مرشد یك ساعت زنگ دار است، ولی حتی زنگ مرشد نیز بدون همكاری تو عمل نخواهد كرد. باید با او باشی، در دسترس باشی، آماده باشی. مسئله فقط تصمیم قطعی است در حالتی كاملاً بیدار از ذهن.

هیچ کدوم از ما بی نیاز از استاد نیستیم. هرچند که استاد در درون ماست اما برای کشف خودمون نیاز پیش می آد که کمک بخواهیم

انوار هدایت الهی همواره در حال تابش است و تنها دلهای مشتاق و مستعد، پذیرای آن هستند. در این میان کسانی که مستعدتر از دیگران به روی آن آغوش گشوده، با آمادگی و طلبی زایدالوصف، رنگ الهی به خود می­گیرند، «اولیای الهی» نام می­یابند. اولیای الهی، گل سرسبد وجودند. خالق بشر که خواهان رشد و کمال هر انسان است، برای به ظهور رسیدن چنین افرادی هستی را آفرید؛ برای متجلی شدن زیباترین تجلیات.

آن­ها مانند انسانهای دیگر روزی به دنیا می­آیند و روز دیگر می­روند؛ اما احوال و رفتار و گفتارشان همواره راهنمای رشد و تعالی خواهد بود. بنابراین، اولیای الهی«علائم­الطریق» هستند؛ علائمی برای رهسپاری در مسیر کمال. آنها بزرگترین معلمان معرفت هستند؛ معلمانی که خود به درک حقیقت رسیده­اند و می­توانند به سوی خدا هدایت کنند.

و به عبارت دیگر، آنها فاتحان قله کمال هستند؛ فاتحان و «بلد راه». به همین دلیل، همه انسانهای کمال­طلب، کوهنوردانی بر شمرده می­شوند که برای صعود، به یاری و کمک این فاتحان راه­شناس نیازمندند. شاید برای پیمودن مسیر هر کوهی نیازی به بلد راه نباشد؛ اما رفتن به فراز کوهی عظیم که گردنه­ها و پرتگاه­های آن ناشناخته است، بلدی می­خواهد که به سلامت به مقصد برساند. باید به این بلد متوسل شد تا بتوان به مقصود رسید. باید چشم دل را به قله دوخت و به اشارات او توجه داشت. اولیای الهی بی­ مزد و منت این نقش الهی را ایفا می­کنند و نه به سوی خود؛ بلکه به سوی خدا هدایت می­کنند.

با این همه، تأثیر وجود اولیای الهی بر حیات انسانهای حقیقت­جو و کمال­طلب به همین­جا ختم نمی­شود و راز وجود پر خیر آنها را باید در دنیای پر رمز و راز عشق جستجو کرد. هیچ­یک از ما انسانها نمی­توانیم خداوند را چنان که هست بشناسیم و درک کنیم و درست به همین دلیل، نمی­توانیم به خودی خود، عاشق او شویم. اما در صورتی که با عطف به تجلیات الهی، از عطف به خود رهایی یابیم، به درک عشق او به خود دست خواهیم یافت و به نسبتی که این عشق را درک کنیم، عاشق او خواهیم شد.