طبیعی دوست دارن در کمترین سطح انرژی قرار بگیرن و بطور اتوماتیک به سوی حداکثر بی نظمی پیش خواهند رفت (قانون حداقل انرژی و حداکثر بی نظمی) مثالی که براش زده میشه ول کردن تعدادی گوی از روی پله ها است که گویها به سمت پایین حرکت می کنن (انرژی پتانسیل آزاد می کنن) و پخش و پلا می شن (بی نظمی پیدا می کنن)

فکر کنم در تعریف نظم بشه گفت داشتن الگوی خاص. (یک نظریه هم هست که در رابطه با نظم در بی نظمی صحبتهایی داره و شاید الگوهای نقوش فراکتال نتیجه این نظریه باشن که در مهندسی شهرسازی هم برای پیش بینی نحوه گسترش شهرها استفاده شده)

آقای آفتاب مهتاب و سایر دوستان

به نظر می رسد مفهوم نظم در ترمودینامیک با مفهوم رایج آن متفاوت باشد (مطمئن نیستم). نظم در ترمودینامیک معرف میزان اطلاعات ما از سیستم تحت بررسی است. فرض کنید تحت فرآیندی طبیعی و خود به خودی مقداری هوا از یک ظرف کوچک به یک ظرف بزرگتر که درون آن خلا مطلق است پراکنده شود. در این حالت گفته می شود نظم سیستم (هوا) کم شده است، چون اطلاعات ما در مورد آن کم شده است. این مانند آن است که لباس های داخل یک چمدان را در یک اتاق پراکنده کنیم. در این حالت علم ما از مکان اجزاء سیستم (لباس ها) کم شده است در صورتی که قبل از آن می دانستیم که همه ی لباس ها در درون فضای کوچکی به نام چمدان جایگزیده اند.

طبق اصل بی نظمی در ترمودینامیک، نظم جهان در حال کاهش است.

پیام در تاریخ 85/12/9 ویرایش شده است.

زهرا خانم نمیشه گفت کسی که برای حفظ جونش قتل می کنه کار زشتی انجام نداده. کارش زشت هست اما قابل تحمله. معمولا در این مواقع این سئوال در دادگاه مطرح میشه که آیا نمی شد بدون ارتکاب به قتل مانع مقتول شد؟ و اگر ثابت بشه که قاتل می تونسته بدون قتل و با صدمه کمتری جون خودش رو حفظ کنه اونوقت حکم زیاد جالبی منتظر قاتل نخواهد بود. به هر حال قتل به ذات عملی زشت هست ولی بعضی وقتها ممکنه با مجازات روبرو نشه

سلام

حقیقت این است که من قبل از اینکه وارد این بحث شوم در مورد اینکه چرا جهان باید هدف یکتایی داشته باشد و اینکه باید مقصد (علت صوری) جهان را مدنظر قرار دهیم یا مقصود (علت غائی) آن را، چندان فکر نکرده بودم. به عبارت دیگر من تنها ایمان داشتم به اینکه جهان هدف خاص و یکتایی را دنبال می کند. البته علائم و قرائن حاکی است که این ایمان من غلط نبوده است. جهان از آغاز تا به امروز به طور کاملاً منظم و منطبق بر قانونی به نام قانون طبیعت رفتار نموده است. من با این گفته که پیدایش علوم تنها به این دلیل است که ما فطرتاً خواهان نظمیم موافق نیستم. این همه طبیعی دان و فیزیکدان عمر خود را صرف کشف این مفهوم مجازی(!!!) یعنی قانون حاکم بر پدیده های طبیعت نکرده اند. طبیعت کاملاً منظم رفتار می کند. بد نیست اینجا یکی از مثال هایی که پروفسور هاوکینگ در کتاب تاریخچه زمان می زند را مطرح کنم. همانطور که می دانید و همیشه مشاهده می کنید، خورشید همیشه از سمت شرق طلوع کرده و در مغرب غروب می کند بدون اینکه استثنایی پیش بیاد. این یعنی نظم. این فقط ساده ترین مشاهده ممکن در این زمینه است. هاوکینگ می گوید از دیر باز انسان ها پی به وجود نظم در پدیده های آسمانی بردند، اما قرن های زیادی طول کشید (در چند قرن اخیر) تا متوجه نظم موجود در پدیده های زمینی شوند. موفقیت قوانین مکانیک نیوتن در توجیه پدیده ها، لاپلاس را متقاعد ساخت که همه پدیده های طبیعی بر مبنای قانون رفتار می کند و می توانیم آینده را پیش بینی کنیم، اگر از وضعیت حال دنیا کاملاً مطلع باشیم (دکترین جبرگرایی). اما در قرن بیستم فیزیک به دو نظریه پاره ای (partial) عظیم منقسم شد که هر یک بخش وسیعی از پدیده های طبیعت را توجیه می کند: نسبیت و کوانتوم. اما مشکل اینجاست که این دو نظریه در عین قدرتمند بودن با یکدیگر موافق نیستند (بنده هنوز از اینکه چرا این دو با یکدیگر در تضادند اطلاعی ندارم). هم اکنون طبیعت شناسان در جستجوی یافتن نظریه ای کامل و یکپارچه که «نظریه ای برای همه چیز» لقب گرفته هستند تا مشکل مذکور از بین برود. در این بین نظریه ای موسوم به نظریه ابرریسمان (CPH)، امیدهای جدیدی را ایجاد نموده است. (مطالبی که از کتاب هاوکینگ نقل شد، به مضمون بودند و مطالب عیناً نقل نشده اند).

