آنچه فقط از من بر می آید این است که بنشینم کنار قبر تو و غربتم را زمزمه کنم:

آنکه شامه اش با تربت احمدی آشنا شده ، چه باک اگر پس از آن هیچ عطر و مشک و غالیه ای را نبوید.

به آنکه پنهانی لایه های زمین گشته است بگو که آیا ضجه و مویه و فغان مرا می شنود؟

مصیبت و اندوه آنچنان بر من مستولی شده است که اگر پنجه بر گلوی روز می انداخت ، شب می شد.

من در سایه رحمت و حمایت محمد بودم و تا آن دم که این سایه گسترده بود ، من از هیچ چیز نمی ترسیدم.

امروز پر و بالم حتی در مقابل فرو مایگان ریخته است و می هراسم از ستم و ظالم را با ردایم دفع می کنم.حتی قمریان هم شب هنگام بر شاخسار مصیبت من گریه کنند.

حزن و اندوه پس از تو ، تنها مونس من است و اشک تنها بالا پوش من.

روز چهل و سوم 43

پدر جان !

زندگی بی تو خالی است، حیات بدون تو مرگ است و روشنی بی تو ظلمت.

آنکه گمشده ای دارد ، همه جا به دنبال او می گردد ، همه جا را خالی از او احساس می کند ،

پدر جان !

من جانم را گم کرده ام. جگرم را گم کرده ام.

قلبم را گم کرده ام.

گفتم شاید یعقوب وار به پیراهنت التیام بیابم ، همان پیراهنی که علی تو را در آن غسل داده بود ، اما پیراهن خالی ات بوی تو را در شامه ام زنده کرد و بیشتر آتشم زد ، از حال و هوش رفتم آنچنانکه علی خود را شماتت می کرد از اینکه پیراهن را به دست من سپرده است.

آری پدر جان !

مصیبت ،مصیبت از دست دادن عزیز ، ما را احاطه کرده است و اندوه ، گریبانمان را سخت چسبیده است.

چه کنم پدر؟

صبرم در سوگ تو کم شده است و تسلی از من فاصله گرفته است.

چشم ! ای چشم ! ببار . وای بر تو اگر از بارش خون دریغ کنی.

ای رسول و برگزیده حق !ای پناهگاه یتیمان و ضعیفان.

کوه ها و وحوش و پرندگان و زمین همه به تبع آسمان بر تو گریستند...

اما قبر تو خوشحال است که چون توئی را در خویش جای داده است.

و بهشت در پوست خود نمی گنجد که همیشه مشتاق تو ودعای تو و نماز تو بوده ایت.

پدر جان !

هر جا که نور حضور تو دامن گسترده بود اکنون غرق در تاریکی است.

پدر جان !

این مصیبت مصیبتی است که فقط به رسیدن به تو التیام می یابد.

پدر جان !

اندوه فراق تو تا قیامت خوراک من است.

پدر جان !

تو که رفتی انگار حلم و اغماض هم از وجود من روز شد.

پدر جان !

یتیمان و بیوه زنان پس از تو که را دارند؟

پدر جان !

این امت پس از تو تا قیامت به که دلخوش باشد؟

پدر جان !

بعد از تو ما درمانده شدیم.

پدرجان !

بعد از تو مردم از ما روی برگرداندند.

پدر جان !

ما بواسطه تو محترم بودیم در میان مردم نه اینچنین خوار و درمانده.

پدر جان !

چه اشکی است که در فراق تو ریخته نمی شود؟

و چه حزنی است که پس از تو استمرار نمی یابد؟

پدر جان !

بعد از تو کدام مژه با خواب آشنا می شود؟

تو بهار دین بودی و نور انبیاء.

پدر جان !

پس از تو در این وحشت فراگیر مونسی نمی یابم.

کسی نیست که گریه ام را آرام کند و یاور این ضعف و درماندگی ام شود.

پدر جان !

پس از تو قرآن محکم و مهبط جبرئیل و مکان میکائیل غریب شد.

پدر جان!

پس از تو زمانه میل به ادبار یافت ، دنیا دگرگون شد و درهای پشت سرم قفل شد.

پدر جان !

بعد از تو دنیا نفرت برانگیز است و تا نفسم قطع نشود ، گریه ام بر تو قطع نمی شود.

...

ولی نمی دانم اکنون در کدام مصیبت گریه کنم،در مصیبت غربت اسلام ؟ مظلومیت پدر؟ یا شهادت تو؟

این مرثیه تو در سوگ پیامبر هیچگاه از خاطرم نمی رود:

قل صبری وبان عنی عزائی

بعد فقدی لخاتم الانبیاء

عین یا عین اسکبی الدمع سحا

ویک لاتبخلی بفیض الدماء

یا رسول الله یا خیره الله

و کهف الایتام و الضعفا

لوتری المنبر الذی کنت تعلوه

علاه الظلام بعد الضیاء

یا الهی عجل وفاتی سریعا

قد بغضت الحیاه یا مولائی

و دعای فاطمه از امروز این دعا شد:

الهی! عجل وفاتی سریعا

خدایا این دو را از این پس به تو می سپارم و به مومنان صالحت.

تنها زبانی که در آن لحظه به کار می آمد اشک بود که بی وقفه می آمد و چون شمع آبمان می کرد.

علی،عمود استوار حیاتمان بر پا ایستاد و در عین حال که خود در طوفان این حادثه می لرزید دعا کرد:

خدا اجرتان را در مصیبت فقدان پیامبراتان زیاد کند خدای متعال رسول گرامیش را با خود برد.

فغان همه مان به آسمان بلند شد تو دائم می گفتی:

یا ابتاه ! یا ابتاه !

و ما فریاد می زدیم:

یا جداه! یا جداه!

و پدر که اسوه صبوری بود اشک می ریخت و زمزمه می کرد:

یا رسول الله ! یا خیر خلق الله!