این قتیبه دینورى كه از علماى اهل سنت است در كتابش مى گوید:

به ابابكر خبر رسید گروهى از بیعت تخلف كرده و در خانه على بن ابى طالب كرم اللَّه وجهه تحصن كرده اند، عمر بن خطاب را فرستاد كه آنها را بیاورد. عمر آمد آنها را ندا كرد ولى آنها قبول نكردند كه از آنجا خارج شوند. عمر گفت: هیزم بیاورید، و گفت به خدایى كه جان عمر در دست اوست یا باید خارج شوید و یا خانه را مى سوزانم با هر كه در آن است. گفتند: یا اباحفص! در این خانه فاطمه هست. گفت: باشد. در نتیجه آنها خارج شده و بیعت كردند، مگر على بن ابى طالب، كه گفت قسم یاد كرده ام كه از خانه خارج نشوم و عبا بر دوش نكنم تا قرآن را جمع نمایم. فاطمه رضى اللَّه عنها در باب خانه ایستاد، و گفت: من قومى را نمى شناسم كه بدتر از شما اجتماع كنند. جنازه رسول خدا را در مقابل ما گذاشتید و كار را خودسرانه تمام كردید، با ما مشورت نكردید، حق ما را به ما ندادید. آنگاه عمر نزد ابوبكر آمد و گفت: آیا از این متخلف (على علیه السلام) بیعت نمى گیرى؟ ابوبكر غلام خود قنفذ را گفت: برو على را نزد من بخوان. قنفذ رفت و گفت: خلیفه رسول خدا تو را مى خواند، على علیه السلام گفت: چه زود بر رسول خدا دروغ بستید. قنفذ برگشت، گفته على را رسانید. ابوبكر گریه كرد، عمر گفت: به على مهلت نده. ابوبكر باز قنفذ را فرستاد و گفت: بگو، خلیفه رسول خدا تو را مى خواند كه بیایى و بیعت كنى. چون قنفذ سخن او را به على گفت، على فریاد كشید: سبحان اللَّه! مقامى را ادعا كرده، كه براى او نیست. قنفذ برگشت، سخن على را رسانید. ابوبكر بسیار گریست. آنگاه عمر بن خطاب با عده اى به در خانه فاطمه آمد، دق الباب كرد، فاطمه با شنیدن صداى آنها بلند ناله كرد كه: یا ابت یا رسول اللَّه! بعد از تو از پسر خطاب و پسر ابى قحافه چه اذیتهایى دیدیم. آن گروه چون صداى فاطمه را شنیدند، در حال گریه بازگشتند و نزدیك بود كه قلبشان پاره و جگرشان دریده شود فقط عمر ماند و گروهى، آنها على را از خانه بیرون كرده و پیش ابوبكر بردند. گفتند: بیعت كن. فرمود: اگر بیعت نكنم چه خواهید كرد؟ گفتند: به خدایى كه جز او خدایى نیست،