من قانونمند بودن را «منظم بودن» ترجمه می کنم. زیرا هر جا که قانون صحیحی باشد (و درست اجرا شود!!!) نظم هم هست و هرجا که نظم باشد قانون نیز هست. می دانیم که هر جا «اجزاء ساخت» (components) و نظمی باشد، سیستمی وجود خواهد داشت و طبق تعریف سیستم می دانیم که هر سیستمی هدفی دارد (این موضوع با این باور که «هر سیستمی ناظم دارد» متفاوت است، امیدوارم اشتباه نشود) و اصلاً ترجمه فارسی سیستم، «سامانه» یا «نظام» است یعنی مجموعه ای منظم.

به عنوان مثال، نظری به «زبان» بیافکنید. زبان از کامپوننت هایی به نام واج تشکیل شده است و از طرف دیگر هدفی به نام «انتقال مفاهیم» را دنبال می کند. لذا بنابر تعریف زبان یک سیستم است. از طرف دیگر می بینیم که زبان قوانین دقیقی دارد که بر ترکیب کامپوننت های آن نظارت می کند (صرف و نحو).

اگر درست دقت کرده باشید متوجه شده اید که بنده در اینجا اثباتی برای این باور که «جهان هدف دارد» آورده ام (به طور خیلی خلاصه: جهان یک سیستم است، پس هدفی را دنبال می کند). ذکر این نکته هم مهم است که در اینجا منظور از هدف همان مقصود است نه مقصد. نظر شما چیست؟

سلام

جناب رستمی جمع بندی مطالب بسیار سودمند بود. سپاسگذارم.

جناب آفتاب مهتاب از پاسخ شما نیز سپاسگزارم.بله حق با شماست.

اما دوستان لطفا" ببینید این چیزهایی می گویم کدام یک درست است و کدام نادرست:

« قانون علیت ممکن است در جهان ما برقرار باشد یا نباشد.

مفهوم تابع در ریاضی همان مفهوم علیت است.

وقتی ما می گوییم آینده تابع حال است بعنی آینده معلول زمان حال است_ویا علل و عوامل زمان حال

در این صورت جهان هدف(مقصد) دارد که در صورت دانستن تمام علل و عوامل و قوانین می توان آن را پیش بینی کرد.

