هیچ كس ویرانیم را حس نكرد
وسعت تنهائیم را حس نكرد

در میان خنده های تلخ من
گریه ی پنهانیم را حس نكرد

در هجوم لحظه های بی كسی
درد بی كس ماندنم را حس نكرد

آن كه با آغاز من مانوس بود
لحظه ی پایانیم را حس نكرد

به كجا چنین شتابان گون از نسیم پرسید دل من گرفته اینجا زغبار این بیابان هوس سفر نداری

همه آرزویم اما چه كنم كه بسته پایم چه كنم كه بسته پایم

به كجا چنین شتابان به هر آن كجا كه باشد بجز این سرا سرایم

سفرت بخیر اما تورو دوستی خدا را چو از این كویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شكوفه ها به باران برسان سلام ما را ،  برسان سلام ما را ، سلام ما را

نمی دونی وقتی چشمات پر خوابه به چه رنگه ، به چه حاله مثل یک جام شرابه

نمی دونی چه عمیقه ، چه سخنگو مثل اشعار مسیحائی حافظ یه کتابه

نمی دونی که چه رنگه، چه قشنگه رنگ آفتاب بهاره ، مثل یک جام بلوره ، شایدم چشمه نوره زر نابه

نمی دونی که دل من، توی اون چشمای شوخت، روی اون برکه آروم یه حبابه

نمی دونی، و بجز من ، دگری هم نمی دونه ، که یه دنیا توی اون چشم سیاهه

هر کی گفته ، هر کی میگه، همه حرفه ، تورو می خواد بفریبه .
جز دل من که پر از عشق و جنونه، حرف اون چشم سیارو
دل دیگر نمی دونه چشم دیگر نمی خون

گه منت روزگار          گه منت خلق

بیا ای مرگ

                    که روزگار ما را کشت

                                          شهریار

لباسش را خواهم درید

و با او میخوابم

و به زمان تجاوز خواهم کرد

آری منم که شهرهء شهرم به عشق ورزیدن...

وطن خاکی سراسر افتخار است,
که از جمشید و از کی یادگار است,
وطن یعنی نژاد آریایی,
نجابت مهرورزی با صفایی,
وطن خاک اشوزرتشت جاوید
که دل را می برد تا اوج خورشید,
وطن یعنی اوستا خواندن دل
به آیین اهورا ماندن دل,
وطن تیر و کمان آرش ماست,
سیاوشهای غرق آتش ماست,
وطن منشور آزادی کورش,
شکوه جوشش خون سیاوش,
وطن نقش و نگار تخت جمشید,
شکوه روزگار تخت جمشید,
وطن فردوسی و شهنامه اوست,
که ایران زنده از هنگامه اوست.

البته با اجازه از خانم الناز که این متن رو من از پروفایلشون برداشتم .

ته چشم های تو   

خدا شیطنت می کند

ته دل من

شیطان خدایی !

کس چو زن اندرسیاهی قرنها منزل نکرد            

کس چو زن درمعبد سالوس قربانی نبود

درقفس می آرمید و درقفس میداد جان   

در گلستان نام این  مرغ  گلستانی  نبود

دادخواهی های زن میماند  عمری بی جواب

آشکارا بود این بیداد ، پنهانی نبود

پروین اعتصامی

 

               بی تار و پود

در یداری لحظه ها                                           پیکرم کنار نهر خروشان لغزید
مرغی روشن فرود آمد                                   و لبخند گیج مرا برچید و پرید
ابری پیدا شد                                                 و بخار سرشکم را در شتاب شفافش نوشید
نسیمی برهنه و بی پایان سر کرد                   و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت
درختی تابان                                                    پیکرم را در ریشه سیاهش بلعید
 طوفانی سر رسید                                         و جاپایم را ربود
نگاهی به روی نهر خروشان خم شد                تصویری شکست
                                           خیالی از هم گسیخت

سهراب سپهری

                             مرگ ‚ من را

اینک موج سنگین گذرزمان است که در من می گذرد                 اینک موج سنگین زمان است که چون جوبار آهن در من می گذرد
اینک موج سنگین زمان است که چو نان دریائی از پولاد و سنگ در من می گذرد
***
در گذر گاه نسیم سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام                         در گذرگاه باران سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام
در گذر گاه سایه سرودی دیگرگونه آغاز کرده ام

نیلوفر و باران در تو بود                                                              خنجر و فریادی در من
فواره و رؤیا در تو بود                                                                 تالاب و سیاهی در من

در گذرگاهت سرودی دگر گونه آغاز کردم
***
من برگ را سرودی کردم                                                          سر سبز تر ز بیشه
من موج را سرودی کردم                                                          پرنبض تر ز انسان
من عشق را سرودی کردم                                                      پر طبل تر زمرگ
سر سبز تر ز جنگل                                                                 من برگ را سرودی کردم
پرتپش تر از دل دریا                                                                  من موج را سرودی کردم
پر طبل تر از حیات                                                                    من مرگ را سرودی کردم

جستنش را پا نفرسودم :

به هنگامی که رشته ی دار من از هم گسست

چنان چون فرمان بخششی فرود آمد. ـ

هم در آن هنگام

                       که زمین را دیگر

                                               به رهایی من امیدی نبود

و مرا جز این

                  امکان انتقامی

که بداندیشانه بی گناه بمانم!

