www.sivand.con

دوال پا ها : 

امیر پریزادهموند پایگاه اطلاع رسانی برای نجات یادمانهای باستانی

 به مهرداد گفتم ، با رضا میروم و مهرداد گفت فقط یك كیسه خاك از خاك پای كوروش كبیر ؛ برایم بیاور
همه وجودم لرزید .
در نگاه نخست به جای لرزیدن از ابهت و شكوه آرامگاه كوروش كبیر ؛ از گل سنگ های دوال پا ؛ همه استخوان های پوكم از هم گسست  .
دغدغه كنونی آنها كه خود را وقف نموده اند ؛‌ گل سنگ هاست .
جمع اضداد اینجا هم ذهنم را لرزاند .
چه گل سنگ های زیبائی ، نقش آدمیان و طبیعت زیبای شمال میهن را به چشمانمان نشان میدهد .
چه كار دشواری میكنند و چه سخت برای گل سنگ ها كه خود را بر سنگ ها،‌نگه می دارند ؛ اما ؛
گل سنگ ، خاك می كند ، سنگ را ؛ با این غم چه كنم ...
رطوبت سد منحوس هنوز آب گیری نشده سیوند ؛ باعث بروز گل سنگ ها شده است ...
تمامی سطح سنگ های استوار وسپید فام آرامگاه به سبزی گل سنگ ها آغشته شده ...
در راه شمال میهن ، عشق می كنیم از گل سنگ ها ؛ چه عكس ها به یادگار گرفته ایم و چه خاطراتی ، اما اینجا رنجمان می دهد كه در پیش چشمانمان ، گل سنگ ها ؛ سنگ های آرامگاه را به خاك مبدل می كنند .
هرچه سریعتر ؛ نه آرام آرام
مهرداد از من فقط قدری خاك مقدس خواست ،
مرا ببخش مهرداد م ؛ نمی توانم ، دستم نمی رود كه خاك را برایت بیاورم .
كه سنگ های آرامگاه را این گل سنگ های دوال پا ، به پائین می ریزد ، پیش از آنكه سد منحوس سیوند آب گیری شود . 
 آنجا كه از تو آب می خواهم ؛ به خاكم ؛  خشكی و بی آبی و بی آبادانی ؛ میدهی
آنجا كه از تو سبزی می خواهم ؛ برایم كویرسوزان عطا می كنی
آنجا كه از تو خشكی و آفتاب تابنده می خواهم ؛ نم و باد و ابر؛ ارزانی میداری 
 من چه چه گناهی مرتكب شده ام ؟ تو چه شده ای ؟ ما چه كار نكرده ایم ؟
كه او ؛ همو كه بر ما خیره شده است ، به حرف هایمان گوش فرا نمی دارد  . 
 چرا صبر او زیاد است ؟ صبرمان چقدر باشد خوب است ؟
چرا گذرزمان ما به گذران زمان او ؛‌ هماهنگ نیست ؟

 تعلق  گر  نباشد  خوش توان مرد
تكلف گر نباشد خوش توان زیست

ضمنا این نوشته بر روی تارنمای امیر پریزاد www.amirparizad.com قرار گرفته است.