اما اگر به علیت معتقد نباشیم، نمی توانیم بگوییم آینده تابع حال است

و نمی توانیم این آینده را پیش بینی کنیم ( تردید و ابهام من همین جاست)

البته درست است که این جهان در آینده در هر لحظه وضعیت مشخصی دارد اما پیش بینی آن و در نتیجه مقصد نهایی محال است

و این جاست که شانس زاییده می شود و ما تصور می کنیم حرکت جهان تصادفی است»

       همین حالا چیزی به ذهنم رسید: که گفته که هر چیزی که حرکت می کند لزوما"  مقصد معینی دارد که به آن می رسد؟ البته یک سنگی که پرتاب می شود بالآخره به مقصدی خواهد رسید، اما اگر بر آیند نیروهای وارد بر این سنگ به گونه ای باشد که همواره محیط یک دایره را طی کند چه؟ همانطور که می دانید برخی مکاتب شرقی و نیز شوپنهاور(اگر اشتباه نکنم) و همچنین نیچه زمان به صورت دایره می دانستند که بی نهایت بار تکرار می شود. 

(این مطالب را پیش از خواندن آخرین گفتار آقا ارحام یعنی شماره 45 نوشته ام) 

سلام

به سهم خود از آقای رستمی به خاطر حوصله و احتمالاً وقت زیادی که برای گردآوری و هرس نوشته های گذشته صرف کردند، ممنونم. به نظر بنده انصافاً کار مفیدی بود که با دقت خوبی هم انجام شده بود (فقط یک جا یکی از نوشته های آقای Mr Nothing به اسم من معرفی شده بود).

بنده هم موافقم که بحث باید هدفمند باشد. به این خاطر با اجازه دوستان و با بهره گیری از دو پست اخیر، خطوط کلی بحث رو یک بار دیگر به طور جداگانه و به دور از خطوط فرعی ترسیم می کنم:

ما انسان ها در پی قرن ها زندگی روی این کره خاکی، به دلیل یا دلایل معلوم یا نامعلومی به این نتیجه رسیده ایم که نباید هر عملی را انجام داد و بهتر آن است که رفتارهای خود را بر پایه ی قوانینی تنظیم کنیم. بخشی از این قوانین در علم اخلاق که یکی از شاخه های فلسفه است مورد بحث قرار می گیرند. علم اخلاق نیز با مفهوم خوبی و بدی سر و کار دارد. حال این سوال پیش می آید که تعریف مناسب برای خوبی و بدی چیست؟ معیار خوب یا بد بودن یک رفتار چیست؟ و بحث ما از اینجا شروع شد! در ابتدا این عقیده مطرح شد که خوبی کاری است که ما را به هدفمان نزدیک کند. به دنبال آن عقیده دیگری قائل شد که اگر تعریف قبلی را بپذیریم، ناچار خواهیم بود میلیارد ها تعریف برای خوبی و بدی داشته باشیم، چرا که انسان ها اهداف متفاوتی در زندگی خود دارند. اما ما به دنبال تعریفی یکتا و جهانی می گردیم. اکنون چه باید کرد؟

اگر بپذیریم جهان مقصد یکتایی دارد، می توانیم مسئله را بدین گونه حل کنیم: کافی است به جای هدف خود انسان ها در تعریف فوق، مقصد و هدف جهان را بنشانیم. پرسش منطقی که اینجا پیش آمد این بود که چرا باید پذیرفت که جهان مقصد یکتایی دارد؟ اگر بپذیریم که تحولات جهان از روی جبر است، با استفاده از استدلالی ساده می توان نشان داد که جهان مقصد یکتایی دارد. اما دو مسئله جبرگرایی را مورد اعتراض قرار می دهد: 1- از کجا معلوم که طبیعت مبتنی بر جبر و نه به صورت راندوم رفتار می کند؟ 2- اگر جبر گرا باشیم، آیا منطقی است که به فکر خوب یا بد بودن اعمالمان باشیم؟!

علاوه بر این ها در میان همه این صحبت ها تقریباً همه دوستان به اهمیت نقش لذت ها و رنج ها در گرایشات رفتاری ما انسان ها صحٌه گذاشتند؛ هر چند که ممکن است اهمیت یکسان و مشابهی برای آن قائل نباشند. در کنار ما، حداقل گروهی از روانشناسان بزرگ نیز نقش لذت ها و رنج ها را در رفتار ما غیر قابل اغماض می دانند. بنده به شخصه معتقدم که موضوع لذت و رنج، کلید یافتن جواب این پرسش دیرینه بشر است: خوبی چیست؟

 

سلام

اول پست قبلی رو بخونید

به علت عدم پشتیبانی سای مجبور شدم مطلب رو در دو پست قرار بدم.