گردنت را مى زنیم. فرمود: در این صورت بنده خدا و برادر رسول خدا را كشته اید. عمر گفت: اما بنده خدا آرى و اما برادر رسول خدا نه، (و این جاى شگفتى بسیار است، با اینكه این همه روایات در فضیلت على و برادرى او با پیامبر صلى اللَّه علیه و آله و سلم وارد شده است. از جمله ابن عمر گفته است: پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله و سلم بین اصحابش، پیمان برادرى بستند. على علیه السلام در حالیكه چشمانش گریان بود، پیش آمد و گفت: اى پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله و سلم! بین اصحابت پیمان برادرى بستى، اما بین من با كسى پیمان نبستى؟ پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله و سلم به ایشان فرمودند: تو در دنیا و آخرت برادر منى
___________________________________
سنن ترمذى.) ابوبكر ساكت بود و مى نگریست. عمر گفت: فرمانت را درباره على صادر نمى كنى؟ گفت: تا فاطمه در كنار اوست، اجبارش نمى كنم. در این موقع على به طرف قبر رسول اللَّه صلى اللَّه علیه و آله و سلم آمد، صیحه مى زد و گریه مى كرد و گفت: یابن م ان القوم استضعفونى و كادوا یقتلوننى
___________________________________
الامامه و السیاسه، ج 19:1. خشمشان علیه على، حسدشان نسبت به وى، و ترسشان از اینكه گوشه گیرى او بیعتى را تباه سازد كه علیرغم خاندان پیامبر، با ابوبكر كرده بودند، همه و همه، آنان را به كارى وادار كرد كه سرانجام آن غصب و سلب میراث پیامبر از دست برگزیده و پسر عمش بود و بیرون آوردن امر خلافت از دست او. پیامبرى و جانشینى با هم در خاندان هاشم كه با شرافت و سرورى خود در دوران جاهلیت و طلوع اسلام بر همه ى قریش پیشى گرفت، نباید یكجا جمع شود. دوست نداشتند علاوه بر پیامبرى، امیرالمومنین نیز در آن خانواده بماند و سرورى دیگر، پس از مرگ سرورى به پا خیزد. حكومت اختصاص به افراد آن خاندان داشته باشد و با منزلتها و امتیازاتشان سرنوشت تمام این جزیره ى بیكران را كه از قبایل مختلف موج مى زند . همیشه در دست داشته باشند؟ در پرتوم شعله اى كه خانه را دربرگرفته بود و افق را روشن مى ساخت و محیط اطراف را مى سوزانید، عمر پیدا شد كه چهره اش از خشم دگرگون و از عرق خیس شده است، دود شعله از ریشش بیرون مى زند و شمشیرش در دست راست او چون شعله آتش مى درخشد، در دین و عدالت، حرارت حماسه اى داشت، اما در آن لحظه در خشونت و برانگیختگى هم به حد افراط، حرارت به خرج مى داد و در را مى كوبید... توده را تحریك و فتنه را شدیدتر مى كرد و هیزم آماده مى ساخت تا آتش روشن كند. چون پلنگ مى غرید. از میان جمعیت، مانند اخگرى به پیش جهید تا خانه را بر روى ساكنینش ویران كند. این شخص عمر نیست! پسر خطاب نیست! همان كسى نیست كه با گامهاى خود گردباد به وجود آورد، و در سینه اش آتشفشانى منفجر گردید و چون غولى ایستادگى كرد! اكنون همانند دیروزش مخمور و مست است، حالت چندین سال پیش را به خود گرفته است، و به صورت دوره اى در آمده، كه شرك و بت پرستى او را كور و هواى نفس گمراه ساخته بود و غرورش وى را از هدایت به دور انداخته، شمشیر كشید و بر در دروازه هاى مكه رفت و دنبال پیامبر مى گشت، كفر و شراب زبانش را به حركت درآورده بود و مى گفت: حتما محمد را با این شمشیرم مى كشم! این مرد صائبى كه وضع قریش را نابسامان كرده است، و در مورد دینش آن قبیله را مورد سرزنش قرار مى دهد، و رویاهایش را بر باده داده است و مجالس قبیله را به هم ریخته و نعمتهایشان را ضایع كرده است، امروز هم همان انگیزه و ته مانده هاى حسد اجداد و بغض و كینه هاى پدرانش، وى را تحریك كرده است. همان هواى نفس او را به پیش مى كشاند، از راه راست منحرف مى كند و وادار مى سازد مشعل در دست گیرد و خود چون شعله ى آتش برافروخته مى گردد و جانش وسوسه مى شود و به دارو دسته اى كه در حمله ى به خانه، وى را پشتیبانى كرده اند، فریاد مى زند:«قسم به كسى كه جان عمر در دست قدرت او است، یا باید بیرون بیاید و یا خانه را بر سر ساكنانش آتش مى زنم!» عده اى كه از خدا مى ترسیدند و رعایت منزلت پیامبر را پس از خود او مى كردند، گفتند:«اباحفص، فاطمه در این خانه است!» بى پروا فریاد زد:«باشد!» نزدیك شد، در زد، سپس با مشت و لگد به در كوبید، تا به زور وارد شود! این مرد خشمگین و خروشان به خانه ى على روى آورد و همدستانش دنبال او به راه افتادند و به خانه هجوم آوردند یا نزدیك بود هجوم آورند، ناگهان چهره اى چون چهره ى رسول خدا در میان در آشكار شد، چهره اى كه پرده ى اندوه آن را گرفته، آثار رنج و مصیبت بر آن آشكار است، در چشمهایش قطرات اشك مى درخشند و بر پیشانیش گرفتگى غضب هویدا بود... عمر به جاى خود خشك شد و آن جوش و خروشش چون موج از میان رفت، همراهانش كه دنبالش به راه افتاده بودند پشت سرش در مقابل در، بهت زده ایستادند: زیرا روى رسول خدا را از خلال روى حبیبه اش زهرا دیدند، سرها از شرمندگى و حیا به زیر آمد و چشمها پوشیده شد، دیگر تاب از دلها رفت، همین كه دیدند فاطمه مانند سایه اى حركت كرد و با قدمهاى حزن زده ى، لرزان، اندك اندك به سوى قبر پدر نزدیك شد... چشمها و گوشها یكسره متوجه او گردید، ناله اش بلند شد، باران اشك مى ریخت و با سوز جگر پى درپى پدرش را صدا مى زد: «بابا اى رسول خدا... اى بابا رسول خدا! گویا از تكان این صدا زمین زیر پاى آن گروه ستم پیشه به لرزه آمد...

داستان فدك و حوادث گوناگونى كه در رابطه با آن در صدر اسلام و دورانهاى بعد روى داد از دردناكترین و غم انگیزترین و در عین حال عبرت انگیزترین فرازهاى تاریخ اسلام است كه مستقلا باید مورد بحث و بررسى دقیق قرار گیرد تا از حوادث مختلف تاریخ اسلام و حقایق پنهان، پرده بردارد.