رزم آور بهتر یا بدتری ندارد؛ هر کس استعداد لازم برای پیمودن راه خویش را دارد.

رزم آور نور میداند در گزینش خواسته اش آزاد است؛ شجاعانه، مستقل و گاه اندکی با جنون تصمیم میگیرد.

رزم آور نور هرگز سپاس مندی را از یاد نمی برد. هنگام نبرد فرشتگان یاری اش می رسانند؛ نیروهای آسمانی هر چیز را بر جای خود می نهند، و او را اذن می دهند تا بهترین ِ خویش را عرضه دارد.

یاران می گویند: "بخت با تو چه یار است!"

و رزم آور گاه بسیار فراتر از ظرفیت خویش به دست می آورد.

پس، شامگاه به زانو در می آید و ردایی را می ستاید که پیرامون او، پشتیبان اوست.

لیک، سپاس مندی او، تنها به جهانِ روح بسنده نیست؛ او هرگز یاران را از یاد نمی برد، چرا که در میدان نبرد، خون آنان با خون او می آمیزد.

رزم آور، نیاز ندارد یاری دیگران را به یادش آورند؛ او خود به یاد دارد، و در پادافره خویش با دیگران سهیم می شود.

رزم آور نور هرگاه  آغاز کند، تا پایان پیش میرود.

درخت را از میوه اش بشناسید برای همین رزم آورنور اشتباه نمی کند.

هیچ چیز مطلقا خیر یا شر نیست؛ رزم آور نور وقتی دشمن جدیدی میابد به این موضوع می اندیشد.