در مفهموم عشق نظریه های های مختلفی می باشد
یکی از اسلوبهای  شناخت عشق ,شناخت راههای رسیدن به عشق است.
مراحل رسیدن به عشق در هر مکتبی چه مجازی چه حقیقی 4 مرحله است:
اول شناخت: تا شناخت و آشنایی نباشد دلایلی برای بوجود آمدن این محبت نیست لکن در تعریف شناخت اولیه مصادیقی چون شناخت سطحی به کار می برند.
دوم معرفت: معرفت همان شناخت کامل و جامع است لذا هرچه این شناخت کامل تر باشد محبت ومحبوبیت محبوب بیشتر می شود.برای همین اگر می خواهید نسبت به یک چیز یا یک شخص عاشق یا عاشق تر شوید. بهترین راه کسب معرفت و شناخت بیشتر نسبت به آن شخص یا شی است.

سوم دوست داشتن  :که البته با عشق خیلی متفاوت است .دردوست داشتن بیشتر منافع روحی و جسمی خود شخص مد نظر است یعنی مثلا من دوست دارم بخاطر ارضای روحی و نیاز روحی خودم به او محبت کنم تا نظر او را به خودم جلب کنم.
دوست داشتن که مراحل مقدماتی و میانی و تکمیلی را طی کند تازه به مرز عشق مبتدی می رسدلذا هر محبتی و هر دوست داشتنی, عشق نیست .

چهارم عشق:تا بجایی می رسد که صبر در زندگی عاشق بوجود می آید یعنی در برابر مشکلات معشوق صبر می کند اما این عاشق به تمام معنی نیست عاشق با مفهوم واقعی صبور نیست حلیم است. یعنی صبور وقتی سختی از محبوب می بیند با سختی ها می سازد و می سوزد اما حلیم سختی های محبوب و معشوق برایش سختی نیست که بخواهد صبر کند. او می گوید: هر چه از دوست رسد نیکوست.

حرف عاشق اینگونه است:

هر که در این درگه مقربتر است         جام بلا بیشترش می دهند

لذا بلا را از ستون های اصلی عشق می داند.

یک مثال می زنم تا بهتر متوجه بشوید:

صبور وقتی یک سیلی از محبوب و معشوق می خورد بر خشم خود به خاطر او غلبه می کند

حلیم وقتی سیلی از طرف محبوب و معشوق می خورد لذت می برد اصلا خشمگین نمی شود که بخواهد در برابر آن خشم صبر کند بلکه تازه شوق و لذت در وجود او بوجود می آید