اگر نباشی
آنقدر نفس نمی‌کشم
که بگویم
آتش در نبود هوا
نیست می‌شود

 

                                           عباس معروفی

هرچیز را هم
که تقصیر من بیندازی
عاشق شدن من
تقصیر توست

                                       عباس معروفی

منهمه‌ی ابرهای آسمان را
گریه می‌کنم
تو
همه‌ی خورشیدهای خدا را
بتاب! 

                                                      عباس معروفی

و تنها صدایی كه سكوت شب را می شكست صدای جغد پیری بود كه ظلمت نیز از آن وحشت داشت
و صبح دیگر خورشید طلوع نكرد
مردمی كه در خواب ، خواب می دیدند

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد،
نمی خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم
چه خواهد ساخت.
ولی بسیار مشتاقم،
كه از خاك گلویم سوتكی سازد،
گلویم سوتكی باشد
بدست كودكی گستاخ و بازیگوش
و او ...
یكریز و پی در پی
دَم خویش را بر گلویم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدین سان بشكند در من
سكوت مرگبارم را...

...

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش

من شکستم در خود
                                    من نشستم در خویش
لیک هرگز نگذشتم از
                                     پل
 که ز رگ های رنگین بسته ست کنون
                                     بر دو سوی رود آسودن
 باور کن نگذشتم از پل
                                     غرق یکباره شدم
من فرو رفتم
                                    در حرکت دستان تو
 من فرو رفتم
                                    در هر قدمت ، در میدان
من نگفتم به ذوالکتاف سلام
                                   شانه ات بوسیدم
تا تو از این همه ناهمواری
                                  به دیار پاکی راه بری
که در آن یکسانی پیروزست
                                  من شکستم در خود
من نشستم در خویش
                                                      خسرو گلسرخی

بر سر مژگان یار من مزن انگشت

کادم عاقل به نیشتر نزند مشت

پشت مرا گر غمت شکست عجب نیست

بار فراق تو کوه را شکند پشت

 

سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش

روح بابک در تو
                                                   در من هست
 مهراس از خون یارانت ، زرد مشو
                                                  پنجه در خون زن و بر چهره بکش
مثل بابک باش
                                                 نه
 سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابک باش
                                                دشمن
 گرچه خون می ریزد
                                                ولی از جوشش خون می ترسد
مثل خون باش
                                                بجوش
شهر باید یکسر
                                                بابکستان بگردد
تا که دشمن در خون غرق شود
                                                وین خراب آباد
 از جغد شود پاک و
                                                گلستان گردد

تاب بنفشه می دهد طره مشک سای تو
                                          پرده غنچه می درد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
                                کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
                                       قال و مقال عالمی می کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
                                       گوشه تاج سلطنت می شکند گدای تو

خرقه زهد و جام می گرچه نه در خور همند
                                      این همه نقش می زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
                                      کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست
                                     جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

خوش چمنی است عارضت خاصه که در بهار حسن
                                   حافظ خوش کلام شد مرغ سخن سرای تو

خواب یلدا

شب که می اید و می کوبد پشت در را
                                                     به خودم می گویم
من همین فردا
                                                    کاری خواهم کرد
کاری کارستان
                                                   و به انبار کتان فقر کبریتی خواهم زد
تا همه نارفیقان من و تو بگویند
                                                   فلانی سایه ش سنگینه
پولش از پارو بالا میره
                                                   و در آن لحظه من مرد پیروزی خواهم بود
و همه مردم ،‌ با فدکاری یک بو تیمار
                                                  کار و نان خود را در دریا می رزیند
تا که جشن شفق سرخ گستاخ مرا
                                                 باز لال خون صادقشان
بر فراز شهر آذین بندند
                                                 و به دور نامم مشعل ها بفروزند
و بگویند
                                                خسرو از خود ماست
پیروزی او دربست بهروزی ماست
                                                 و در این هنگام است
و در این هنگام است
                                                 که به مادر خواهم گفت
غیر از آن یخچال و مبل و ماشین
                                                چه نشستی دل غافل ، مادر
خوشبختی ، خوشحالی این است
                                                 که من و تو
 میان قلب پر مهر مردم باشیم
                                                 و به دنیا نوری دیگر بخشیم
شب که می اید و می کوبد
                                                پشت در را
 به خودم می گویم
                                                من همین فردا
 به شب سنگین و مزمن
                                               که به روی پلک همسفرم خوابیده ست
 از پشت خنجر خواهم زد
                                                و درون زخمش
 صدها بمب خواهم ریخت
                                                تا اگر خواست بیازارد پلک او را
 منفجر گردد ، نابود شود
                                                من همین فردا
 به رفیقانم که همه از عریانی می گریند
                                               خواهم گفت
گریه کار ابر است
                                                من وتو با انگشتی چون شمشیر
 من و تو با حرفی چون باروت
                                                 به عریانی پایان بخشیم
و بگوییم به دنیا ، به فریاد بلند
                                               عاقبت دیدید ما ما صاحب خورشید شدیم
و در این هنگام است
                                                و در این هنگام است
که همان بوسه ی تو خواهم بود
                                                کز سر مهر به خورشید دهی
و منم شاد از این پیروزی
                                               به حمیده روسری خواهم داد
تا که از باد جدایی نهراسد
                                               و نگوید هوای سردی است
حیف شد مویم کوتاه کردم
                                               شب که می اید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
                                               اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگر از خواب بلند یلدا ، برخیزیم
                                              ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
                                               کاری کارستان

                                کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم                            همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم                                  شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید                                       باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید                                                          یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم                          ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت                             من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام                                                      بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب                                                  شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ                                                  همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن                        لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است                                                 تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است                                           تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم                                           سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد                                      چون کبوتر لب بام تو نشستم
 تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم                    بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم                         حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم                                      اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت                                        اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید                                                       یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم                                                  نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم                     نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم                                        بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم