عرفای باستانی گفته اند:

برای خودسازی؛به زمان غیرقابل تصوری نیازست،

درحالی که اشراق در یک لحظه قابل حصول است.

اگر آموزشها موثر باشد،اشراق در یک چشم بر هم زدن قابل حصول است.

حالا به این داستان توجه کنید:

در روزگاران قدیم؛مرشد ذن هوی چوه،مرید زنی داشت که برای آموزش نزد او آمده بود.مرشد به او تعلیم داد که روی جمله توجه نکن مراقبه کند.

زن بدون وقفه و بدون سهل انگاری آموزشهای مرشدش را دنبال کرد.

روزی کلبه زن آتش گرفت ولی زن گفت:توجه نکن.

روزی دیگر پسرش در آب افتاد و وقتی رهگذری برای کمک او را صدا زد زن گفت:توجه نکن.

زن با کنار گذاشتن هرگونه تفکر غیر مهم،دقیقا آموزشهای مرشدش را دنبال میکرد.

روزی هنگامی که شوهرش آتش روشن کرده بود و روی آن در ماهیتابه روغن آماده کرده بود تا شیرینی بپزند،زن قطعه ای خمیر در روغن انداخت که صدایی کرد. در اثر این صدا،او بلافاصله به اشراق رسید.

سپس زن ماهیتابه را با محتویات آن روی زمین انداخت و کف زنان و پایکوبان شروع به خندیدن کرد.

شوهرش فکر کرد که او دیوانه شده و گفت:این چه کاریست که میکنی؟

آیا دیوانه شده ای؟

زن گفت:توجه نکن...

سپس نزد مرشدش رفت و از او خواست تا تجربه اشراقش را تایید کند.مرشد تایید کرد که زن به میوه مقدس دست یافته است...

دوستان عزیز امیداوارم از این داستان ذن لذت برده باشید

و برای تفسیر این داستان و درک تفاوت خودسازی با اشراق به کتاب  آه این،ترجمه محسن خاتمی از اشو مراجعه کنید...کتابیست فوق العاده...

عشق و برکت باشد