مسیح هر چه می گوید تجربه ی خود اوست و یک مسیحی هر چه می گوید باور اوست. و فاصله ی بین تجربه و باور از زمین تا آسمان است. آن دو هرگز به هم نمی رسند.

اگر می خواهی حقیقت را بشناسی ٬ هیچ گاه باور نکن. نمی گویم که یک بی اعتقاد شو ٬زیرا این نیز یک باور است. یک باور منفی ٬ یک ضد باور ...

من تلاش می کنم تو را از هر دو نوع باور مثبت یا منفی رها سازم تا خودت بتوانی کشف کنی. همانند هر بودا ٬ مسیح یا کریشنا ٬ حقیقت در دسترس تو نیز قرار دارد. حقیقت حق انحصاری هیچ کس نیست. تو باید آن را کشف کنی. باید در آن رخنه کنی. به جای باور کردن ٬ باید با ذهنی باز پیش بروی. باور تو را بسته نگه می دارد. تو را به یک نتیجه گیری می رساند که از خودت نیست. کسی دیگر آن را به تو داده. تصادفی و اتفاقی است.

اگر تو به دست یک هندو پرورش یافته باشی  ٬ یک هندو خواهی شد و اگر به دست یک مسیحی ٬ یک مسیحی خواهی شد. پس پای شرطی شدن و تعلیم و تربیت در میان است ٬ این که چه کسی معلم تو بود و تو به طور تصادفی در چه محیطی به دنیا آمده ای. آنها ذهن تو را شرطی کرده اند ٬ ذهن انها هم به دست والدینشان شرطی شده بود و الی آخر.

از قید تمام شرایط از پیش تعیین شده رها شو تا بتوانی کشف کنی. تا بتوانی جست و جو کنی. نخستین شرط جست و جو ٬ دور انداختن تمام نتیجه گیری های از پیش تعیین شده است تا بتوانی خودت تجربه کنی.

و روزی که خودت تجربه کنی یک مسیح می شوی. برای خودت یک بودا می شوی و این بسیار زیباست.

یک مسیح بودن ٬ زیباست اما یک مسیحی بودن ٬ نه.