قضیه چیه که طرف یه جنس رو 10 هزار تومان میخره. تو ویترینش میزاره 40 هزار تومان مقطوع بعد با تخفیف به مشتری میفروشه 30 هزار تومان حالا مشتری یه عشوه هم بیاد قیمت میشه 25 هزار تومان، همون جنس رو میری چهار تا کوچه پایین تر میبینی دارن میدن 3 هزار تومان بعد میری 8 تا کوچه بالاتر میبینی دارن میفروشن 300 هزار تومان. یعنی ما اینقدر .... یم . آره؟ خرید بر اساس نیاز یا بر اساس هوس؟ چی بخریم خوبه ؟ هر چی گرونتره بهتره؟ هر چی بزرگتره بهتره؟ هر چی خارجی تره خوبه ؟ هر چی بیشتر برق میزنه خوبه؟ هر چی مغازه بالا شهرتر باشه جنساش بهتره؟ کلاسش که منو کشته؟ میدونم ما ایرونیها که اصلا رو چشم و هم چشمی چیزی رو نمیخریم. اصلا برامون مهم نیست کی موبایلش 0912 کی 0913کی .... اصلا، مگه نه ؟ خب معلومه که نه. اصلا این قضیه چونه زدن و تخفیف داستانش چیه و از کجا شروع شده ؟ چه مقدار باید خرید کرد یکی، دوتا، یک کیلو ده کیلو ... اصلا حساب کتابی میکنیم یا دیمی میریم میخریم دیگه ؟ دخل این دلالها رو چه جوری میشه آورد؟ مردم بقیه دنیا هم مثل ما با کلاسها خرید میکنند؟ فرق اونها با ما چیه؟  نظر شما در مورد فرهنگ خرید ما ایرونیها چیه؟