 

پست بیست و چهارم

جناب امین ح

 

ارحام جان، مثالی که زدی به خوبی منظورت را برای من روشن کرد.

 

با این تعریف، با حرفت مبنی بر آگاه بودن طبیعت از سرانجام خودش موافقم.

 

اما حال می‌خواهم به ابتدای بحث بازگردم. آن‌جا که گفته بودی اخلاقیات بر مبنای نزدیک کردن یا دور نمودن ما از هدف یا سرانجام طبیعت تعیین می‌گردد.

 

سوال: ما آن توان محاسباتی را برای تعیین و شناسایی هدف و سرانجام طبیعت نداشته‌ایم تاکنون و نداریم و به نظر می‌رسد که نخواهیم داشت.

 

پس چه‌گونه می‌توانیم اخلاقیات را بر این مبنا پی‌ریزی کنیم؟

 

در ضمن، تجربه تاریخی نشان داده است که در عمل نیز بشریت اخلاقیات را بر مبانی دیگری استوار ساخته است که من معتقدم آن مبانی مبتنی بر گریز از رنج به سوی لذت بوده است.

 

 پست بیست و پنجم:

جناب ارحام

 

 

امین خان! مسئله ای که بهش اشاره داشتی همون نکته ای است که من مد نظرم هست و منتظر بودم که یه خورده سرم خلوت تر بشه و بعد ادامه بدمش. اما به طور خلاصه می تونم بگم که به عقیده من، فلسفه وجودی لذت و رنج نشان دادن مسیر است. یعنی لذت ها ورنج ها مسیر به هدف رو نشون می دند.

 

 پست بیست و ششم:

جناب افتاب مهتاب

 

نقل قول :"اما به طور خلاصه می تونم بگم که به عقیده من، فلسفه وجودی لذت و رنج نشان دادن مسیر است. یعنی لذت ها ورنج ها مسیر به هدف رو نشون می دند."

با كمی دخل در نوشتار = تقریری از گونه ای از "اخلاق تكاملی"

 

 پست بیست و هفتم:

جناب Mr Nothing

 

  راجع به این مسأله که طبیعت از آینده آگاهه و اینکه اگر ما به اندازه کافی علم داشته باشیم می تونیم آینده رو پیش بینی کنیم من فکر می کنم مطرح کردن چنین موضوعی کاملا بحث عمده ای به نام آمار و احتمالات رو زیر سوال می بره. اگر یک سکه کاملا همگون رو بندازیم هوا احتمال شیر یا خط افتادنش 50 درصده. یعنی حتی با آگاهی به علم کامل هم برای ما قابل پیش بینی نیست که کدوم روی سکه خواهد افتاد. چون یک مساله کاملا شانسی محسوب میشه. یا بیرون کشیدن یک کارت از بین 10 کارت.

 

فیلمی به اسم run lola run رو اگه دیده باشین این یک فیلم شصت و چند دقیقه ای هست که 20 دقیقه از زندگی lola رو سه بار به تصویر می کشه که در هر سه بار کارهای دقیقا یکسانی رو انجام میده ولی هر بار به یک نتیجه کاملا متفاوت می رسه.

 

 پست بیست و هشتم:

جناب ارحام

 

به عقیده من احتمال و آمار زاییده ضعف ما در محاسبات کامل و بی نقص است. می گویند که بنیان گذار احتمال یک قمارباز بود. این فرد اگر می توانست در شروع پرتاب محاسبه کند که برای اینکه عدد مورد نظرش ظاهر شود، چگونه باید تاس را رها کند، دیگر نیازی به مبحث احتمال نبود.

 

 پست بیست و نهم:

جناب Mr Nothing

 

حالتی رو فرض کنیم که از یک کیسه که دو توپ کاملا همشکل با رنگهای مختلف توش هستن باید یک توپ رو بیرون بکشیم. آیا باز هم علم می تونه کمکی به پیش بینی نتیجه بکنه. آیا قراره روزی علم به بشر کمک کنه تا با حس لامسه رنگ رو تشخیص بده. در این حالت هیچگونه بحث مکانیکی یا محاسبه نیرو و گشتاور و امثالهم هم مطرح نیست. مسأله کاملا احتمالیه و احتمال وقوع هر جواب 50 درصد.

