در جوانی بی حسین احساس پیری میکنم/

بگذر از پیری که احساس حقیری میکنم/

دولت عشقش بنازم بالباس نوکری/

میروم عرش و ملایک را امیری میکنم

در خواب ناز بودم شبی دیدم کسی در میزند

در را گشودم روی او دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

غم با آن همه بیگانگی هر شب به من سر میزند

دل را ز علی اگر بگیرم چه کنم

بی مهر علی اگر بمیرم چه کنم

فردا که کسی یار کسی نیست

دامان علی اگر نگیرم چه کنم

مهدیا سر عاشق شدنم لطف طبیبانه ی توست

ورنه عشق تو كجا این دل بیمار كجا

كاش در نافله ات نام مرا هم ببری

كه دعای تو كجا عبد گنه كار كجا .

تو  نیستی و هوای شهوت عالیست
سهم دلمان کسالت و بی حالیست

در گلوی تشنه ی پروانه ها خون جا گرفت

آفتاب از شرم خورشید آب شد باران گرفت

تیغ هم وقتی میبوسید رگ ها ی تو را

لاجرم خون خورد و بوی ایه ی قرآن گرفت

دستم به دامانت در این آغاز فصل سرد

آخر سکوت تو غزل را می کشد برگرد

آوار غم بر شانه های شهر را بنگر

شعری بخوان آرامشی پیدا کند این درد . . .

.