کنار پیچ خیابان زنی که ناباور

نشسته.سفره ی شعرش پر از هوای سفر

و یک غزل که به آخر رسید و شد بن بست

شبیه کوچه ی بیمار،کور،لال و کر

عروسک نگه اش در پی نگاهی ناب

و روزهای قشنگی که بود ابری و تر

و زن که خسته نگاهش به سفره می افتد

که خالی است ندارد درون خود دیگر

نه شور و شوق غزل نه هوای شعری نو

تهی ست از تب شعری که خوانده در دفتر

هنوز هم به زمین شاعرانه می نگرد

همان دو بیت قشنگش که مانده بی یاور

و حال اخر شعرم دوباره زنده شده

غبار خاطره های کبود یک مادر

چقدر لحظه ی نابی ست ناگهان یک زن

کنار مرگ خودش میپرد از این دفتر

و حال صفحه ی اخر،زنی که می میرد

و سفره ای که تهی بود در تمام سفر