 

 

پست سی ام:

جناب ارحام

 

اگه یک سیستم مختصات در نظر بگیریم و بدانیم که فلان گلوله در چه مختصاتی قرار دارد دیگر نیازی به احتمال نخواهیم داشت.

 

 پست سی و یکم:

جناب Mr Nothing

 

مسلما اگر یک فرستنده gps رو هر توپی نسب باشه و ما با استفاده از اون موقعیت توپها رو دریافت کنیم و بر روی سیستم مختصاتی پیشنهادی شما مکان یابی کنیم خواهیم تونست توپی رو که می خواهیم ورداریم . یا میشه یک چشم الکترونیکی داخل کیسه گذاشت و محل توپ رو دید...ولی این چیزی که میگید یک سیستم دست ساز بشری هست که برای هدف خاصی طراحی شده نه یک سیستم طبیعی که بشر می خواد اون رو به تسخیر خودش در بیاره.

 

به هر حال به نظر من همین مساله ساده دو توپ درون یک کیسه مساله ای نیست که با پیشرفت علم حل بشه. چون ذاتش متفاوته.

 

اما از یک بعد دیگه مساله آینده محتوم طبیعت بالکل از من به عنوان یک انسان سلب اختیار می کنه. یعنی کلیه اعمال و رفتار و کردار و گفتار و ... بنده هرگز نمی تونه تاثیری بر جریان زندگی بشر و مقصد نهایی اون بگذاره. و کل فلسفه آفرینش من نوعی انجام نقش یک کاتالیزور بوده. آیا وقتی با دید کلان به مساله نگاه کنیم زمان انقدرها مساله مهمی هست که کل زندگی بر اساس اون تعریف بشه.

 

 پست سی و دوم:

جناب ارحام

 

در مورد موضوع جبر و اختیار چیزی برای گفتن ندارم. مسئله ی بزرگیه. هرچند که عملاً جبر گرا هستم.

 

 

 

 

 

 

 پست سی و سوم:

جناب افتاب مهتاب

 

نقل قول :"به هر حال به نظر من همین مساله ساده دو توپ درون یک کیسه مساله ای نیست که با پیشرفت علم حل بشه. چون ذاتش متفاوته."

 

مساله توپ به گونه ای است که فرض است که به مهره های داخل و چینش آنها و ... علم ندارید .هر چقدر هم علم پیشرفت کند شما فرض را بر نادانی وضعیت مهره ها گذاشته اید . و خود قبول دارید که اگر به اینها علم داشته باشیم حاصل گزینش توپ را می توانیم در یابیم . و این همان چیزی است که جناب ارحام گفته اند در مورد جهان !

 

 پست سی و چهارم:

جناب Mr Nothing

 

  دوستان عزیز بیاین سعی کنیم و با تمام وجود سعی کنیم که حرف طرف مقابل رو به دقت خونده و درک کنیم و بعد جواب بدیم.

 

برای جناب ارحام

 

اولا: بحث کم ارزش بودن مجموعه و اینکه ارزشش رو نداره به نظر من سعی در بی ارزش کردن کلیت بحثه. چون به نظر من از نظر کسی که سعی می کنه فلسفی فکر کنه وجود یک مورد هر چقدر هم که بی ارزش باشه برابره با وجود هزاران مورد.

 

دوما: بنده تو مثالم از کیسه استفاده کردم نه ظرف تا بینایی رو حذف کرده باشم. به عبارت دیگه فقط حس لامسه باقی مونده و تفاوت رنگ.

 

برای جناب آفتاب

 

کامنت جنابعالی منو به فکر انداخت که آیا من دارم سعی می کنم نادانی رو پیش فرض قرار بدم یا اینکه دارم سعی می کنم از مسیرهای نادانی ابدی بشری حرکت کنم ....................................... نمی دونم.

