نوشته سی تیرماه 1386

از : کرگدن خودم

 

با همایان و تنهایان

حماسه سی تیر

 

 

می چرم در میان سبزه ها و آب ها و سبزی ها و آبی ها و سنگ ها و آبشخورها

هرچه می گردم جای پائی از هم خون من ؛ هم مغز من و هم چشم من نیست

از هم جنسم نمیابم

مرا تنها گذاشته ای در این مرز و بوم ای خدا ؟ ؟ ؟

در این صحرای کویر بی امیدی و تنهائی و بی نوری ؟ ؟ ؟

هر چه می گردم نه سر پناهی و نه کاروانسرائی و نه آبشخوری

هم شاخهایم را نمی یابم و هر چه می بینم از دوردست ، همه درپی روزمرگی خودشان ، به دور خود می چرخند

به دنبال هم شاخ هایم می گردم و هم پوستانم و هم چشمانم اما ؛

 

هرچه می روم به شمال سرزمینم و می بینم بادبانهای سپید منجیل و آن زیتون سراهای رودبار و بادهای هوشیار و سرمست دیلمان

نه هم شاخی و نه هم پوستی و نه هم چشمی

همه نسل ها منقرض شده اند

 

هرچه می روم به استخر و نهاوند و پارسه همه از هم گریزانند و به هم ناپیوسته و در هم و برهم

 

به شرق کشور ؛ جائی که نادرمان ، بندرت یافت می شد در آن ایام و اکنون . . .

پوچی می بینم و سپیدی و خالی بودن و فقر . . . فقر و فقر که می کوبد بر در

 

به غرب می روم و همه در یاس و ناامیدی و تفرقه و . . . ای داد بیداد

که شمال غربمان هم بوی تعفن تفرقه به مشامم می رسد

 

و جنوب کشورمان همه در تعصب و دفاع از حرف های میهن پرستان مرکز ؛  پای تختمان ! ! !

 

ما همه با هم هستیم و تنهائیم . . .

هرچند حتی با هم نشست و حرف می زنیم اما ، گوش فرا نمی دهیم به دوستمان ؛ به یارمان ؛ به هم میهنمان

 

و صاحب مزرعه ناامیدی ؛ چه خوش می خروشد از خشم و سرمست از شادی و انقیاد ما کرگدن ها

 

گوشهایم پرشده از بع بع گوسفند ها و عر عر خر ها و صدای  نخراشیده طاووس ها ! ! !

چشمهایم پرشده از اشک هایم برای

کرگدن های بسته در حصار نا بخردی

کرگدن های به بیراهه رفته

کرگدن های خموش و در خواب

 

چه خوش بودیم در آن زمانهای دور که شما خموشان نبودید . . .

و چه با هم بودیم در آن زمانهای دور که شما نا بخردان نبودید . . .

و چه خوش بودیم در آن زمانهای دور که شما بیراهه رفته ها نبودید . . .

 

 

 

امیر پریزاد