عشق و عرفان رو در  حصار رابطه ها و ابعاد خاصی از   بخش  مادی عشق های زمینی قرار داده و اکثر شخصیت ها با  مسائل خاص به عشق واقعی(البته از دیگاه اقای  پائولو عشق  واقعی بوده ولی بیشتر به سراب شباهت داره) رسیدند. این اصلا درست نیست. درسته که میگن گاهی  عشقهای زمینی مسیر عشق خدایی رو هموار میکنند. اما  اولا این قطعیت نداره و مطلق نیست ثانیا عشق خدایی  هیچ حصاری نداره و نیازی نیست حتما مراحلی که در کتاب های ا اقای پائولو اومده گذراند. از نظر من کتابها و  دیدگاه  این نویسنده محدود  به بعد مادی و ناچیزی از عرفان و عشقه و یه جورایی جاده حقیقی اصلی  رو میان  دریایی از راههای فرعی پنهان کرده  و ذهن خواننده رو درگیر مسائلی میکنه  که حقیقت اصلی فراموش بشه. عرفان و عشق الهی تو مطالب ایشون گم شده....موفق باشید