 

 

پست سی و پنجم:

جناب افتاب مهتاب

 

  نقل قول :"کامنت جنابعالی منو به فکر انداخت که آیا من دارم سعی می کنم نادانی رو پیش فرض قرار بدم یا اینکه دارم سعی می کنم از مسیرهای نادانی ابدی بشری حرکت کنم ....................................... نمی دونم."

 

شما قصد داشتید مثالی بزنید که نادانی ما را در مورد پارامترهای موثر بر معلول نشان دهد . از این روی شباهت بی نظیری به جهان فعلی ما حداقل در زمان فعلی دارد .

 

پست سی و ششم:

جناب ارحام

 

به نظر من، وضعیت آینده تابعی است از وضعیت حال (و فقط وضعیت حال). به عبارت دیگر تابع یک متغیره ای وجود دارد که نگاشتی است از زمان حال به آینده. ضابطه تابع مذکور همان قوانین طبیعت است. این تابع ثابت است و ضابطه آن تغییر نمی کند، زیرا قوانین جهان ثابت اند. ورودی این تابع هم همان وضعیت هر لحظه از جهان است.

 

برای اینکه بتوانیم خروجی هر تابعی را بدست آوریم، نیازمند داشتن سه چیز هستیم:

 

1- علم بر ورودی

 

2- علم بر ضابطه

 

3- قدرت انجام عملیات بر مبنای ضابطه روی ورودی

 

به عنوان مثال اگر از شما پرسیده شود خروجی تابع f چیست، نمی توانید پاسخ دهید. اما اگر پرسیده شود خروجی تابع f با ضابطه f(x)= 2x^2 در x=3 چیست، خواهید گفت 18. اینبار شما می دانستید که ضابطه چیست و ورودی چیست و نیز قادر به انجام محاسبات بودید.

 

در مورد جهان هم همینطور است. جهان برای خودش قوانینی دارد. آیا این قوانین به طور کامل کشف شده اند؟ خیر. اما فیزیک تا حدودی به این قوانین نزدیک شده است. جهان در هر لحظه وضعیتی دارد. آیا ما می توانیم وضعیت جهان در هر لحظه را اندازه گیری کنیم؟ خیر. به دلیل وسعت بسیار زیاد جهان و پیچیدگی های موجود ما قادر به اندازه گیری مطلق وضعیت آن نیستیم. علاوه بر این از آنجایی که مولفه های تشکیل دهنده جهان بسیار زیاد اند ما نمی توانیم همان قوانینی را که فیزیک به ما می دهد روی داده های ناقصی که از راه اندازه گیری حاصل شده به طور کامل پیاده کنیم. اینجاست که احتمال زاییده می شود.

 

با این همه آینده تابعی از حال است. زیرا که هم در هر لحظه وضعیت مشخصی دارد (مثلاً ممکن نیست که من در یک لحظه هم در فومن باشم و هم در  تهران) و هم اینکه قوانین ثابت و ایستایی دارد.

 

پست سی و هفتم:

جناب ارحام

 

زیگموند فروید اصل لذت و اصل واقعیت را به عنوان دو اصل اساسی کارکرد روانی توصیف کرد. به نظر او، اصل لذت، هدف و اساس زندگی است و فرد طبق آن، میل ذاتی برای جستجوی لذت دارد. اصل واقعیت اصل لذت را تغییر می دهد و ممکن است آن را به تعویق بیاندازد و فرد، طبق واقعیت می پذیرد که بایستی گاهی از لذت های آنی به منظور کسب لذت های دایمی چشم پوشی کند.»

 

 پست سی و هشتم:

جناب فردریش ازاد

 

 

  ببینید آقا ارحام این چیزی که در مورد جبر و در مورد اینکه آینده تابعی از وضعیت حال است، می فرمایید، ایده ی جالب توجهی است. اما قابل دفاع نیست. حتی در مورد راستی(صدق) قوانین فیزیک هم تردید وجود دارد.

 

راسل در مقدمه ی کتاب «تاریخ فلسفه ی غرب» پرسشی را مطرح می کند: « آیا قوانین طبیعی وجود دارند یا زاییده ی فطرت نظم پرست ما هستند؟» ممکن است نظر شما و آنچه که در مورد علم احتمال فرمودید درست باشد، اما گمان می کنم که نمی توان ثابتش کرد. ممکن است واقعا" همه تحولات و حرکت ها بر اساس شانس و پیشامد باشد و تابع قانونی نباشد. یه چیزی مثل حرکت براونی ذرات کلوییدی.

