عشق اشتیاق و کششی درونی است نسبت به یک امر بیرونی.

حال اینکه ماهیت این کشش چیست و چرا من مثلا عاشق a می شوم ولی عاشق b نمی شوم این مسائل هنوز محل بحث روانشناسان است و هنوز جوابی قطعی به  آنها داده نشده است.

متفکران و عارفان بسیار سخن ها درباره عشق دارند اما کمتر سخن از چیستی عشق گفته شده است.

از نظر فیلسوفان اگزیستانسیالیست الهی عشق انواع عدیده ای دارد.

در یکی از تقسیم بندی های کلان که من آن را بسیار می پسندم و به نظرم تقسیم بندی قابل دفاعی است،عشق به دو قسم تقسیم شده است:

1-عشق خودگرایانه یا خودخواهانه

2-عشق ناخودگرایانه یا ناخودخواهانه

منظور از مورد 1 این است که من عاشق x)xهر چیزی می تواند باشد)می شوم ولی x را فقط و فقط یرای خودم می خواهم و تا x را به دست نیاورم آرام نمی گیرم.

منظور از مورد 2 این است که من عاشق x می شوم ولی فقط و فقط به خوشبختی x می اندیشم حال اگر می بینم که x با من خوشبخت می شود فبها المراد ولی اگر باور دارم که x با من خوشبخت نمی شود دیگر در پی به دست آوردن او نیستم و در جستجوی  آن راهی بر می آیم که وی را خوشبخت می شود و در این مورد فقط و فقط خوشبختی و سعادت x برای من مهم است نه چیز دیگر.

فرق عشق 1 با عشق 2 در این است که در عشق 1 من در پی دست یابی به معشوقم هستم ولی در عشق 2 من در پی خوشبختی اویم.

نکته:به نظرم عشق پیامبران و عرفا از این سنخ بوده است یعنی وقتی آنها عاشق همه انسانها بودند در حقیقت در پی خوشبختی و سعادت انسان ها بودند نه دست یابی به آنها.

بدون شک عشق 2 منزلتش بسیار بالاتر از عشق 1 است.

دوستان برای درک بهتر این دو نوع عشق رجوع کنند به کتابهای زیر:

برای درک بهتر عشق 1 ن.ک به:اتللو،شکسپیر

برای درک بهتر عشق 2 ن.ک به:شبهای روشن،داستایوفسکی،ترجمه سروش حبیبی