جستنش را پا نفرسودم.

نه عشق نخستین

                          نه امیدآخرین بود

نیز

پیام ما لبخندی نبود

نه اشکی.

هم چنان که با یک دیگر چون به سخن در آمدیم

گفتنی ها را همه گفته یافتیم

چندان که دیگر هیچ چیز در میانه

ناگفته نمانده بود.

                                کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم                            همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم                                  شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید                                       باغ صد خاطره خندید
عطر صد خاطره پیچید                                                          یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم                          ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت                             من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام                                                      بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ریخته در آب                                                  شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ                                                  همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم اید تو به من گفتی از این عشق حذر کن                        لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب ایینه عشق گذران است                                                 تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است                                           تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم                                           سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد                                      چون کبوتر لب بام تو نشستم
 تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم                    بازگفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم                         حذر از عشق ندانم
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم                                      اشکی از شاخه فرو ریخت
مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت                                        اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید                                                       یادم اید که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای دردامن اندوه کشیدم                                                  نگسستم نرمیدم
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم                     نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
 نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم                                        بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

خواب یلدا

شب که می اید و می کوبد پشت در را
                                                     به خودم می گویم
من همین فردا
                                                    کاری خواهم کرد
کاری کارستان
                                                   و به انبار کتان فقر کبریتی خواهم زد
تا همه نارفیقان من و تو بگویند
                                                   فلانی سایه ش سنگینه
پولش از پارو بالا میره
                                                   و در آن لحظه من مرد پیروزی خواهم بود
و همه مردم ،‌ با فدکاری یک بو تیمار
                                                  کار و نان خود را در دریا می رزیند
تا که جشن شفق سرخ گستاخ مرا
                                                 باز لال خون صادقشان
بر فراز شهر آذین بندند
                                                 و به دور نامم مشعل ها بفروزند
و بگویند
                                                خسرو از خود ماست
پیروزی او دربست بهروزی ماست
                                                 و در این هنگام است
و در این هنگام است
                                                 که به مادر خواهم گفت
غیر از آن یخچال و مبل و ماشین
                                                چه نشستی دل غافل ، مادر
خوشبختی ، خوشحالی این است
                                                 که من و تو
 میان قلب پر مهر مردم باشیم
                                                 و به دنیا نوری دیگر بخشیم
شب که می اید و می کوبد
                                                پشت در را
 به خودم می گویم
                                                من همین فردا
 به شب سنگین و مزمن
                                               که به روی پلک همسفرم خوابیده ست
 از پشت خنجر خواهم زد
                                                و درون زخمش
 صدها بمب خواهم ریخت
                                                تا اگر خواست بیازارد پلک او را
 منفجر گردد ، نابود شود
                                                من همین فردا
 به رفیقانم که همه از عریانی می گریند
                                               خواهم گفت
گریه کار ابر است
                                                من وتو با انگشتی چون شمشیر
 من و تو با حرفی چون باروت
                                                 به عریانی پایان بخشیم
و بگوییم به دنیا ، به فریاد بلند
                                               عاقبت دیدید ما ما صاحب خورشید شدیم
و در این هنگام است
                                                و در این هنگام است
که همان بوسه ی تو خواهم بود
                                                کز سر مهر به خورشید دهی
و منم شاد از این پیروزی
                                               به حمیده روسری خواهم داد
تا که از باد جدایی نهراسد
                                               و نگوید هوای سردی است
حیف شد مویم کوتاه کردم
                                               شب که می اید و می کوبد پشت در را
به خودم می گویم
                                               اگر از خواب شب یلدا ما برخیزیم
اگر از خواب بلند یلدا ، برخیزیم
                                              ما همین فردا
کاری خواهیم کرد
                                               کاری کارستان

تاب بنفشه می دهد طره مشک سای تو
                                          پرده غنچه می درد خنده دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز
                                کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو

من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
                                       قال و مقال عالمی می کشم از برای تو

دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار
                                       گوشه تاج سلطنت می شکند گدای تو

خرقه زهد و جام می گرچه نه در خور همند
                                      این همه نقش می زنم از جهت رضای تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
                                      کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو

شاه نشین چشم من تکیه گه خیال توست
                                     جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو

خوش چمنی است عارضت خاصه که در بهار حسن
                                   حافظ خوش کلام شد مرغ سخن سرای تو

سرخ تر ، سرخ تر از بابک باش

روح بابک در تو
                                                   در من هست
 مهراس از خون یارانت ، زرد مشو
                                                  پنجه در خون زن و بر چهره بکش
مثل بابک باش
                                                 نه
 سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابک باش
                                                دشمن
 گرچه خون می ریزد
                                                ولی از جوشش خون می ترسد
مثل خون باش
                                                بجوش
شهر باید یکسر
                                                بابکستان بگردد
تا که دشمن در خون غرق شود
                                                وین خراب آباد
 از جغد شود پاک و
                                                گلستان گردد