 

         اما اگر می خواهیم به پیشروی ادامه دهیم مجبوریم یکی را بپذیریم و به قول شما «ایمان بیاوریم». کاری که فلاسفه ی بسیاری در طول تاریخ کردند و بعدها خطاهایشان بر فلاسفه ی بعدی آشکار شد.

اما آیا زمان آن نرسیده که بجای بنا کردن ساختمان های عظیم فلسفی بر روی پایه های لغزش پذیر ایمان به فکر ساختن کلبه هایی کوچکتر بر روی پایه هایی محکم تر باشیم؟ برای یافتن حقیقت نباید عجله کرد حتی اگر عمر کوتاه ما کفاف ندهد که بتوانیم با فلسفیدن آرام و تدریجی و پر از دقت و وسواس به حقیقت برسیم. گرچه این بسیار رنج آور و تلخ است اما از اینکه حقایق کوچکی که به آن دست یافته ایم تا حد توانمان قطعی بوده است و بناهای محکمی خواهند بود تا آیندگان به تدریج بر روی آن ها بنا های عظیم تری سوار کنند، با وجدانی آسوده می میریم. یادمان باشد که ما پل هستیم نه غایت. بیایید پل های محکمتری باشیم.

پست سی و نهم:

جناب افتاب مهتاب

 

 

 

نقل قول :" حتی در مورد راستی(صدق) قوانین فیزیک هم تردید وجود دارد."

خیر .

 درست است كه ممكن است حقیقت (انچه ما از واقعیت دریافته ایم) دچار تردید باشد (كه هست) اما واقعیت قوانین ماده كه درست است . بالاخره به آنها می گوییم واقعیت !

ممكن است شما مثلا بخواهید بگویید كه قطعیتی كه در رابطه ی علیت وجود دارد مورد شك است . كه حتی اگر علیت و هر قانونی كه ارحام خان و ... پایبند بدان هستند رد هم بشود باز هم جایگزینش قوانین ماده است . و واقعیت ماده قابل نزدیك شدن است .

 

 پست چهلم:

جناب فردیش ازاد

 

 البته منظورم از قوانین همان روابط علی و معلولی بود. وگرنه قوانین احتمال نیز وجود دارند. منظورم این است که نتوانستم خود را قانع کنم که علم احتمال زاییده ی عدم توانایی ما در محاسبه است.

 

پست چهل و یکم:

جناب افتاب مهتاب

 

نقل قول :" البته منظورم از قوانین همان روابط علی و معلولی بود. "

 

 

نقل قول :" منظورم این است که نتوانستم خود را قانع کنم که علم احتمال زاییده ی عدم توانایی ما در محاسبه است."

 

 

مثال شیر یا خط را بررسی کنیم . فرض کنید دو سکه بر روی زمین گذاشته شده . یکی شیر و دیگری خط. شما با چشمان بسته باید شیر را انتخاب کنید ! احتمال درست انتخاب شدن 0.5 است .

اما اگر شما با چشمان باز بخواهید شیر انتخاب کنید خوب درست انتخاب می کنید ! و دیگر پدیده ی تصادفی نداریم ! و بررسی احتمالی نمی شود .

و این وجود و بررسی احتمال مورد اول به خاطر عدم دانایی شما و به تیع آن عدم توانایی محاسبه است .

 

 

پست چهل و دوم:

جناب افتاب مهتاب

 

 

 

از بحث خوبی و بدی دور نشدیم ؟

 

 

 

این کار فرصت مناسبی شد که بصورت دقیق و پیوسته مطالب رو مطالعه کنم. مطالب بسیار زیبا و و کارامد هستند که این نکته را تنها در مطالعه پیوسته متن و با حذف حواشی ان می توان دریافت.

خواهشمند است دوستان ضمن مطالعه این پست در جستجوی راه کارهایی نیز برای خارج نشدن بحث از مسیر اصلی نیز باشند.

 

تا بعد...